donderdag 29 december 2011

Geef jezelf aandacht en liefde



Wij mensen geven veel van onze aandacht en liefde aan iedereen om ons heen die het nodig lijkt te hebben. Daarbij vergeten we soms, en soms ook te vaak, om ook onszelf aandacht en liefde te geven. Sommigen onder ons, zoals ikzelf, zijn geneigd veel te veel aandacht en liefde te geven en dan ook weggeven, waardoor de eigen energie eronder gaat lijden.

Ik heb mijn les inmiddels wel geleerd, maar het blijft moeilijk. Het blijft zoeken naar grenzen, grenzen voor anderen en grenzen voor mezelf.
Als ik mijn hart zou volgen, als ik mezelf meer aandacht en liefde zou geven, wat zou er dan gebeuren? Houden anderen dan nog wel van me? Zouden ze me nog wel aardig vinden? Allemaal vragen die me door het hoofd speelden en soms nog spelen wanneer ik merk dat anderen moeite hebben met de tijd en ruimte die ik voor mezelf neem. Vragen die me door het hoofd spelen op het moment dat ik voor mijn idee ergens tekort schiet.
Maar schiet ik dan werkelijk tekort? Aan wiens verwachtingen wil ik eigenlijk voldoen? Waarom voel ik me egoïstisch op het moment dat ik tijd en ruimte voor mezelf neem? Kan ik gewoon simpel met een boek op de bank hangen - let wel een ‘gewoon’ leesboek, een roman of een thriller, géén vakliteratuur - zonder die schop onder m’n kont te voelen om van alles te gaan doen wat nog moet gebeuren? Nee, niet makkelijk.
Schuldgevoel? Ja misschien, omdat er dan andere dingen blijven liggen, zoals de strijk of de afwas of andere huishoudelijke taken en ik eigenlijk van mezelf vindt dat ik, als huisvrouw, de boel spik en span moet hebben, omdat anderen misschien wel zullen denken… En nee, ook weer niet, want wat kan het me eigenlijk schelen wat anderen denken?
Het schuldgevoel is niets meer en niets minder dan niet kunnen ontvangen. Altijd maar geven en geven. Ontvangen van aandacht en liefde? Ieks… eng… mag dat wel dan? Ben ik dat dan wel waard? Jezelf aandacht en liefde geven? Ja, die is gek! Dat moet je toch verdienen en daardoor krijgen van anderen? Maar hoe verdien je dat dan? Door dat huis spik en span te hebben? Nee toch? Door altijd voor anderen klaar te staan? Tja, misschien, maar nee toch?

Een complimentje ontvangen? Kun jij dat? Ik kon dat niet, nu wel, maar héél lang kon ik dat niet eens en wuifde ik complimentjes altijd weg of kon er niet eens op reageren!
Een voorbeeldje, zei iemand tegen me: ‘Wat zie jij er leuk uit, leuke tuniek!’ Dacht ik: ‘Ja ja, dat dikke vette mens met die kwabben, daar helpt geen leuke tuniek aan hoor… je zegt maar wat… dik is toch lelijk in deze maatschappij? Vind jij vast ook…  Leuke tuniek, vast als een slanke den het aan zou hebben, niet in maat 54! Wat zou ze moeten?’ Reageren? Helemaal niet, eroverheen rammelen, ander onderwerp, of ‘Gekocht bij de ….piep…, daar hebben ze betaalbare mode in grote maten…’
Als ik dit hier neerschrijf, denk ik ‘Wat een mens zeg…’. Ik oordeelde niet alleen keihard over mezelf, maar zeker ook over degene die het compliment maakte. Gelukkig ben ik intussen een heel ander mens geworden en zie nu in dat er leuk uit zien helemaal niets is voor alleen dunne mensen met een voor de maatschappij ideaal figuur. Het zit in je uitstraling, het komt van binnen en straalt naar buiten. Christiane Beerlandt heeft daar een heel mooi boek over geschreven ‘’t Komt dik in orde!’. Een aanrader voor iedere dikkerd! Je voelt je meteen een stuk beter! Dik zijn is niet per definitie ongezond en je wordt er niet ziek van. Waar een dikkerd ziek van wordt? Van het zichzelf niet accepteren, van het zichzelf aan laten praten dat dik zijn niet mooi en niet gezond kan zijn. Het beoordeeld en veroordeeld worden! En zeker niet alleen door maatschappelijke idealen en hun aanhangers, maar vooral door zichzelf! Daar wordt de dikkerd ziek van!

Afijn, ontvangen van complimentjes, ontvangen van aandacht en liefde… vooral die van jezelf… dat is lastig voor velen onder ons. Het kunnen ontvangen van die mooie dingen begint bij jezelf. Geef jezelf aandacht en liefde, neem tijd voor de dingen die jij graag doet, of dat nou een boek lezen is, of met een vriend(in) lekker koffie drinken, of met je partner ’s morgens een paar uur langer in bed blijven liggen, gewoon lekker tegen elkaar aan en elkaars aanwezigheid voelen, of een mandala tekenen, een schilderij maken, een kast timmeren, je kamer pimpelpaars schilderen etc etc. En wie bepaalt hoeveel tijd je daarvoor mag nemen? Jijzelf toch zeker!

Geloof mij maar, dat wanneer je dat op kunt brengen, misschien met 5 minuten per dag beginnend, dan 10 minuten, dan 15 minuten…. dat jij uiteindelijk niet meer op de tijd let en je hart kunt volgen wanneer je maar wilt en van daaruit jouw aandacht en liefde kunt delen met anderen! Dan kun je opeens een compliment ontvangen, dan kun je simpelweg ineens ‘zomaar’ zeggen: DANK JE WEL!




Gepubliceerd in Spiritueel Enzo 


donderdag 15 december 2011

Syl de Boer - 'Zwervende Zielen'



'Zwevende Zielen' - Syl de Boer



Syl schrijft:

'Het ontstaan van het boek is minstens zo'n spannend verhaal als het boek zelf!In 1996 werd ik wakker met een verhaal in mijn hoofd. Had ik gedroomd? Ik schreef op wat ik me nog kon herinneren en terwijl ik schreef, herinnerde ik me meer en meer. Toen ik het overlas, wist ik het; dit was een boek. Het moest alleen nog geschreven worden.''Ik werd tijdens dat schrijven regelmatig gesteund door onverwachte hulptroepen. Zo was ik een keer vastgelopen en had echt geen druppel inspiratie meer. Een paar dagen daarna opende ik de brievenbus en vond daar een ansichtkaart met een foto van... Lake Winnipeg! De locatie van mijn verhaal! Met bomen én een totempaal!De kaart was bestemd voor de vorige bewoner van mijn huis en bleek een reclameverhaal over een uniek houtsoort dat alleen bij Lake Winnipeg te vinden was! En met dat gegeven kon ik weer verder, want opeens had ik weer een nieuwe opening!En dit is slechts één van de vele 'toevalligheden' die mij hebben geholpen om het uiteindelijke verhaal te kunnen presenteren.'

En dat uiteindelijke verhaal vertelt over de cynische projectontwikkelaar Rex McMillan, die de opdracht krijgt om een recreatiepark aan het Canadese Lake Winnipeg te bouwen. Vanaf het moment dat hij die opdracht aanneemt, wordt hij bedolven onder onverklaarbare gebeurtenissen, zoals voorspellende dromen, geestverschijningen, bijna-dood ervaringen, visioenen uit een vorig leven en een paar bizarre ongelukken. Is er sprake van 'menselijke' sabotage of is dit park, dat door de Indianen wordt beschouwd als Heilig Grondgebied vervloekt?Met de hulp van fotografe Lily McBride probeert hij controle te krijgen over de situatie en zijn gevoelens, maar dat lijkt pas mogelijk als hij die controle juist loslaat...

Met deze intrigerende beschrijving op de achterflap begon ik het boek te lezen, en wat voor boek...Een zéér verrassend boek! Naast dat het 'gewoon' een spannend en misschien zelfs wel een romantisch verhaal te noemen is, dat vol zit met boeiende spirituele ingrediënten, is het ook een boek waar je werkelijk mee kunt leven met de hoofdpersonen en een verhaal dat je werkelijk mee kunt beleven met de hoofdpersonen. Door de prachtige beschrijvingen van alles wat er in de hoofden van de hoofdpersonen omgaat, leer je ze op zeer intieme wijze kennen.

Het verhaal ontvouwt zich voor je ogen, voor je ziel... Zo beeldend, zo treffend. In het begin vond ik het wel een beetje wennen en voelde het voor mij soms wat ongemakkelijk aan om zoveel gedachten en gevoelens van de hoofdpersonen mee te krijgen, maar het went snel en al gauw kon ik helemaal in het verhaal duiken. Toch kon ik het ook goed wegleggen, niet omdat het niet boeide, maar omdat ik het zonde vond om het boek in één adem uit te lezen en uit het verhaal te komen. Dus ik las het mondjesmaat van voor naar achteren, mezelf af en toe zo'n 'Zielenmomentje' gunnende. Heerlijk genieten! Het boek is dus eigenlijk simpelweg te dun met zijn 315 bladzijden. Ben dus héél benieuwd geworden naar de andere boeken van SYL.

De openheid waarmee over spirituele zaken in het leven gesproken wordt, maakt dat je er in je dagelijks leven zelf ook bewuster van wordt. Zogenaamde 'toevalligheden' bijvoorbeeld worden eerder herkend als seintjes om ergens op te letten of hulpmiddeltjes om makkelijker keuzes te kunnen maken. Vooral een item als het herkennen van seintjes 'van boven' en het hen verwarren met fantasie of een (dag)droom die 'slechts' een droom is, komt in dit boek duidelijk naar voren voor mijn gevoel. Dat 'fantasie' of een (dag)droom of een visioen werkelijke informatie voor je bevat die voor jou van belang kan zijn om je hart te volgen in het leven, is nu wel duidelijk. Toch blijft dat voor mij een lastige... Want wanneer wordt jouw fantasie of (dag)droom gestuurd door je verstand en wanneer is het werkelijk een seintje waar je iets mee kunt.

Want als ik voor mezelf een scenario afspeel hoe de dingen zich in mijn leven op z'n beroerdst kunnen voordoen, iets waar mijn Innerlijke Criticus graag op inspeelt, dan zijn mijn (dag)dromen werkelijk niet zo waardevol om mijn keuzes op te baseren. Het blijft in mijn ogen uitkijken... Grofweg kun je je (dag)dromen en fantasie indelen in twee categorieën: negatief, bekritiserend en afbrekend getinte situaties en positief, versterkend en opbouwend getinte situaties. De situaties van negatieve aard beschouw ik tegenwoordig als waarschuwingen en een methode om me te helpen voorbereid te zijn als zaken niet helemaal lopen zoals ik zou willen. Ze bieden namelijk ook vaak oplossingen om als negatief ervaren situaties positief aan te pakken. De situaties van positieve aard beschouw ik als de weg van mijn hart, van datgene wat ik het liefst zou doen en die kunnen mij sterken in het maken van keuzes of het volhouden op de ingeslagen weg.

In het boek 'Zwervende Zielen' herken ik de thema's die zich aan de orde doen bij het (h)erkennen van deze spirituele seintjes. Het groeiende Bewust Zijn in het leven. Hoe relaties tussen mensen onderling en mens en dier belangrijk zijn als aangevers van ervaringen die ertoe doen om spiritueel te kunnen groeien. Een prachtige samenwerking! Hoewel het soms helemaal niet zo 'prachtig' voelt en juist moeilijke elementen in het leven brengt.

Afijn, ik denk dat dit een boek is waar iedereen zo zijn of haar eigen thema's in het leven in kan herkennen en iedereen zal er weer iets uithalen waar hij/zij iets kan hebben in zijn/haar spirituele ontwikkeling! Een aanrader dus!


donderdag 8 december 2011

Financiële crisis



Zoals we allemaal weten, beleeft onze maatschappij een financiële crisis. Dit heeft vele gevolgen. Zo vallen er vele ontslagen, in vele beroepsgroepen. Ook wijzelf zijn hieraan niet ontkomen. Manlief heeft zijn baan in de bouw verloren, simpelweg omdat er niet genoeg opdrachten meer zijn. Tja, solliciteren dus maar. Waarop? Geen idee, want er is niets in zijn vakgebied. En áls er al iets is, duiken daar natuurlijk vele bouwkundigen op af... en dan ben je al snel te oud (bijna 48) en te duur. Afijn, dan komt in mijn hoofd mijn bijdrage op de broodplank om de hoek kijken. Tot nu toe heb ik mijn werk beschouwd als een uit de hand gelopen hobby, een passie, naast het zorgen voor onze kinderen, waar ik wel graag mijn beroep van zou willen maken... Alles was tot nu toe gericht op het overbrengen van ervaring en kennis, op het delen, op de hand reiken aan anderen die dat konden en wilden gebruiken. Héél dankbaar werk dus. In mijn achterhoofd begon een officiële eigen praktijk steeds meer vorm te krijgen. Afgelopen jaar begon helemaal fantastisch en de cliëntele liep behoorlijk binnen, waardoor ik kon investeren in materialen en opleidingen/cursussen. Dat ging goed! Een droom begon vorm te krijgen! En dan vóel je 'm al aankomen... In de zomervakantie ging er van alles aan het rommelen, in onze persoonlijke levens, maar ook mijn blog kwam offline te staan door een verhuizing bij weblog.nl waar ik mijn blog toen ondergebracht had. De verhuizing zou binnen een zeer korte termijn een feit zijn en mijn blog zou volgens weblog.nl snel weer online komen. Maar na een week, twee weken, drie weken, nog steeds niets. In deze tijd van het jaar, augustus/september, juist de tijd dat mensen naar nieuwe dingen op zoek gaan, is mijn blog offline! Veel cliënten 'haal ik binnen' via mijn activiteiten op het internet die altijd weer gekoppeld zijn aan dit blog. Mond-tot-mond-reclame staat natuurlijk op de eerste plaats, maar het internet is een goeie tweede.

Kortom.... ik begin nu serieus aan het starten van een eigen praktijk te denken... krijg je dit! Na enige bezinktijd begin ik het nut in te gaan zien van een verse frisse herstart. Een nieuwe blog! Een blog zonder alle oude bagage (oude berichten), helemaal vanuit het hier en nu! Er is in mijn persoonlijke leven de laatste paar jaren behoorlijk veel veranderd en ik zit spiritueel gezien in een gigantisch transformatieproces. Een nieuwe blog dus, hier bij blogspot en ik associeer dit met een de wedergeboorte zoals ik die spiritueel gezien mag ervaren in mijn leven. Heel mooi dus! Er komt nu van alles op mijn pad, wat mijn spirituele groei alleen maar voedt, als gevolg van het bewustwordingsproces dat ik doorloop. Nog steeds staat bij mij voorop dat ik hierin mijn ervaringen en inzichten mag delen met anderen, die net als ik in een spiritueel groeiproces zitten.

Met een 8 als levensdoelgetal, staat alles wat met geld, macht, overvloed en succes te maken heeft bij mij in de spotlights, of ik dit nu wil of niet. Aan die 8 vooraf gaan een 2 en een 6, wat me allerlei thema's oplevert aangaande het stellen van grenzen in verantwoordelijkheid, samenwerking, balans, idealisme en acceptatie van de perfectie van het leven. Nou, het ziet er naar uit dat ik nu al deze drie getal-energieën tegelijkertijd op mijn bordje voorgeschoteld krijg. Nu is dat natuurlijk altijd al zo, maar ik ben me er nu veel bewuster van. Dit heeft tot gevolg dat ik meer zicht begin te krijgen op de negatieve en positieve kanten van mijn gevoelsbeleving. Ik besef nu terdege dat mijn negatieve gevoelens nodig zijn om me ergens bewust van te worden. Ik herken de thema's die bij mijn getal-energieën horen, waardoor ik dingen anders ga bekijken.

Zo begin ik me te realiseren, dat het 'serieus' werk maken van mijn praktijk eigenlijk toch veel weg krijgt van 'zieltjes winnen' en winst beogen. Iets wat ik toch zeker niet zo bedoeld had. Dit is niet mijn insteek in mijn werk, werk dat ik vanuit mijn hart, vanuit liefde doe! Zo ben ik ook steeds aan het worstelen over de prijzen die ik moet vragen voor mijn diensten. De één roept dat ik belachelijk weinig vraag, de ander vindt dat ik te veel vraag, omdat veel mensen tegenwoordig nu eenmaal een platte portemonnee hebben of misschien niet zoveel willen besteden omdat ze weinig of geen vertrouwen hebben in de toekomst. Zo had ik een prijs vastgesteld voor ieder van mijn diensten: voor de mandala-tekenlessen, voor de workshops, voor de consulten, voor het mandala-tekenen op bestelling, etc. Inwendig had ik hier helemaal geen vrede mee, omdat ik zelf vaak het gevoel had dat er mensen waren die vanwege de prijs niet konden komen of kopen, terwijl het gevraagde bedrag voor een ander juist een peuleschilletje was dat achteloos afgerekend werd en die het dubbele ook wel afgerekend zouden hebben of omdat ik zelf het gevoel had dat mijn diensten de kosten niet waard waren vanuit de gedachte 'het kan altijd beter' of 'een ander kan het beter', vanuit mijn gebrek aan zelfvertrouwen, dat inmiddels wel een superboost gekregen heeft en gelukkig steeds minder meespeelt. Afijn, inwendige strijd, rond financiën en erkenning krijgen (8), mezelf héél goed beseffende dat het ieders eigen verantwoordelijkheid is óf hij/zij wel van mijn diensten gebruik wilt maken, wat een prijs dan ook niet zou veranderen. Het ontslag van manlief deed daar nog een schepje bovenop. Toen moest ik het voor mijn gevoel helemaal waar gaan maken! Keihard werken, studeren, ervaring opdoen, relaties opbouwen, netwerken, cliënten binnenhalen... Tenslotte moet er straks, per 1 januari, als de WW komt, wel nog fatsoenlijk brood op de plank komen en, zoals de eerste helft van vorig jaar ging, kon ik toch in ieder geval zorgen voor het beleg op de boterham, al was het dan wel heel dun belegd met het goedkoopste beleg dat je maar vinden kon...

Het voelde allemaal niet goed. Ik wil bezig zijn met wat mij lief is, met mijn passie en van daaruit anderen benaderen, niet vanuit een bedrijf, een onderneming, een zakelijk belang en geld verdienen. Ik wil delen hoe mooi het leven in elkaar zit om ons menselijke ervaringen op te laten doen, om onze lessen te mogen leren, om onze levenstaak te verrichten. Ik wil delen hoe mooi Moeder Natuur voor ons zorgt door ons te voorzien in geneeskrachtige planten. Ik wil delen hoe mooi de mens in elkaar zit, hoe krachtig wij zijn, hoeveel zelfherstellend vermogen wij hebben om in balans te komen en in balans met ons levensdoel kunnen werken met onze levensenergieën. Dát is wat ik wil! Ik wil niet gaan voor het geld, voor de inkomsten, voor succes... Ik wil gaan voor mijn passie! En als anderen daarvoor hun waardering willen uiten in de vorm van geld, dan is dat prima!

Altijd voelde ik al een weerstand tegen geld, tegen het in geld uitdrukken van de waarde van dingen. Tja, geld maakt niet gelukkig, maar het is wél handig in deze maatschappij. En dan ook nog die 8! Met enige moeite moet ik hier toch voor in de wieg gelegd zijn: diepe dalen doormaken, hoge hoogten bereiken, uithoudingsvermogen, doorzettingsvermogen, maar toch allemaal leidend naar dat succes! En zie daar: mijn innerlijke strijd! En vandaag heb ik knopen doorgehakt! Om anderen en mezelf te helpen op de weg naar Bewust Zijn.

Ik heb besloten geen vaste bedragen meer te stellen voor mijn diensten. Dan kan ik dat loslaten, of dat nu makkelijk gaat of niet, want er zullen best bedragen afgerekend worden waar ik zo mijn vragen bij heb, hoog of laag... Wat zou ik mezelf op dit moment geven voor deze geleverde dienst? Voor mij en ook voor de cliënt is dit een mooie oefening in Bewust Zijn. Wat levert het jou nu op door bij mij te komen? Dat kan zijn een stukje rust en ontspanning, plezier, maar dat kunnen ook Bewust Zijn verruimende inzichten en ervaringen zijn en misschien levert het je voor jouw gevoel helemaal niets op! Wat is zo'n bijeenkomst die keer jou waard? Deze methode, ook wel 'pay what you want' (zie uitleg Wikipedia), zorgt er mijns inziens juist voor dat ik me meer richt op de kwaliteit van aangeboden diensten, niet de kwantiteit. Het zal me alert en scherp houden.

Een mooie Bewust Zijn - oefening dus, voor jou én voor mij! Ik ga er nu dus voor om in deze financiële crisis te kiezen, niet voor geld, maar voor mensen, voor de spirituele kant van deze crisis. Een stapje dichter naar mijn ideaalbeeld van de maatschappij ook. Een maatschappij waarin we niet streven naar meer van alles, maar naar kwaliteit, naar liefde, naar delen en elkaar ondersteunen. Een klein succesje dus! Althans.... dat moet natuurlijk nog blijken. Ik ben héél benieuwd wat dit op gaat leveren, niet in geldwaarde, maar in Bewust Zijn waarde.



Update anno 2015:

Al gauw bleek, dat het vrij laten van betaling mensen slapeloze nachten bezorgt. Letterlijk! Velen hebben hun hersenen horen kraken en hen totaal in verwarring gebracht. Dat is natuurlijk niet mijn bedoeling. Zo geef ik nu, anno 2015, richtlijnen met minimum prijzen, die mijzelf van een minimum inkomen voorzien als ik een redelijk gevulde agenda heb. Mensen zijn vrij meer te betalen als ze het mijn diensten waard vinden, men kan ook doneren voor het onderhoud van de blogs, etc... maar ook minder mag als je niet veel te besteden hebt of mijn diensten niet kunt waarderen. Alleen op bloesemremedies en spagyriek essences en dergelijke kan ik niet minder accepteren.

donderdag 1 december 2011

Nieuwe mogelijkheden



Een prachtig thema ‘Overgave’. Durf jij je over te geven aan het leven? Durf ik me over te geven aan het leven? Wat is totale overgave? Kan ik me totaal overgeven? Waaraan? Durf ik me totaal over te geven aan de door mij gekozen weg? Durf ik me over te geven aan het onbekende?

Op een moment als dit in mijn leven komt het thema ‘overgave’ volop naar voren. Wat laat me weerhouden om me volledig over te geven aan de door mij gekozen weg? Angst! In vervolg op het vorige thema ‘Verzet’, lijkt ‘Overgave’ een logisch vervolg, mits ik die volgende stap ook durf te zetten. Betekent overgave dan het aan de kant zetten van de mij welbekende angst? Betekent dat dan dat ik voorbijga aan mijn angst? Nee, angst is de weg van mijn verstand die alvast bedenkt wat er allemaal mis zou kunnen gaan, angst is de weg van mijn Innerlijke Criticus die me voorhoudt dat wat ik wil helemaal niet zal lukken, angst wordt niet aan de kant gezet maar kan me helpen alert te zijn. Angst is helemaal niet zo’n negatieve factor die me belet met overgave die dingen te doen die ik graag wil, met overgave mijn intuïtie te volgen. Angst is een methode van het leven om me alert te houden. Wanneer ik teveel in die angst meega, dan krijgt angst macht en zal de angst bepalend worden in mijn handelen.

Zoals te lezen was in mijn vorige stukje sta ik op een kruispunt in mijn leven, hang ik al een tijdje op zo’n omslagpunt en nu er factoren van buiten alle zekerheid onder mijn voeten vandaan maaien en ik nu werkelijk nog niet eens weet wat er volgende week of volgende maand op mijn pad zal komen, laat staan volgend jaar, moet ik voor mezelf op een rijtje krijgen wat ik met mijn leven wil, welke richting ik uit wil. ‘Stap voor stap’ verandert nu, voor mijn gevoel, van een voortsukkelend slakkengangetje in een hogesnelheidstrein. Ben ikzelf degene die de hogesnelheidstrein in gang brengt of is dat een helpende hand van boven? Het voelt als een hogesnelheidstrein, maar is het dat ook? Voel ik me erdoor opgejaagd omdat ik het slakkengangetje eigenlijk wel kon waarderen, hoewel slakkengangetje… De laatste 2 jaren is er in mijn spirituele ontwikkeling wel zoveel gebeurd dat er wellicht van een slakkengangetje geen sprake meer kan zijn. Afijn, jullie snappen dat er veel door mijn hoofd heen gaat op dit moment en ik me afvraag of ik nu in dat verzet blijf hangen of dat ik het zal durven om vol overgave mijn pad te vervolgen.

Wordt nu mijn flexibiliteit uitgetest en moet ik wellicht een heel andere weg op gaan zoeken? Tja, daar kreeg ik al aanwijzingen voor middels mijn nu welbekende dagdromen en personen die op mijn pad kwamen. En dat is een heel andere weg dan ik eigenlijk wilde gaan, maar wel binnen mijn mogelijkheden en mijn vakgebied. Ik heb me altijd meer gericht op een individuele begeleiding, omdat ik daar een stuk meerwaarde in zie en ervaar, en mijn cliënten ook. Nu moet ik noodgedwongen aansluiten bij de vraag, want het is erg rustig met cliënten en je merkt de financiële crisis waarbij mensen hun geld liever in de zak houden of liever voor losse activiteiten kiezen dan voor langlopende projecten. Nu moet ik misschien wel ideeën en idealen gaan loslaten. Ik richt me nu meer op groepen, op workshops bijvoorbeeld, waar je één onderwerp een klein stukje uitdieping geeft (veel te weinig naar mijn zin), éénmalig… En nu komt daar het bedrijfsleven bij kijken. Eerst onderzoeken of er wel behoefte is aan mijn wijze van werken, aan Bewust Zijn in het bedrijfsleven, aan Bewust Ondernemen. Ik heb niks met het bedrijfsleven. Waarom? Omdat bedrijfsleven samengaat met geld verdienen, winst maken, hoe meer hoe liever… Weer iets waar ik ook zelf tegenaan loop. Wil ik zelf een bedrijf om mensen te helpen of wil ik geld verdienen? Eigenlijk wil ik niet voor het geld gaan, maar gezien het ontslag van mijn man, moet ik wel. Of ik moet een baan gaan zoeken bij een werkgever en terug naar wat ik helemáál niet wil. Ik wil geen baan om geld te verdienen, ik wil werk waar ik met hart en ziel, met passie, een bijdrage kan leveren aan groei en ontwikkeling, van de maatschappij, van anderen, van mezelf zodat ik ook weer kan groeien en die wisselwerking kan ervaren, de verbinding, de samenwerking.
Ook op persoonlijk vlak sta ik op dat bewuste kruispunt. Allerlei dingen lopen nu anders dan verwacht. Aanpassingen zijn noodzakelijk. Bewust Zijn is noodzakelijk. Het roer moet dus om, noodgedwongen.

En is dat zo slecht, het roer om? Nee, dat heb ik al mogen ervaren toen mijn oude blog offline ging, zonder dat ik daar invloed op had. In eerste instantie was ik boos, gefrustreerd, dit wilde ik niet, ik wilde via het net de connectie houden met mijn lezers en cliënten. Ruim een maand losgekoppeld, was voldoende om te merken dat dit soort zaken ook heel goede dingen kunnen brengen en nieuwe mogelijkheden bieden. Ik startte een nieuwe blog en inmiddels ben ik hier ontzettend blij mee. Oude zaken, oude bagage, afgeworpen en een nieuwe start vanuit het hier en nu. Heerlijk! Ik ben er zo blij mee! Als een klein kind dat in een snoepwinkel de grootste en kleurigste lolly krijgt die er maar te vinden is. Als een klein kind dat vol verwachting een cadeautje openmaakt en krijgt wat het hebben wil.
Die ervaring heeft me ervan bewust gemaakt, dat verandering en loslaten alleen maar nieuwe mogelijkheden creëert die op het eerste oog misschien niet zijn zoals ik wil, maar uiteindelijk veel beter bij me passen op dit moment.
Mijn weerstand tegen geld bijvoorbeeld komt simpelweg omdat dat een groot onderdeel van mijn levensthema’s is: de 8. Of ik nu wil of niet, het komt steeds opnieuw en steeds groter in beeld: de 8. Jullie zijn vast net zo benieuwd als ikzelf of ik de stap ga zetten… me aan kan passen aan de vraag, gericht op wat nodig is binnen het gezin, gericht op de vraag van de maatschappij en haar ontwikkelingen, gericht op de evolutie van de mens en toch mezelf te blijven. Kan ik inspelen op al deze ontwikkelingen? Mijn intuïtie zegt luid en duidelijk: ‘JA, je hebt diepe dalen doorstaan, je moet er keihard voor werken, maar je kunt het.’ Mijn Innerlijke Criticus zegt: ‘Ik zou er niet aan beginnen, dat kun jij niet, gedoemd te mislukken! Hoe moet dat als…(vul maar in, alles wat maar negatief te bedenken is).’ Die Innerlijke Criticus houdt me ook voor dat ik voor zekerheid moet gaan. Ikzelf zeg, nu nog aarzelend, ‘Gewoon proberen, niet geschoten is altijd mis.’ Ik ga dus maar snel verder aan het ontwikkelen en schrijven van workshops gericht op deze tijd, voor particulieren én bedrijven. Ik ga me vol overgave wijden aan mijn keuze op mijn levenspad, mijn levensdoel, mijn levenstaak! En inschrijven bij de Kamer van Koophandel? Dat kan nog even wachten, ik hou netjes mijn administratie bij, maar eerst goed opstarten, een goed werkend en goed lopend bedrijfje ervan maken conform mijn eigen uitgangspunten en de kans geven te groeien, stap voor stap, in welke snelheid dan ook. Ook op persoonlijk vlak.

Ik hou jullie natuurlijk op de hoogte!




Gepubliceerd in Spiritueel Enzo


zaterdag 26 november 2011

Homeostase en de MIR



Een moeilijk woord, hierboven in de titel van dit bericht... homeostase.
Voor een beter begrip zal ik eerst uitleggen wat homeostase is.
Wanneer we over homeostase praten in de medische wereld, in de celbiologie, dan praten we op celniveau, de microscopisch kleine deeltjes waaruit ons lichaam en dat van alle levende wezens bestaat. Een cel is de kleinste eenheid binnen een levend wezen dat alle genetische informatie bevat van dat levend wezen. Homeostase van een cel is het vermogen van deze cel om zijn interne milieu stabiel te houden en juist die stoffen in zich op te nemen die belangrijk zijn voor zijn functie. Het is dus belangrijk alles in balans te houden, ondanks dat de buitenwereld continu verandert. Een wonderlijk proces.

In feite kunnen we dit proces op celniveau vergelijken met ons spiritueel proces. Het is belangrijk dat wij in evenwicht, in balans, blijven, ondanks alle invloeden van buiten.
Wij zelf kunnen er voor zorgen dat wij spiritueel in balans zijn, zodat wij ook zelf controle houden over welke zaken wij wel tot ons door laten dringen om onze functie die wij in het leven op ons genomen hebben uit te kunnen voeren en welke zaken wij niet tot ons door willen laten dringen, omdat zij ons evenwicht verstoren. Tenslotte zijn wij hier op aarde met een doel, onze persoonlijke functie in dit leven.
Wanneer wij ergens door ervaringen een blokkade opwerpen waardoor wij niet meer de juiste zaken tot ons door kunnen laten dringen en misschien juist negatieve invloeden een rol geven, zullen wij uit balans raken. Dit veroorzaakt blokkades in onze energiestroom (in de zogenaamde meridianen, onze energiebanen, in onze chakra's en in onze aura die energie van buiten filtert), waardoor er klachten kunnen ontstaan en onze cellen hun werk niet goed meer kunnen doen.
Zo loopt ons spiritueel proces dus voor op het cellenproces en vormen problemen op celniveau dus een spiegel voor ons spiritueel functioneren. Je zou dus kunnen zeggen dat homeostase op celniveau volgt op homeostase op spiritueel niveau. Wanneer we spiritueel zorgen voor een homeostase, zal op celniveau ook sprake zijn van activering van een homeostase. Zie hier het belang van Bewust Zijn en het principe van zelfheling. Verstoring van de homeostase, verstoring van het evenwicht, is de oorzaak van het ontstaan van klachten en ziekten.

Wanneer wij ons bezighouden met de MIR-methode zijn wij in feite op dat celniveau aan het zorgen voor een stimulering van de balans, maar tevens zijn wij op spiritueel gebied bezig om Bewust te Zijn.

Stap 1: Zuurgraad optimaliseren... zorgt ervoor dat er een goed milieu gecreëerd wordt voor onze cellen, een goede omgeving gecreëerd wordt voor ons spiritueel functioneren.

Stap 2: Detox alle toxische belasting... zorgt ervoor dat het afvoeren van afvalstoffen en negatieve invloeden gestimuleerd wordt.

Stap 3: Vader loskoppelen. Moeder loskoppelen... zorgt ervoor dat de invloed van de buitenwereld niet binnen kan dringen, de homeostase (op spiritueel, maar ook op celniveau) niet verstoord wordt.

Stap 4: Meridianen zuiveren... zorgt ervoor dat een vrije energiedoorstroming gestimuleerd wordt, zodat eventuele blokkades opgeheven worden.

Stap 5: Alle tekorten aanvullen... zorgt ervoor dat je de stoffen en zaken in je op kunt nemen die je nodig hebt voor je functioneren (op celniveau en op spiritueel niveau).

Stap 6: Hormoonstelsel in evenwicht brengen... Hormonen zijn de transmitters, de communicatiesystemen, die informatie overbrengen via het bloed. Wanneer deze goed functioneren kunnen wij ons ten volle overgeven aan de homeostase.

Stap 7: Basisbehoeften aanvullen... Basisbehoeften zijn onder andere waardering, liefde, erkenning, respect, vertrouwen, etc., allemaal dingen die wij vaak van een ander verwachten, maar die wij, wanneer we ze niet van een ander kregen in onze jeugd, nooit meer van een ander kunnen krijgen. Alleen wijzelf kunnen zorgen voor vervulling van deze basisbehoeften. Een herstel van de balans, van de homeostase.

Stap 8: Chakra's en aura optimaliseren... zorgt ervoor dat we de energie die ons voedt kunnen gebruiken voor onze levensprocessen én onze spirituele processen. We houden als het ware onze doorgeefluikjes vrij van blokkades, maar zorgen ook dat ze niet té ver of té vaak open staan.

Stap 9: Missie verduidelijken... zorgt ervoor dat we ons bewust worden van onze levensweg en waar die naartoe voert, onze functie, onze taak, ons levensdoel hier op aarde. Wanneer wij Bewust met ons levensdoel bezig zijn, zal dit de homeostase ten goede komen. En zoals gezegd dus onze gezondheid en een gevoel van Wel Zijn.

Zo zien we dat spiritualiteit, het Bewust Zijn van wie we zijn en wat we hier op aarde komen doen, ten grondslag ligt aan onze gezondheid en Wel Zijn. Spirituele homeostase ligt ten grondslag aan homeostase op celniveau.
Ter ondersteuning kunnen we bloesemremedies gebruiken om ons Bewust Zijn te stimuleren, maar zeker ook om eventuele emoties, gevoelens, indrukken en een versnelde spirituele bewustwording te helpen verwerken die bij het uitvoeren van de MIR los kunnen komen.

Meer over de MIR-methode: klik HIER


donderdag 24 november 2011

NieuwetijdsOnmacht

Hoe onmachtig kun je je voelen? Leuk zo'n 8 als levensdoelgetal...
De 8 staat voor macht, succes, overvloed. De 8 als je levensdoelgetal staat voor het leren omgaan met allerlei thema's op het gebied van macht, succes en overvloed.

Nu zijn er in mijn leven zoveel dingen die op dit moment op me af komen die met deze thema's te maken hebben. En ja, als mens kom je eerst de negatieve kanten ervan tegen, als helpende hand om Bewust Zijn te kweken en mag je die daarna gaan omzetten in een positieve energie. Zo werkt het nu eenmaal wanneer wij als Lichtwezens in ons mensenjasje onze aardse ervaringen op mogen doen. Maar als je dan toch snapt hoe het allemaal functioneert, dan ben je er nog niet, want je ziet anderen worstelen met het accepteren van dat mensenjasje. En ik snap het allemaal, maar ik kan hen daar niet in helpen het te snappen, dat is hun weg, hun leerproces, hun ervaringsweg. Ik kan alleen handvatten aanreiken en hopen dat ze daar iets mee kunnen, dat ze ze kunnen gebruiken en leren toepassen. Maar als het bijvoorbeeld om je kinderen of kleinkinderen draait, dan voel je je vaak zo machteloos. Je wilt helpen, je wilt ze bij de hand pakken en hen behoeden voor al het zeer dat deze worsteling met zich meedraagt.

De mensen die ook maar iets met Nieuwetijdskinderen te maken hebben begrijpen vast al waar ik het over heb. Nieuwetijdskinderen die de laatste, zeg 20 jaren, geboren zijn, zijn weer heel andere Nieuwetijdskinderen dan die van 40 jaar geleden (zoals ikzelf) en weer heel anders dat die van 60 jaar geleden. We maken allemaal onze worsteling mee om binnen de heersende maatschappij een plekje te vinden, maar de jongste Nieuwetijdskinderen hebben het zwaar, heel zwaar. Vaak begrijpen ze het zelf allemaal niet, komen er dingen op hun pad waarvan ze voelen dat ze er iets of juist niets mee willen, maar ze weten niet waarom, snappen niet wat de reden is en voelen alleen maar boosheid, verdriet, onrust, etc. Deze emoties niet kunnen plaatsen is voor hen dan reden om zich totaal van de maatschappij af te keren of er juist tegenaan te schoppen. Zie hier het ontstaan van gedrag dat door de maatschappij niet begrepen wordt en waar men etiketjes gaat zoeken om er maar op de één of andere manier zo goed mogelijk mee overweg te kunnen. Etiketjes als ASS, PDD-NOS en ADHD vliegen ons tegenwoordig om de oren. Ikzelf, ook een Nieuwetijdskind, gruwt inwendig bij al deze etiketjes, maar snap het wel. Het is gewoon een manier om met deze mensen nog iets te kunnen binnen het bewustzijnsniveau van het grootste deel van de bevolking. Dat de gezondheidszorg en de hulpverlening nu tekort gaan schieten zie ik vaak, want deze etiketjes vertegenwoordigen niet de werkelijke ondergrond van gedragsproblematiek. De werkelijke ondergrond heeft te maken met het Nieuwetijdskind zijn, met het moeilijk vinden om te aarden, moeite hebben zich binnen de huidige maatschappij vrij te bewegen. En ik ken het zelf maar al te goed, voel dit probleem dagelijks aan den lijve, maar kan me toch wel, al is het soms met moeite, enigszins aanpassen.

Nu het woord 'aanpassen' is gevallen, zijn er legio Nieuwetijdskinderen die een weerstand voelen. 'Aanpassen' betekent niet 'niet jezelf kunnen zijn, veranderen om in de maatschappij te passen'. Nee, 'aanpassen' betekent in mijn ogen niets anders dan begrip opbrengen voor de mensen om je heen en je daar ook naar gedragen, zodat je juist een ondersteunende factor in het geheel kunt zijn. Ik zeg niet dat de maatschappij minder is dan ik, lager, minder ontwikkeld en dat ik wel even zal vertellen hoe het allemaal in elkaar zit, want dat zullen velen hieruit proeven, me misschien wel arrogant vinden, nee zeker niet. Iedereen is goed zoals hij/zij is. Iedereen volgt het pad dat hoort bij zijn ervaringen als mens. Maar ook iedereen is verantwoordelijk voor wat hij/zij met het leven en opgedane ervaringen doet. We bevinden ons in een groeiend Bewust Zijn, een overgang naar een nieuwe fase in het Mens Zijn, een evolutie niet alleen voor de mens, maar op Zielsniveau. In zo'n evolutiesprong is het voor degenen die net dat stukje verder zijn altijd lastig. Stel je maar eens de prehistorie voor. Al die mensen die nog een voorovergebogen houding hadden, aapachtig en daar worden dan kinderen geboren die rechtop lopen. Hier konden ze totaal niets aan doen, maar ze waren 'anders', dat kon je nog zien ook. Hoe moeilijk zullen zij het gehad hebben? Zij werden misschien wel verstoten van de groep. Misschien vormden zij zelf groepen om te overleven en kon de evolutie zich voort zetten doordat zij onderling weer voor nieuw rechtoplopend nageslacht zorgden. Wij zitten nu in zo'n zelfde evolutiesprong. Nu worden er kinderen geboren met een hoger Bewust Zijn, maar zij moeten dit nog leren plaatsen in hun Mens Zijn. Daar gaat een hele worsteling aan vooraf. Niet alleen het leren plaatsen van dit Bewust Zijn, maar zeker ook het 'anders' zijn is zeker niet makkelijk. Ik merk vaak dat al deze Nieuwetijdskinderen zich op de één of andere manier zeer eenzaam kunnen voelen en wanneer zij samen zijn voelen zij de herkenning, zelfs als zij zelf nog niet zo'n goed beeld hebben van het hoe en waarom. Hoe vaak in dit soort bijeenkomsten de tranen van ontroering vloeien, tranen van opluchting 'ik ben dus niet gek', 'ik ben dus helemaal geen psychiatrisch geval'.... Ontmoeting tussen Nieuwetijdskinderen voelt als een warm bad. En allemaal hebben we die weg doorlopen... het 'anders' zijn en alle problemen die we daardoor ervaren hebben.

Onze huidige Nieuwetijdskinderen hebben het nog steeds zwaar, misschien nog wel zwaarder, omdat het voor hen zo moeilijk is om te aarden. Om het nut in te zien van het Mens Zijn, om te functioneren in zo'n mensenjasje, om zich aan te passen aan de maatschappij die toch grotendeels nog niet uit Nieuwetijdskinderen bestaat. Bewust Zijn van het feit dat je een Nieuwetijdskind bent is al lastig, laat staan hier je weg in zien te vinden in deze mensenmaatschappij. Vaak voel je onmacht, voel je wanhoop, voel je pijn en verdriet, vaak ook nog eens zonder te weten waarom. En dat laatste speelt nu nog het meest bij deze laatste generatie Nieuwetijdskinderen. Als ouder en misschien wel Nieuwetijds(groot)ouder (zelf een Nieuwetijdskind) kun je er alleen alles aan doen om de problematiek zo goed mogelijk te begrijpen, door er veel over te lezen, door naar bijeenkomsten te gaan, etc etc. en dan kun je je (klein)kind ondersteunen en helpen om de problematiek om te draaien in een positieve energie. Maar dan moet je natuurlijk wel eerst doorhebben dat je (klein)kind een Nieuwetijdskind is. En dan nog is het moeilijk voor deze (groot)ouder om het begrip te hebben en onmachtig te staan om het kind te behoeden voor alles wat op hem/haar afkomt. Wat je dan vooral voor ogen moet houden is dat het voor het kind zijn/haar eigen pad is die het moet gaan, een goed pad, want op het moment dat er begrip komt, zal er veel veranderen, zal het kunnen functioneren in deze mensenmaatschappij, zal het gaan werken aan zijn/haar levensdoel, zoals het dat eigenlijk van de geboorte af aan al doet, maar dan vaak onbewust, vanuit die evolutionaire sprong, zoals dat kind in de prehistorie dat nu eenmaal rechtop liep en wellicht wel kon proberen voorover gebogen te lopen, maar er nu eenmaal toch anders uitzag dan de rest en daar misschien wel een stevige rugpijn aan overhield.

Ik hoop werkelijk dat (groot)ouders en kinderen binnen de hulpverlening en de gezondheidszorg steeds meer een luisterend oor zullen gaan vinden en met de acceptatie van deze evolutiesprong, zal onze mensenmaatschappij zich kunnen voorbereiden op een nieuwe periode in die evolutie, met nieuwe ervaringen die wij Lichtwezens in dat mensenjasje op mogen doen. Maar op de eerste plaats hoop ik dat (groot)ouders en verzorgers gaan begrijpen wat Nieuwetijdskinderen zijn, hoe zij in elkaar steken, ieder op zijn/haar unieke wijze en wat zij hier komen doen, zodat wij ze zo goed mogelijk kunnen ondersteunen en begeleiden.

Wil je meer lezen, dan kun je je wenden tot de vele boeken die inmiddels over Nieuwetijdskinderen zijn geschreven en er zijn meerdere sites, zoals deze: Nieuwetijdskind, waar je je licht kunt opsteken.

Voor boeken zie bijvoorbeeld:


donderdag 17 november 2011

Stap voor stap



Gisteren trok ik een zielekaart die mij vertelde dat mijn intenties waar ik voor gekozen heb voor dit leven in mij naar boven komen in het hebben van ambities en het willen bereiken van bepaalde doelen en de dagdromen die daar bij horen. Deze dagdromen laten mij de weg naar mijn bestemming zien. Het zijn de signalen van mijn ziel.
Mijn ziel ‘vertelt’ me wat ik moet doen, maar ik laat mezelf weerhouden door angst, door wantrouwen. Hele menselijke emoties, hele menselijke ervaringen opgedaan door mezelf en anderen, die me weerhouden werkelijke stappen te zetten. Dit noemen ze dus ‘verzet’. Waar dit verzet vandaan komt? Puur maatschappelijk ingegeven zaken als financiën.  En angst voert daarin toch we de boventoon. Wat gaat er allemaal op me af komen, kunnen wij het als gezin financieel wel redden als ik mijn stappen zet? Zal ik eerst even uitleggen wat mijn droom is… anders snappen jullie niet waar ik op doel.

Mijn droom is: mensen op weg helpen in hun ontwikkelingsproces als zij vastgelopen zijn of nieuwsgierig naar nieuwe mogelijkheden, naast ze gaan staan en een hand reiken, samen op ontdekkingstocht, in een eigen praktijk voor Bewust Zijn, door middel van Bach bloesemtherapie, MIR-methode, Numerologie/Levensdoel Systeem, Astrologie, Chakra-kleurenanalyse en Mandala-tekenen. Allemaal vakgebieden waar ik in thuis ben, waar ik al mee bezig ben, maar wat nog niet officieel is. Ik wil zoveel, zie zoveel mogelijkheden, op het gebied van complementaire gezondheidszorg en onderwijs, op het gebied van therapie/coaching via het internet, ik heb zoveel ideeën op het gebied van workshops en cursussen. Stappen in die richting zou ik nog veel meer kunnen zetten, dan ik nu doe. Wat houdt me dan toch tegen?

Allereerst de angst mijn dagen helemaal vol te plannen met werk, daar waar weliswaar mijn hart en ziel liggen, mijn passie, maar waar misschien ons gezin in de knoop gaat komen. Voorzichtig ben ik al bezig, door meer werkuren te maken, meer studie-uren in te plannen (ik ben op dit moment bezig met Medische Basiskennis en Astrologie, naast verdieping in de rest van de vakgebieden). Moet ik dan kiezen voor één richting. Nee, dat ga ik niet doen, want ik zie een mooi totaalpakketje in de vakgebieden waar ik mee bezig ben, mooie aansluitingen, aanvullende ingrediënten. Prachtig om alles in elkaar te kunnen passen.

Krijgt manlief te horen dat voor hem het werk bij zijn huidige werkgever ophoudt en hij elders moet gaan kijken. Allemaal mooie woorden om het grote woord nog te ontwijken: ontslag! Zoals zovele collega’s in de bouw komt hij dus binnen afzienbare tijd op straat te staan. Is dit dan het moment om mijn plannen, mijn droom te realiseren en nu werkelijk stappen te zetten? Durf ik dat of snijden we onszelf dan financieel in de vingers? Eergisteren las ik een discussie op LinkedIn waar men vroeg wie rond kan komen van zijn werk als zelfstandig coach. Niemand! Allemaal een partner met baan of zelf een andere baan ernaast! Is dat dan mijn toekomst? Me uit de naad werken en er zo weinig voor terug krijgen? Begrijp me niet verkeerd. Ik krijg ontzettend veel terug, belangrijker in mijn ogen dan financiën. Ik zie mensen groeien en vooruit komen, waar zij vast kwamen te zitten in hun leven, ik zie bewustwording, ik zie depressie veranderen in geluk en groei, ik zie geestelijke en fysieke klachten verdwijnen, noem maar op! Dat is niet te betalen! Maar ik zie ook een terugloop in de hoeveelheid cliënten, ik zie minder bezoekers op beurzen, ik zie mensen die hun geld in de zak houden om dezelfde angst die ik zelf voel… krijgen we straks nog brood op de plank?

Onze vaste uitgaven maar onder de loep genomen, kan dat goedkoper, kunnen er dingen achterwege gelaten worden, kunnen er eisen bijgesteld worden? Onze zoon moet natuurlijk wel zijn medicijnen, die noodzakelijk zijn maar niet vergoed worden, kunnen blijven krijgen… Leuk om overal te horen dat ons financieel stelsel totaal op de schop zal gaan, dat er een Nieuwe Tijd aan zal breken waarin geld niet meer belangrijk zal zijn. Fijn! Heerlijk! Maar tot die tijd? Hoe betalen wij ons ‘brood op de plank’? Hoe moet die Nieuwe Maatschappij er dan uit zien? Ik kan me er wel een idealistische voorstelling van maken, maar hoe komen we daar? Stap-voor-stap… Ik voel verzet, ik voel angst, ik voel… zoveel. En toch voel ik vertrouwen! Snap jij het nog?

De zielekaart vertelde me dat het hoog tijd is de noodzakelijke stappen te gaan zetten om mijn droom te realiseren. Volgens de numerologie is het komend jaar, 2012, voor mij het jaar voor organiseren en zakelijk succes, een jaar bovendien dat overeenkomt met mijn levensdoelgetal, dus alle tekenen zijn gunstig Ik ga lekker verder op mijn pad, stap voor stap en misschien is het dan toch eindelijk eens hoog tijd de knoop door te hakken en alles officieel te maken… geloof ik…


Gepubliceerd in Spiritueel Enzo


zondag 6 november 2011

Leuke verschrijvingen of versprekingen



Soms moet je wel even lachen wanneer iemand zich verspreekt of verschrijft. Zeker wanneer het herkenbare woorden zijn. Ik spreek hier natuurlijk niet over grammaticale schrijffoutjes, maar over verschrijvingen of versprekingen die een bestaand woord opleveren. In de psychologie zijn hier allerlei theorieën over, waar ik hier niet verder op in zal gaan, maar waar het op neer komt is dat zaken uit het onderbewuste hierin een rol spelen. Soms onvermoede diepe zieleroerselen komen dan naar boven en misschien zelfs wel boodschappen van 'boven'. Zeker wanneer verschrijvingen of versprekingen zich gaan herhalen moet je er toch eens even op letten wat dit je kan vertellen.

Een tweetal voorbeeldjes van eigen hand, die niet één maar meerdere keren voorgekomen zijn.

Sinds een aantal maanden schrijf ik stukjes voor Spiritueel Enzo. Dit is een e-krant. Hoe vaak ik me niet verschreven heb: e-kracht i.p.v. e-krant. Wat heeft mij dit nu te vertellen? Ik zie het zo...
Deze krant is een voortvloeisel uit alles wat op dit moment in de maatschappij speelt. Mensen voelen de verandering in energie, er is iets aan het veranderen. Velen onder ons voelen het misschien wel, maar nog niet bewust en voelen onrust, drukte, in hun hoofd. Deze onrust en drukte heeft niets te maken met stress en ontevredenheid, waar wij mensen vaak aan denken en in gaan zoeken om deze zaken te verklaren. Deze onrust en drukte heeft te maken een hogere trillingsfrequentie waar wij mensen op gaan functioneren. Een trillingsfrequentie die dichterbij onze werkelijke aard ligt, dichter bij de Lichtwereld. Deze hogere trillingsfrequentie maakt dat wij veel meer informatie binnenkrijgen, niet alleen via de menselijke zintuigen, maar ook via fijner afgestemde energieën. Zo zijn wij in staat een veel grotere intuïtie te benutten, op energetisch niveau contact te leggen met medemensen én met onstoffelijke entiteiten zoals gidsen en engelen.
Onze maatschappij is hier echter nog niet op ingesteld en vele worstelen met dit gegeven, omdat de mens in zijn algemeenheid deze fijngevoeligere afstemming nog niet geaccepteerd heeft. We zien steeds meer Nieuwetijdskinderen geboren worden, zij die deze fijngevoelige afstemming in zich dragen. Deze kinderen worden, om binnen de maatschappij een plekje te krijgen waar ze binnen een zintuiglijk afgestemde wereld begrijpelijk gemaakt moeten worden, geëtiketteerd met termen als autisme en adhd. Dit vind ik erg jammer, maar het is wel een feit dat deze kinderen moeten leren zich af te stemmen op een lagere frequentie om te leren omgaan met de mensen die onze maatschappij bevolken. Dat is mijn eigen mening en ik weet dat er velen zullen zijn die het hier niet mee eens zijn. Afstemmen op een lagere frequentie is in mijn ogen nodig om het contact met de maatschappij niet te verliezen. Op die manier kunnen Nieuwetijdskinderen over de hele wereld een waardevolle inbreng hebben op alle fronten in de maatschappij. De neiging bestaat misschien om te zeggen: waarom kruipen al die Nieuwetijdskinderen dan niet bij elkaar om hun eigen maatschappij te vormen? Deze afgescheidenheid zoeken zij uit zichzelf vaak al niet op, waarom weten ze vaak zelf niet, maar ze kunnen zich wel erg eenzaam voelen in de bestaande maatschappij. Toch werken velen erg hard aan een verandering van Bewust Zijn van de mens. Zij hebben de maatschappij iets te vertellen, hebben een taak om deze maatschappij te begeleiden naar een nieuw Bewust Zijn. Wij zitten midden in een evolutiesprong. Hier zien wij dan ook allerlei onrust en zaken als einde van de Maya-kalender, einde van de wereld, opdoemen. Dit zijn in mijn ogen niets meer dan het aanvoelen dat er een Nieuwe Tijd ingaat, dat wij midden in een overgang zittten naar een ander Bewust Zijn, eentje die te maken heeft met een fijngevoeligere afstemming. Een mooie verandering, niets om bang voor te zijn, geen einde van de wereld, van de Aarde. Nee hoor, onze Aarde blijft gewoon bestaan, er gebeurt alleen iets met al haar bewoners.
Onze zielen hebben inmiddels zoveel Aardse ervaringen opgedaan, dat wij verder kunnen naar een volgend niveau, waarbinnen weer nieuwe ervaringen opgedaan kunnen worden. Uiteindelijk zal deze Aarde één worden met de Lichtwereld en wat dan? Geen idee. Zover is het nog lang niet! Daar gaan misschien nog duizenden jaren overheen, nog miljoenen, wie zal het zeggen.

Om nu even terug te komen op die e-kracht in plaats van e-krant. Want daar begon het hele verhaal tenslotte mee. In het algemeen is het internet een vinding die enorm belangrijk is voor het leggen van contacten, het overbrengen van informatie etc. Mensen onderschatten vaak het belang van deze vinding, maar ook deze vinding ligt in het verlengde van ontwikkeling naar een Nieuwe Tijd. Want wij mensen zijn eigenlijk maar trage wezens. In de Lichtwereld hoefde je maar te denken waar je naar toe wilde en hup... je was op de plaats van bestemming. Wij mensen moeten gebruik maken van ons trage lijf om te lopen of fietsen, om auto's te besturen of andere voertuigen die ons als hulpmiddelen dienen om ons te verplaatsen. En dan is daar nu dat internet met zijn nog steeds groeiende mogelijkheden. Het is nu zelfs al mogelijk dat doktoren aan de andere kant van de wereld een patiënt kunnen opereren die hier in Nederland op de operatietafel ligt. De ontwikkeling van het internet biedt ons ongekende mogelijkheden om onze menselijke beperkingen te overbruggen. Een krant als Spiritueel Enzo biedt ons mogelijkheden om met elkaar te communiceren, biedt ons de mogelijkheid overdenkingen te delen met anderen die geïnteresseerd zijn in deze zieleroerselen van haar schrijvers. Nou, als dat geen kracht is! Dus het schrijven van mij: kracht i.p.v. krant, weerspiegelt in mijn ogen mijn denkwijze over mediums als deze krant en het internet in het algemeen!

Een ander voorbeeld:
Ik moest mijn links naar mijn eigen blogs eens even goed nakijken, want wat bleek, er stond niet blogspot, maar blogsport in mijn linkomschrijving. Wat dat te betekenen heeft? Tja, daar kun je misschien zelf wel iets bij bedenken. Dat ik het werken aan mijn blogs leuk werk vind moge duidelijk zijn. De blogs liggen in het verlengde van mijn passie, mijn werk, in deze wereld.


donderdag 3 november 2011

Een onderzoek naar jezelf



Gisteren werd me weer eens heel duidelijk dat we in het leven veel kiezen. En dan heb ik het helemaal niet over levensgrote beslissingen. Hoewel iedere keuze grote gevolgen kan hebben voor het verloop van ons leven.

Neem nu het kiezen van een hobby. Ik zie mensen om me heen die helemaal hun ding gevonden hebben. Ik zie mensen om me heen die het na zoveel levensjaren nog steeds niet weten en blijven zoeken. En wat is er mooier dan onderzoeken wat je nu eigenlijk wilt? Het is een onderzoek naar jezelf. Daar is dus niets mis mee, hoort gewoon bij het leven. Wanneer je deze zoektocht een bewust onderdeel maakt van je persoonlijke ontdekkingsreis door het leven kan dit een waardevolle toevoeging geven aan je Bewust Zijn. Toch kan het heel prettig voelen als je denkt het gevonden te hebben, datgene waar jij je met passie mee bezig kan houden.

Gisteren kwam ik er achter dat deze passie niet zozeer zit in het onderwerp waar je je mee bezig houdt, maar meer in de drijfveren, de intentie. Betrokken als ik kan zijn bij de bezigheden van de mensen om me heen, voel ik die passie. Een passie die zich binnen ieder gebied eigenlijk kan ontwikkelen, groeimogelijkheden heeft. Iedere hobby kan met dezelfde intentie beoefend worden. Kijk, ik weet wel dat mijn hobby toch te maken moet hebben met creatief bezig zijn, met ontwerp en vormgeving. Maar dan kun je nog heel veel kanten op. Ik heb jaren geleden gekozen voor het mandala-tekenen om mijn passie op los te laten, maar er zijn zoveel hobby’s waar je die passie op los zou kunnen laten.

Om me heen zie ik hobby’s als muziek maken, lego bouwen, computerspellen, fotograferen, handwerken, kaarten maken enz enz. Allemaal creatieve zaken die mij op de één of andere wijze aanspreken. Maar zoals gezegd houd ik me bezig met mandala’s tekenen. Daar kan ik helemaal mijn ei in kwijt, maar even zo goed zou dat één van die andere hobby’s kunnen zijn, want hoe je met een hobby bezig bent hangt helemaal samen met de persoon die je bent. Hoe je de betreffende hobby beoefent vertelt iets over wie jij in wezen bent. Ben je iemand die voorbeelden van anderen volgt en prachtige muziek kan spelen vanaf bladmuziek, legomodellen kan bouwen vanaf bouwtekening, succesvol computerspellen kan spelen, mooie foto’s kan maken of mooie kaarten of ben je iemand die kan componeren en ontwerpen? Niets om over te oordelen, maar gewoon de dingen bekijken en uitvoeren op een manier die bij je past. Ben je iemand die gaat voor originaliteit? Dan kun je bij jezelf eens onderzoeken wat voor jou nu belangrijk is aan originaliteit.

Origineel denkvermogen heeft namelijk een aantal valkuilen, waar ik zelf al regelmatig in getuimeld ben. En die originaliteit heeft alles te maken met intentie. Iemand met een origineel denkvermogen kan daar totaal geen gebruik van maken en het allemaal wel best vinden wat anderen bedacht hebben. Iemand met een origineel denkvermogen kan gedreven zijn dit uit te buiten en steeds méér willen. Iemand met een origineel denkvermogen kan daar binnen bescheiden kring in de eigen omgeving, daar gebruik van maken. Maar iemand met een origineel denkvermogen kan dit ook gebruiken om zich te onderscheiden van de rest, opvallend danwel bescheiden op de achtergrond. Ik merkte dat ik mijn originaliteit vaak gebruikte om me te onderscheiden, bewust ‘anders’ te zijn. Waarom? Om erkenning en waardering los te peuteren. En wanneer ik dat dan kreeg voelde ik me zeer ongemakkelijk, alsof ik het niet waard was die erkenning en waardering te mogen ontvangen. Wat vertelt dit dan over mezelf? Juist! Dat ik mezelf helemaal niet erkende en waardeerde en dat dus zocht bij anderen. Nu ben ik niet iemand die dat origineel denkvermogen helemaal voor mezelf wil houden, nee hoor, hoe meer zielen hoe meer vreugd, dus delen! Vooral doorgeven wat ik ‘ontdekt’ heb. Maar zijn mijn ideeën, mijn ontdekkingen, mijn vaardigheden, dan zo goed? Heeft dit niet met een standpunt te maken, of is dit een eerlijk uitgangspunt waar nog groei en ontwikkeling in mogelijk is? Wil ik daar dan met koeieletters mijn naam onder hebben staan, of stel ik me bescheiden op? En is die bescheidenheid dan wel zo goed? Waarom zou ik niet durven te staan voor wat ik doe? Hang ik dan een bepaald oordeel aan wat ik doe? Vind ik mezelf dan zo goed? Allemaal vragen en overwegingen die me veel vertellen over wie ik nu werkelijk ben. Het vertelt me dat een thema dat in mijn leven speelt, erkenning, ook in een hobby zijn opwachting maakt.

Gisteren kwam ik in gesprek met een man die me wees op allerlei mogelijkheden die voor onze zoon open liggen in het leven. Dit gesprek was voor mij de eye-opener van de dag. Deze meneer wees meteen op de commerciële en zakelijke mogelijkheden die mijn zoon zou kunnen benutten in zijn leven, door wat hij laat zien in zijn hobby. Dit gesprek maakte me bewust hoe ik zelf de zaken aan zou pakken. Dit gesprek maakte me bewust hoe mijn zoon hier op dit moment in staat. De conclusies vertelden me dat het goed is zoals het is, welke weg eenieder volgt is de weg die bij diegene past. Natuurlijk zijn er altijd zaken die commercieel uit te buiten zijn, gaten in de markt te vinden voor materieel gewin. Of we die zien en of we die benutten hangt helemaal van onszelf af. Ik kan alleen maar voor mezelf spreken, dat voor mij erkenning niet samen gaat met het verdienen van bakken met geld, erkenning is geen gevolg van succes. Erkenning is het gevoel dat je bij jezelf hebt. Kun je jezelf erkennen in wie je bent? En je mag best staan voor de dingen die je doet, zonder je er materieel aan te willen verrijken. De rijkdom die je van binnen voelt is veel waardevoller, dat is een diepere verrijking, de overvloed in jezelf ontdekken. Dan hoef je jezelf niet te vergelijken met anderen, zakelijk uit te blinken of anderen te overtuigen. En of je nu muziek maakt. Lego of computers bouwt, fotografeert, kaarten maakt, mandala’s tekent…. Jij beoefent je hobby op een manier die bij je past en dat is goed!

Het gaat dus allemaal niet zozeer om wat je kiest, maar meer hoe je voor iets kiest, wat je intentie is. Daar bewust van te worden vertelt je veel over jezelf, welk beeld en welke verwachtingen je van jezelf hebt. Kun jij bezig zijn met je bezigheden zonder oordelen?


Gepubliceerd in Spiritueel Enzo



donderdag 20 oktober 2011

Psychologie van een deur



6 uur in de ochtend, nét wakker en hoge nood... Ik steek mijn sleutel in het sleutelgat van onze deur, draai de sleutel om en... er gebeurt niets. Het draaimechanisme van het slot loopt vast. Geen beweging in te krijgen. Voorheen moesten we de deur al iets verder dicht trekken of duwen, afhankelijk of je naar buiten of naar binnen wilde. Nu helpt het nog niet eens als ik met mijn hele gewicht (en ik heb wel wat gewicht om in de strijd te gooien...) aan de deurklink (arme deurklink) ga hangen. Ons hondje staat te hyperen, want die wil toch, net als ik net vóór haar, even naar de wc (lees: grasveldje in de tuin). Oneerlijk hoor, wij mensen een wc binnen (is in het verleden toch ook anders geweest), zij moet naar buiten, weer of geen weer (hadden we haar misschien toch op de kattenbak moeten laten)... en dan nu die deur...

De laatste dagen ervaar ik regelmatig problemen met onze deur. Het voelt heel raar aan als je je eigen huis niet uit of juist niet in kan... Wat heeft dit mij nu te vertellen... behalve dat er toch iemand – manlief waarschijnlijk – iets aan moet doen, want vanzelf zal dit waarschijnlijk niet over gaan... Zal wel gewoon slijtage zijn na jarenlang dagelijks dat slot minstens drie tot vijf keer per dag open en dicht te draaien. Maar waarom juist NU en niet vorig jaar of volgend jaar? En waarom ervaar ik deze deur juist NU als een spiritueel signaal.

Één van de signaalboeken van Christiane Beerlandt vertelt me de betekenis van problemen met een achterdeur. En ik mag daar toch wel wat in herkennen. Als Mens is er een balans te bereiken tussen het mannelijke en het vrouwelijk in jezelf, tussen het verstandelijke, de ratio, en het gevoel, de intuïtie. Problemen met je achterdeur geven aan dat je wellicht niet in balans bent en een deel van jezelf de overhand geeft over het andere deel. En ja hoor, op het moment zit ik vreselijk in mijn ratio. Luisteren naar gevoel en intuïtie? Nee hoor... eigenlijk wel, er is wel zo'n stemmetje in me dat me op de hoogte brengt van dat gevoel en die intuïtie, maar ik weiger steevast te luisteren. Ik zit in mijn hoofd. Ik pieker te veel. Zorgen om anderen om me heen, waar ik natuurlijk wel een stukje ondersteuning kan bieden, maar het probleem moeten ze zelf oplossen. En wat zijn zorgen anders dan een gebrek aan vertrouwen? En ik wil zo graag (kunnen) vertrouwen... Ik mis dus de toegang tot mezelf als heel persoon... Tja, die deur die is de toegang tot mijn ware Ik, tot mijn gehele Ik, mijn gehele Mens Zijn. Ik laat simpelweg een deel van mezelf in de kou staan...

Christiane vertelt nog meer. Dat je een deel van jezelf niet alleen in de kou laat staan, maar dat je een deel van jezelf onderdrukt, niet naar boven laat komen, niet durft te presenteren misschien. En hoe gelijk heeft ze... In mijn schrijfsels op mijn blog en hier in Spiritueel Enzo laat ik misschien wel meer van mezelf zien dan in mijn persoonlijk dagelijks leven, daar waar het erop aan komt. Bang om raar gevonden te worden, bang om 'anders' te zijn, bang om niet begrepen te worden, niet erkend en niet gewaardeerd te worden. Soms heb ik de neiging om mensen in mijn omgeving te vragen mijn schrijfsels toch maar eens te lezen, zodat ze mij misschien begrijpen in mijn handelswijze, in mijn denkproces. 'Maar waarom moet een ander jou dan begrijpen?' hoor ik een stemmetje in mezelf dan zeggen. Tja, waarom? Omdat ik er misschien toch 'gewoon' bij wil horen, niet raar gevonden wil worden. Mijn man zou waarschijnlijk zeggen: o, dus het is jouw schuld dat de deur problemen geeft! Snap je, wat ik bedoel? Ik zie de deur als een seintje, een signaal, hij ziet oorzaak/gevolg, schuld. Beiden wellicht met een spirituele inslag, maar het ligt in de finesses. En hoe leg ik dat nou uit? Voel je het verschil? En die schuld, tja, die voel ik ook en juist daarom zou zo'n opmerking me dus raken... zadel ik die man van mij toch weer op met extra werk... En net daar heb je dus de reden van een probleemdeur. Ik identificeer me te veel met gedachten, woorden, verwachtingen van de buitenwereld. Dat moet ik helemaal niet doen! En dat allemaal vanuit een angst om niet erkend, niet gewaardeerd te worden. Het enige wat je hieruit kunt concluderen is dat ik mezelf niet altijd zo zeker van mezelf voel. Zoals natuurlijk zovelen onder ons Mensen. Een heel menselijke ervaring, maar daar moet ik natuurlijk wel iets mee doen.

Die deur, dat gevoel dat je krijgt bij je huis niet in of uit kunnen, tja, dat geeft illustratief, met de middelen die een Mens nu eenmaal voorhanden heeft, heel goed het gevoel weer als je de toegang tot jezelf niet kunt vinden. Aiaiai.... Probeer je maar eens in te denken, dat wanneer je zo dadelijk je huis uit wilt gaan, je je deur niet uit kunt om wat voor reden dan ook. Hoe zou dat voor je voelen? Of andersom, je komt thuis, wilt je warme veilige huis betreden en je kunt er niet in. Een menselijk ervaren, voelbaar maken, van het gebrek aan toegang tot je eigen veilige huis. Of er juist niet uit kunnen.

Daar zit dus ook een wezenlijk verschil. Er niet bij kunnen, of er niet uit kunnen. In beide gevallen heeft het te maken met je werkelijke persoonlijkheid, die op de een of andere manier niet volledig tot uiting komt. Er niet bij kunnen, je huis niet in kunnen, betekent dat je nog geen goed contact hebt met een deel van die persoonlijkheid. Je huis niet uit kunnen, betekent dat je een deel van die persoonlijkheid nog niet durft te uiten. En wie leeft er nu helemaal volledig vanuit de eigen persoonlijkheid? Ik denk dat er meer zijn die dat niet of niet volledig doen en dat proberen te verbloemen, net als ik... Tijdens mijn consulten in mijn praktijk hoor ik zo vaak dat stemmetje in mezelf dat zegt 'Hoor wie het zegt...'. Ach, ik ben ook 'maar' een Mens, met menselijke ervaringen. En die deur? Het gevoel dat daarbij hoort? Dat is weer zo'n menselijke ervaring!




Gepubliceerd in Spiritueel Enzo


donderdag 6 oktober 2011

Doe maar gewoon...



We kennen ze allemaal wel, kleine drukke kinderen die niet uit hun woorden komen. Ouders hebben er vele rationele verklaringen voor. Als 'de plaat steeds blijft hangen' bij een kind bijvoorbeeld: het kind is lekker aan het spelen, komt voor moeder staan en zegt 'Ik wil dat... ik wil dat... ik wil dat...' en het blijft bij deze drie woordjes steken. Moeder zegt vervolgens 'Haal eens even diep adem, tel tot tien en vertel eens rustig wat je nu eigenlijk wilt'.  Het kind blijft echter steeds weer steken en moeder laat hem maar, negeert hem en gaat verder met haar eigen bezigheden. Dan komt dat straks wel als hij weer wat rustiger is geworden: 'Volgens mij is hij in zijn hoofd al veel verder en heeft hij gewoon geen geduld'. Deels heeft moeder in mijn ogen gelijk, want het kind is in zijn hoofd al veel verder, maar wat moeder zich misschien niet realiseert is de oorzaak die daaraan ten grondslag ligt.

Alle kinderen komen hier op Aarde met de Lichtwereld nog in hun gestel. In dit mensenlichaam moeten ze leren omgaan met de beperkingen van het mensenlichaam. Zo ook het leren lopen. Tja, valt ook niet mee als je in de Lichtwereld geen benen nodig had om je voort te bewegen, je dacht gewoon aan de plaats waar je wilde zijn en – ploep – je was er. Nu moet je je aan het tempo van de mensenwereld aanpassen en je behelpen met een mensenlichaam. Dat is lastig! Die benen om je voort te plaatsen... dat haalt het tempo er behoorlijk uit. Zo ook het praten. In de Lichtwereld was je gedachtenkracht voldoende tot communicatie, hier op Aarde heb je de beschikking gekregen over stembanden, in de hoop dat ze het nog doen ook. Dan moet je ook nog samenhangende klanken produceren, op een manier die overeenkomt met de ontvanger ervan in zijn of haar taal.

Snap je die kleine nou die blijft hangen in zijn taalgebruik... 'Mama snap het nou, ik heb al honderd keer gedacht wat ik wil, luister nou!' Frustrerend, niet? Leg het kind maar rustig uit dat je hier op Aarde onder andere klanken en taal gebruikt om mee te communiceren, fysieke dingen, dat dat hoort bij het Mens Zijn en dat je het kind zult helpen deze eigen te maken. Leg het kind uit dat het veel geduld nodig zal hebben in zijn/haar mensenleven. Dit hoef je niet eens uit te spreken, de gedachtenkracht zal genoeg zijn.

Dit alles schrijf ik hier niet zomaar neer. Dat kind had ik zelf kunnen zijn. Niet uit mijn woorden komend, onbegrip voor dat rare lichaam. Contact maken met Zielen der Natuur ging me veel makkelijker af. Met de dieren, met de planten, en zelfs met stenen, gevormd door hun omgeving, afgesleten door het water, opgestuwd door het ijs. Tja, je woont vlak bij een stuwwal of niet. Ook contact leggen met dingen door mensenhanden gemaakt, de energie van de maker die erin gelegd is, zo mooi. Niemand die me begreep. 'Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg!' was een veel gehoord credo. Want volwassenen zijn dit proces veelal vergeten. Ik niet... Zal het nooit vergeten en wilde af en toe dat ik er weer net zo voor open kon staan als ik deed als klein kind. Om weer zo te voelen... Het verstandelijke, de ratio, heeft té vaak het heft in handen en dan is het allemaal 'plop' weer weg. Soms, als ik in een bos, of langs de Waal wandel, alleen, in alle rust, dan overkomt me dit soort contact als vanzelf. Als ik een oud archeologisch opgegraven potje in handen heb, doorstroomt me de levensenergie van de maker. Als ik de muren van een oud gebouw voel, doorstroomt het 'leven' van dat gebouw me, met alle energieën van makers, bewoners en gebruikers. Als ik de planten in de tuin aanraak en hun boodschappen mag ontvangen, onze notenboom bijvoorbeeld of de beuk. De kracht die ik dan voel... Dan voel ik me weer even kind...  Maar meestal jakker ik door het leven zoals zovelen, laat de ratio het werk doen en zie mijn kamerplanten tot hoopjes ellende verschrompelen en denk 'straks ben jij aan de beurt'... maar 'straks' koop ik wel weer een keer een nieuwe... Wat is dat toch? Zo goed weten hoe het allemaal in elkaar zit, een soort gevoel van heimwee ervaren en dan toch... Dat heet nou, Menselijke Ervaringen opdoen! Vaak voorbij gaand aan je diepere Kern van Leven...


Gepubliceerd in Spiritueel Enzo


vrijdag 30 september 2011

Volwassen



Wat is nu werkelijk volwassen zijn? Is dat het kunnen nemen van beslissingen, het kunnen maken van keuzes, als Mens vanaf een leeftijd van 18? 21? Nee, in mijn ogen heeft volwassen zijn niets met leeftijd te maken. Volwassen zijn is ook niet 'geen kind meer zijn'. Iets wat in mijn vorige bericht wellicht uit de tekst te halen valt. Nee, volwassen zijn zit dieper. Wanneer je zelf kinderen krijgt dan? Nee, ook niet. Niet iedere ouder is volwassen. Nee, ik werd volwassen, voor mijn gevoel werkelijk volwassen, op het moment dat ik besefte dat ik zelf de verantwoordelijkheid kon dragen voor mijn eigen leven.

In mijn leven is verantwoordelijkheid een thema dat vaak terug komt. Dus ik heb hier vaak over nagedacht. Wanneer ben je verantwoordelijk en voor wie ben je verantwoordelijk? Wanneer je kinderen minderjarig zijn, ben je volgens de wet verantwoordelijk voor je kinderen. Maakt dat je volwassen? Nee. Op het moment dat je werkelijk beseft bij wie welke verantwoordelijkheid hoort, dan ben je pas volwassen. Wanneer jij je leven aanpast aan verwachtingen van anderen, ben je niet volwassen. Ben je dan volwassen wanneer je je leven leidt volgens de verwachtingen van jezelf. Ook niet. In mijn ogen ben je pas werkelijk volwassen wanneer je beseft welke rollen mensen, relaties, kunnen spelen in elkaars leven. Dat wil niet zeggen dat je iedere relatie tot op de bodem uitgespit en geanalyseerd moet hebben. Alsjeblieft niet zeg. Nee, wanneer je beseft dat iedere persoon in jouw omgeving een rol te spelen heeft om inzicht te geven in jouw levenstaak en wanneer je zo af en toe dingen herkent en begrijpt die op je pad komen, dan ben je in mijn ogen een volwassen mens geworden. Want dan kom je langzaam aan in een staat van Bewust Zijn.

Wanneer je Bewust in het leven staat is het mogelijk inzicht te krijgen in de samenwerking en verbinding tussen mensen. Dan is het mogelijk de dingen die op je pad komen op een positieve wijze te gebruiken en benutten. Eigenlijk zou er tussen baby, peuter, kleuter, kind, puber, jong-volwassene en volwassene, spiritueel gezien, nog een stadium moeten zitten. Hoe je dat dan kunt noemen laat ik aan je fantasie over. Of misschien moet je er nog iets achter plakken: spiritueel volwassen.


Wanneer je ouders overlijden...



Voortbordurend op mijn schrijven in Spiritueel Enzo 'Ik weet toch wel dat je er bent...' heb ik nog even mijn gedachten laten gaan over wat het betekent om je ouders te verliezen.

Het is heel natuurlijk dat je ouders eerder overlijden dan jij, als kind, hoe oud dat kind dan ook is. Het gemis van de aanwezigheid van een dierbare is verdrietig, maar heel kort door de bocht was mijn basisgevoel bij overlijden van één van mijn ouders deze: ik was opeens een beetje geen kind meer. Er hoorde ineens een stukje werkelijk volwassen zijn bij me. Ondanks dat wij zelf al kinderen hadden, voelde ik me werkelijk een beetje geen kind meer.

Het feit dat mijn moeder overleed heeft dus veel bij me losgemaakt. Ik ben me meer gaan beseffen wat relaties in ons leven betekenen, wat wij mensen, die karmisch met elkaar verbonden zijn, voor elkaar kunnen betekenen. Op het moment dat ik bij mijn moeder een delier meemaakte, door haar achteruit hollende gezondheid door de Alzheimer, besefte ik dat ik wanneer dat nodig was, mijn moeder kon bemoederen. Dat was de eerste aanzet tot het besef van een ware volwassenheid. Natuurlijk had ik zelf al lang kinderen en was gewend hen te bemoederen, maar mijn eigen moeder bemoederen, dat was iets heel anders en voelde als een knop die omgezet moest worden, een rollenpatroon dat omgedraaid moest worden. Heel vreemd, maar tegelijkertijd heel mooi. Want alle zorgen en hulp op mijn levenspad die mijn moeder me ooit gegeven had en waar ik voor mijn gevoel veel te weinig dankbaarheid voor had kunnen tonen, kon ik op dat moment retourneren, al was het maar kort. Het was een schokkende ervaring, maar ik kijk er nu niet meer met de toen bijgaande emoties naar terug. Kan het gebeuren in een groter verband plaatsen. Haar overlijden bracht me in mijn volwassenheid. Een beetje kind af...

Het verwerken van het verlies van een ouder was dus niet alleen het rouwen om het gemis van een dierbare, maar tevens het rouwen om verlies van een beetje Kind Zijn. Inmiddels heb ik een dusdanige ontwikkeling doorgemaakt, dat ik alles in een groter geheel kan plaatsen. Niet alleen door erover te lezen, door te voelen, maar ook door te wéten. Mijn ouders hebben een rol te spelen in mijn leven, een rol waarvoor wij zelf gekozen hebben, een rol zoals ieder ander in ons leven. Ieder familielid, iedere dierbare vriend, alle dingen die wij op ons levenspad tegenkomen spelen een rol in ons leven om ons te herinneren aan onze levenstaak, aan wie we werkelijk zijn, waar we vandaan komen, wat we hier op Aarde komen doen en waar we naartoe gaan. Als we als klein baby'tje geboren worden, begint het vergeten. Vele kleine kinderen hebben nog besef van hun afkomst, maar verliezen het contact met de Lichtwereld en hun Hoger Zelf, hun Ziel, steeds meer. Wanneer een ouder komt te overlijden, breekt in ons dat kleine draadje wat we nog hadden met die kindertijd.  Hoe onze kindertijd ook geweest is, het Zijn van een kind is ergens nog verbonden met de Lichtwereld. Verdriet om een ouder, verdriet om gemis en verdriet om verlies van contact. Vaak beseffen we dat niet eens, wanneer we het contact helemaal vergeten zijn, maar onbewust kan het een grote rol spelen.

In mijn geval brak juist het Bewust Zijn door, door deze ervaring. Vielen er vele puzzelstukjes op hun plaats, maar ik had dan ook altijd wel een stukje contact met de Lichtwereld gehouden, in ieder geval de herinnering eraan. Dat verder overdenkende kwam ik tot inzichten die me rijker maakten, die me een mogelijkheid tot groei en ontwikkeling brachten. In wezen heeft het overlijden van mijn moeder me dus op het spirituele pad van herinnering geholpen. Een droevige gebeurtenis die in wezen iets moois voortbrengt. Ik kan haar niet genoeg bedanken voor alle lessen die ze me geleerd heeft. Ik heb een groot respect voor haar rol in mijn leven.

Wanneer we alle relaties en alle gebeurtenissen kunnen ervaren als een stukje hulp op ons spirituele pad gaat er een wereld van inzicht voor ons open. Daarvan ben ik inmiddels overtuigd. Je moet er 'alleen maar' voor open staan... (en dat is weer een heel ander hoofdstuk).


Twaalf tekenen van je ontwakende Goddelijkheid



Vandaag kwam me een tekst toe, die ik meteen herkende. Het doet in verschillende versies de ronde op het internet. Het maakt niet uit waar deze tekst precies vandaan komt, wanneer je het leest en herkent wat er geschreven staat, weet je genoeg. Het is een voelen, een weten, een herkennen. De woorden, of je nu praat over 'Christuszaad' 'Boeddhanatuur' etc., je weet wat er bedoeld wordt.



1. Lichamelijke pijn, vooral in de nek, de schouders en de rug.
Dit is het gevolg van intense veranderingen in je DNA, die vooraf gaan aan het uitkomen van het 'Christuszaad' in je wezen. Het gaat voorbij.

2. Zomaar diep verdriet.
Je bent bezig je verleden los te laten - je jeugd en je vorige levens. Je bent in een soort rouwproces. Het lijkt op het gevoel dat je kunt hebben als je gaat verhuizen uit een huis waar je jarenlang in hebt gewoond. Je wilt heel graag naar je nieuwe huis, maar je bent verdrietig vanwege de herinneringen, de energie die je erin gestoken hebt en de ervaringen die je er hebt gehad. Deze pijnen gaan voorbij.

3. Zomaar huilen.
Je voelt zomaar diep verdriet, en dan is het goed en gezond om de tranen te laten stromen. Het helpt je de oude energie los te laten. Het is tijdelijk.

4. Plotselinge veranderingen.
Je wilt plotseling van baan veranderen, of je wordt ontslagen. Dit is een zeer veel voorkomend symptoom. Jij verandert, en de dingen om je heen veranderen. Pieker nu niet verder over 'de perfecte baan' of over je carrière. Je gaat door een overgang en zult misschien een tijdje je plek niet kunnen vinden. Dit gaat voorbij.

5. Je terugtrekken.
Je bent met je biologische familie en met oude vrienden verbonden via karmische banden. Als je uit de karmische cyclus stapt, worden deze banden verbroken. Het lijkt alsof je je niet meer kunt vinden in deze relaties. Dit gaat voorbij. Na een bepaalde periode kunnen de relaties zich in een nieuwe richting ontwikkelen - als het mogelijk is de relatie te funderen in de nieuwe energie, zonder karmische verstrengelingen.

6. Verstoorde slaappatronen.
Het is heel goed mogelijk dat je 's nachts tussen 2.00 en 4.00 uur wakker wordt. Er is veel activiteit gaande in je, en soms word je wakker van de drang om je spieren te bewegen. Maak je geen zorgen. Als je niet meer in slaap kunt komen, ga dan iets doen in plaats van in bed te liggen piekeren. Ook dit gaat voorbij.

7. Heftig dromen.
Je kunt dromen hebben over oorlog, gevechten, achtervolging en monsters. Je laat letterlijk deze oude energie los. Ook dit gaat voorbij.

8. Gedesoriënteerd zijn.
Je kunt je ontworteld voelen, of zweverig, of het gevoel hebben dat je niet meer weet waar je thuishoort. Misschien ben je in twee werelden tegelijk, of word je steeds heen en weer getrokken. Ook dit gaat voorbij. Je bewustzijn ondergaat de overgang in de nieuwe energie, maar je lichaam is wat langzamer. Het is goed om de natuur in te trekken, daar kun je de nieuwe energie beter aarden.

9. In jezelf praten.
Je merkt dat je vaker in Je Zelf praat. De communicatie met jezelf is wezenlijk aan het veranderen. In jezelf praten is slechts een beginnetje. Je zult meer innerlijke gesprekken hebben, en ze zullen vloeibaarder worden, samenhangender en met steeds meer inzicht. Je wordt niet gek. Je bent Shaumbra* die overgaat in de nieuwe energie.

10. Gevoelens van eenzaamheid.
Zelfs in gezelschap kun je je eenzaam voelen, alleen, vervreemd. Je schuwt groepen. Je bent Shaumbra* en je gaat over een heilige en eenzame weg. Het maakt je misschien wat bang om te merken dat je niet meer goed met mensen kan omgaan. Ook dit gaat voorbij. De leegte zal gevuld worden met de liefde en de energie van je eigen 'Christusbewustzijn'.

11. Onverschilligheid.
Je merkt dat je nergens meer voor warm loopt. Ook dat is deel van het proces. En het is hét moment om eens even niets te doen. Maak je niet druk. Ga even 'helemaal terug naar af'. Je computer moet opnieuw opstarten. Je bent bezig nieuwe geavanceerde 'software' te installeren: 'het Christuszaad'.

12. Heimwee.
Dit is waarschijnlijk het moeilijkste symptoom van alle in deze situatie. Je kunt een overweldigend verlangen voelen om de planeet te verlaten en naar Thuis te gaan. Het voelt niet als zelfmoord. Het voelt niet als frustratie, of als vlucht. Je maakt er geen drama van. Er is alleen een sterk verlangen in je om naar huis te gaan. Dit heimwee heeft te maken met het afronden van je karmische cyclus. Je bent je contracten nagekomen, en je gaat aan een nieuw leven beginnen, maar je zit nog in je oude lichaam. Gedurende deze overgang heb je een sterk gevoel van herinnering aan hoe het is aan gene zijde. Ben je bereid hier nog een rondje mee te draaien? Ben je bereid de voorwaarden te ondergaan voor de Nieuwe Energie? Je zou inderdaad naar Thuis kunnen gaan. Maar dat zou jammer zijn, want je bent al zo ver gekomen. Bovendien heeft de Geest op Aarde mensen nodig die anderen helpen als ze gaan beginnen aan hun overgang in de nieuwe energie. Ze hebben iemand nodig die hen is voorgegaan, iemand zoals jij, die de reis van de oude naar de nieuwe energie heeft doorgemaakt. Wat je nu meemaakt op je pad stelt je straks in staat een leraar te zijn. We zijn allemaal op weg naar een nieuwe goddelijke mensheid. Je kunt je eenzaam voelen, en somber op je reis, maar onthoud dat je nooit echt alleen bent.

* Shaumbra: een preciese definitie heb ik niet kunnen vinden, maar zoals ik tot nu toe begrepen heb is Shaumbra een groep mensen die vrij kan groeien en ontwikkelen naar een groter Bewust Zijn en mogen gaan ervaren dat wij mensen niet allemaal losse individuen zijn, maar manifestaties van één Universele Energie.



En als we het dan hebben over definities, over woorden, over taal: om werkelijk onomstootbaar omschrijvingen te geven is erg lastig. Want wat is onomstootbaar, wat is ondubbelzinnig, wat is niet verkeerd op te vatten? Taal is slechts de beperking van de Mens. Wanneer we intuïtief weten wat iets betekent hebben we geen woorden nodig. Hoe wij de dingen oppakken en begrijpen is erg persoonlijk en subjectief, gekleurd door onze menselijke ervaringen. Wanneer we deze ervaringen kunnen zien als gereedschap om inzicht te verwerven, zijn deze ervaringen opeens niet belangrijk meer, kunnen we ze loslaten en het verworven inzicht inzetten, benutten, gebruiken in ons huidige leven en anderen helpen.

Ik denk dat er nu mensen zijn die dit nu net voor het eerst of na lange tijd her- lezen die nu bijna van hun stoel vallen. Dit gaat over mij! Dat is nu de herkenning, een stukje her-innering aan wie jij werkelijk bent. Nou, je bent dus werkelijk niet de enige die deze overgang van oude naar nieuwe energie voelt en doormaakt. Het is een stap in onze menselijke evolutie. Al die verhalen over 2012 en de Grote Wende, etc. komen hierop neer. Dat steeds meer mensen deze energetische overgang voelen. Steeds meer Nieuwetijdskinderen worden geboren, steeds meer onrust in de wereld. De wetenschap heeft al ontdekt dat er iets is dat zich sneller dan het licht kan verplaatsen. Wat dit alles voor de wetenschap voor consequenties heeft... Ook de wetenschap en daarmee de reguliere zorg, het onderwijs, etc etc zal bewust worden van deze nieuwe energie. Uiteindelijk zal dit nieuwe Bewust Zijn gemeengoed zijn....


donderdag 22 september 2011

Ik weet toch wel dat je er bent



Een dierbare verliezen is een bron van verdriet. Er is het gemis van deze dierbare aanwezigheid om je heen. Iemand die er altijd voor je was.

Zo ook mijn ervaringen met het overlijden van mijn moeder. Dat heeft veel bij me losgemaakt. Niet alleen het verdriet van verlies, maar alles wat erbij kwam kijken, het hele proces eraan vooraf. Nu ga ik gauw mijn sloffen aantrekken, want ik krijg me een koude handen en voeten. Ooit heeft een medium me verteld dat mijn moeder op dat moment ook daadwerkelijk bij me is, dat is haar seintje, dus of die sloffen zullen helpen? Handschoenen aantrekken is lastig, dat is zo moeilijk typen. Dat medium hoefde mij dat niet te vertellen eigenlijk, want dat ze bij me is in dit soort situaties, dat wist ik wel, dat voel ik wel. Dus mam, geef me nou maar weer wat warmte terug anders moet ik zo direct een deken opzoeken... Ik weet toch wel dat je er bent, fijn dat je me helpt.

Mijn moeder was een lieve, bijzondere vrouw met haar plus- en minpuntjes, zoals eenieder die heeft. Nu wil het geval dat mijn moeder en ik numerologisch gezien veel overeenkomsten hebben. We hebben bijvoorbeeld dezelfde levenslessen te leren, we hebben hetzelfde levensdoelgetal 26/8. Dat houdt in dat we zo onze items over verantwoordelijkheid, coöperatie, ideaalbeelden, macht en succes tegenkomen. En zoals zoveel kinderen nemen we behoorlijk veel van onze ouders over, of we nu willen of niet. We groeien op in een bepaalde omgeving met eigen waarden en normen. Mijn moeder was dus een voorbeeld voor me, voor hoe het kon en ook voor hoe ik het niet wilde, in het leven.

Door een ziekteproces met Altzheimer moest zij al jong afscheid gaan nemen van haar vertrouwde leven. Tijdens deze ziekteperiode kwam ik eigenlijk juist nader tot haar en voelde de band met haar werkelijk goed, een band die op een dieper energetisch niveau kwam. Tegelijkertijd betekenden deze jaren een afscheid van de moeder, zoals ik haar gekend had. Een langzaam en toch te snel gaand afscheidsproces.

Mijn relatie met mijn moeder heeft mij stil doen staan bij relaties in het algemeen. Wat kunnen relaties voor ons betekenen? In mijn ogen vormen relaties een spiegel voor de Ziel. Relaties laten ons ervaren waar onze levenslessen liggen, zijn aanzetten tot bewustwording. Door de relatie met mijn moeder nader te bekijken, ging ik ook andere relaties beter bekijken en kijken naar alle emoties die erbij hoorden. Wat konden die mij vertellen over mijn eigen levensdoel? En als je mazzel hebt heb je ook nog relaties die je kunnen helpen bij het volbrengen van dat levensdoel! Maar in wezen zul je het zelf moeten doen! Wij zijn zelf verantwoordelijk voor wat wij met ons leven, en de dingen die op ons pad komen, doen.

Een bijkomend thema: Alzheimer. Wat kan Alzheimer spiritueel betekenen? Ik ben ervan overtuigd dat deze akelige ziekte je de controle over je lichaam laat verliezen, maar niet de controle over je bewustzijn. Ik heb daar vaak moeite mee gehad, mijn moeder gevangen in een lijf dat niet meer deed wat zij wilde. Een akelig beeld. In gesprekken die ik in een later stadium van de Alzheimer, vlak voor haar overlijden op energetisch niveau, rechtstreeks en later, na haar overlijden, via een medium, met haar voerde kwam steeds weer hetzelfde naar voren. Het was een verschrikkelijke tijd, niet bij machte te zijn om je eigen wil te presenteren, niet bij machte te zijn om controle te hebben over je eigen lichaam. Maar deze tijd was ook ergens goed voor: een periode voor bezinning, om tot inzicht te komen en lessen die nog niet geleerd zijn te leren.  Uiteindelijk had ze er vrede mee en mocht overgaan naar de Lichtwereld, in alle rust.

Wat is uit dit alles mijn conclusie? Verlies is niet alleen iets verdrietigs, het biedt ook mogelijkheden tot bezinning! Dit heb ik meegenomen in mijn eigen leven, waar ik door fibromyalgie steeds meer verlies van spierfuncties en verlies van energie ging ervaren. Dit ben ik dan ook op een spirituele wijze gaan bekijken. Wat vertelt een ziekte of een beperking over hoe we in het leven staan en welke mogelijkheden biedt het ons? Er gaat een hele wereld voor ons open wanneer we alles wat op ons pad komt gaan beschouwen als spirituele boodschappers. Als we hiervoor open staan zijn we op weg naar een ruimer Bewust Zijn en leren we op een meer positieve wijze in het leven te staan. Dat is hoe ik ertegenaan kijk, hoe ik probeer te leven en vooral blijven genieten!

Zo, en nu kunnen de sloffen weer de kast in! Dank je wel mam!



Symbolische mandala getekend rond het overlijden van mijn moeder



Dit artikel draag ik in liefde en dankbaarheid op aan mijn ouders.




Gepubliceerd in Spiritueel Enzo


donderdag 8 september 2011

Waar is het allemaal goed voor?



Velen van ons zijn in hun leven op zoek naar... Ja, naar wat eigenlijk?

Velen kennen die grote vraag wel: 'Waar is dit nu allemaal goed voor?' Met 'dit' bedoelen we dan ons leven in zijn geheel, of de, vaak moeilijke, gebeurtenissen die wij op ons levenspad tegenkomen. Wanneer ik mensen domweg zeg dat alles op ons levenspad een doel kan dienen en dat we er onze les uit kunnen trekken, wordt een aantal van die mensen erg boos. Zij zien bijvoorbeeld de levensbedreigende ziekten die men krijgt niet als een mogelijkheid om iets uit te leren. Of zij zien de ongelukken die hen overkomen als domme pech. Allemaal zaken die op weerstand stuiten bij mensen. Het geloof in een God is de laatste jaren beduidend verzwakt, juist door alle ellende in de wereld. Als er een God zou bestaan, zou Hij dit toch niet allemaal goedvinden? Waarom is er oorlog  en zijn mensen agressief naar elkaar? Die God moet toch maar eens in gaan grijpen. Wanneer iemand die altijd gezond geleefd heeft, gesport, gezond gegeten, niet gerookt of gedronken, geen drugs gebruikt heeft, altijd voor zijn medemensen klaarstond om te helpen, wanneer deze persoon opeens een ernstige ziekte krijgt te verduren, dan gaat men toch werkelijk twijfelen aan het bestaan van een goede God. Want een moordenaar wordt na 2 jaar alweer vrijgelaten uit zijn cel en leeft misschien een lang supergezond leven al zondigend en misdrijven plegend. Dat is toch oneerlijk? En toch is de behoefte aan een spiritueel leven toegenomen.

Jij hebt makkelijk praten zegt of denkt men dan: moet je zien, Hollands glorie, kerngezond en duidelijk geen gebrek aan enige lekkernijen in het leven... Nu hoef ik hier natuurlijk niet in de verdediging te springen, want ik heb mijn portie in dit leven al behoorlijk gehad met een zeer gebrekkige gezondheid met vele zware migraine-aanvallen, fibromyalgie, ontstekingen, chronische moe- en verkoudheid en vele andere lichamelijke kwalen met daarnaast een behoorlijk aantal psychologische uitdagingen bestaande uit de omgang met meerdere hooggevoelige mensen met autistisch en adhd-gedrag in mijn familie- en vriendenkring en een flinke dosis gebrek aan eigenwaarde om te overwinnen enz enz.. Inmiddels ben ik inderdaad, voor zover ik weet, kerngezond en voel me helemaal top in mijn, te volle, goed geaarde lichaam (logisch met die zwaartekracht...) En toch zullen er ongetwijfeld nog meer uitdagingen op mijn pad komen. En ik ben ervan overtuigd dat al deze dingen zin hebben gehad en dat ik nu tot een inzicht gekomen ben dat al deze zaken kan verklaren. Daaruit verklaar ik nu ook mijn herstel. Uit mijn levenservaringen heb ik vele lessen kunnen leren en die tracht ik nu dan ook toe te passen in de rest van mijn leven.

Om jezelf de mogelijkheid te geven te leren uit de ervaringen van het leven moet je wel open staan voor inzichten die je aangeboden worden vanuit je medemensen of vanuit de Lichtwereld, want iedereen krijgt zijn of haar eigen levensgids(en) mee in het leven.

Wij zijn allen zielen die in een menselijk lichaam onze aardse ervaringen mogen ondergaan, zodat wij onze levenslessen leren. Wij hebben allen een levenstaak. Die kan 'alleen' onze levenslessen omvatten, wat al een behoorlijke kluif op zich is, maar daarnaast is het ook zo dat wij een taak hebben om onze medemensen te begeleiden op hun levenspad, zodat zij zich doelgerichter met hun eigen levenslessen bezig kunnen houden. Daarom zijn er ook ouders, broers en zusters, vrienden, leraren, cursusleiders, coaches en dergelijke op de wereld, zodat we elkaar iets kunnen leren. Door goed naar elkaar te luisteren kunnen wij allen leraren zijn en kunnen wij profiteren van elkaars ervaringen. Zaak is natuurlijk wel dat je niet klakkeloos alles overneemt van een ander en voor waar aanneemt of je er blindelings tegen verzet, maar de besproken zaken wel toetst aan je eigen ervaringen. Pas wanneer jij er zelf van overtuigd bent dat je 'leraar' gelijk had of niet, sta jij bewust in het leven en kun jij vol van je ervaringen profiteren. Het is dus zaak open te staan voor de ervaringsverhalen en inzichten van anderen.

En dan hebben we het cirkeltje weer rond, want waarom zou je van je ervaringen moeten profiteren en hoe kun je dan van die ervaringen profiteren?

De opgedane inzichten, die je dus zeker ook mag delen met je medemensen, mag je weer meenemen naar 'Huis', naar de Zielenwereld, de Lichtwereld, Hemel of welke andere naam je ook wilt geven aan de plaats waar je ooit voor je geboorte vandaan kwam en dezelfde plaats waar je na je dood weer naartoe zult gaan. Deze inzichten zorgen voor een completering van de kennis die je Ziel opgedaan heeft. Waar is dat dan weer goed voor? Waarom moet je Ziel een compleet Bewust Zijn van de Ware Werkelijkheid – een beeld dat gevormd zal worden door al die ervaringen en inzichten op een rijtje te zetten – krijgen? Dit is het grote doel van ons allen tezamen. Zodat wij Bewust mogen Zijn van een eenheid van energie, dat wij allen één zijn, dat er geen jij en ik meer bestaat, alleen nog energie. Zodat wij mogen ervaren dat kosmische energie niet meer te onderscheiden is in delen, zodat wij geen aardse ervaringen meer nodig hebben en wij allen deel uitmaken van een hogere dimensie, niet de 3 dimensionale wereld waarin wij nu leven op deze aarde, niet de 4 dimensionale wereld waar al velen van ons contacten mee kunnen leggen (mediums bijvoorbeeld), die bestaat uit een Bewust Zijn van alle levende en overleden wezens. Nee wij gaan zo veel verder tot er geen sprake meer is van dimensies, oneindigheid. Een toestand van Zijn zonder onze fysieke jassen (lichamen), een toestand van Zijn in het eeuwige energetische Bewust Zijn.

Tot het zover is zullen we stapje voor stapje daar naartoe werken, moeten we onze menselijke ervaringen opdoen, moeten we elkaar helpen onze 'kleine', maar o zo belangrijke levensdoelen te volbrengen, opbouwend naar dat grote einddoel. En dan.... wat als we dat grote einddoel bereikt hebben...? Universeel Geluk...? Ik heb (nog) geen idee.

Dit is mijn visie op ons bestaan als mens, als levend wezen, als deel van de 'schepping'. Wij scheppen zelf, wij vormen onszelf uit de ervaringen en inzichten die wij opdoen. Misschien dat ooit blijkt dat ik er totaal naast heb gezeten, maar voor nu geeft het mij houvast in mijn leven en vormt een wezenlijk onderdeel van mijn Bewust Zijn in dit leven hier op Aarde. Wat is jouw leidraad in het leven? Heb je wel een leidraad in het leven?

Ik dank mijn menselijke leraren en spirituele gidsen 'Maria Magdalena', 'Djeudonné' en 'God' die mij dit inzicht hebben gegeven en hebben geholpen bij het leren uit alle menselijke ervaringen. En wellicht is ieders leidraad een leidraad die nodig is om te groeien en ontwikkelen en komen we ooit tot de ontdekking dat het allemaal ergens anders toe leidt dan wij nu denken. Daarom is ieders ervaring en ieders denkwijze of religie even belangrijk en zijn wij ieder bezig met een klein stukje van die grote Ware Werkelijkheid. Ooit zullen wij alles kunnen verenigen en zijn verschillen opgeheven...


Gepubliceerd in Spiritueel Enzo