donderdag 11 augustus 2011

Wat vertelt deze frustratie?



Aangenaam: Dobby (huiself – lees: huisslaaf – in de Harry Potter boeken)
Kamer opruimen. Als het aan onze jongste zoon ligt... Meneer met zijn kont op de stoel voor de computer commanderend  waar wat moet en moeder worstelend door een oerwoud van... ja van wat eigenlijk? Het ideaalbeeld van zoonlief, niet het mijne....

Pubers en stress, stress door pubers... Opruimen... Moeder bemoei je er niet mee, het is mijn kamer! Helemaal mee eens! Maar goed, wanneer de vloer bezaaid ligt met zo'n 10 tot 20 cm hoog verpakkingsmateriaal, elektra- en computeronderdelen... Er geen plekkie hout meer te zien is van tafel en bureau, de bank en de kast niet herkenbaar meer zijn.... Alleen zijn bed en bureaustoel nog zichtbaar en vooral bruikbaar. Dat is al heel wat. Dan moet je als moeder toch wel ingrijpen? Opruimen dus! De vakantie van onze jongste is net begonnen, afscheid van de basisschool genomen, tussen twee scholen in... Een dagje rust en dan toch: opruimen!

Nu is het hoofd van onze jongste één en al chaos... alle prikkels uit zijn omgeving zijn moeilijk te verwerken, officieel een adhd-etiketje opgeplakt gekregen, begrijpelijk gezien zijn gedragingen, maar wanneer je in zijn eigen brouwsel van 'hoe-het-moet' gaat zitten wroeten, dan gaan de verdedigingsmuren omhoog. Dan wordt het zware geschut opgesteld en knappe moeder die daar nog doorheen komt. Maar na veel verbaal strijdgeweld is het dan toch gelukt! Zoon uiteindelijk toch best wel tevreden met zijn opgeruimde kamer, zelf ook een beetje opgeruimd, moeder helemaal total loss... kapot. Me er niet mee bemoeien kan in ons geval niet. Hij had de kans weer eens gekregen te laten zien zich voor bepaalde tijd zonder mijn gezeur aan de afspraken te kunnen houden... helaas...

Kan ik hier iets spiritueels in ontdekken? Ja ook dat nog... want kinderen zijn de spiegel voor je levenslessen, zegt men en weet ik intussen ook wel. Wat vertelt deze frustratie over mij? Dat ik teveel vasthoud aan idealen, dat ik niet los kan laten...? Dat ik te hoge verwachtingen van mezelf heb? Of dat ik mijn eigen weerstand tegen alledaagse routineklusjes weerspiegeld zie in de kids, terwijl ik zo mijn best doe er het beste van te maken en zij er bij mij gewoon nog meer bij stapelen? Ook dat ik, ondanks duidelijkheid over wie welke verantwoordelijkheden heeft, me kan ergeren wanneer anderen hun afspraken niet nakomen. Voel me vaak schuldig over het tekortschieten als ouder van... en een flink gebrek aan zelfzekerheid. Altijd klaar willen staan om anderen te helpen, maar ook over me heen laten lopen en me daar boos over te voelen me dat wéér te laten gebeuren en dan al over hele kleine dingetjes boos worden. Tja, mijn numeroscoop en horoscoop vertellen me nog veel meer achtergronden waar ik nog steeds aan mag werken, een Bach bloesempje of wat is prima aan mij besteed en die kinderen van mij, dat zijn super spirituele helpers! Helaas... Betere had ik niet kunnen hebben!


Gepubliceerd in Spiritueel Enzo


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen