vrijdag 30 september 2011

Wanneer je ouders overlijden...



Voortbordurend op mijn schrijven in Spiritueel Enzo 'Ik weet toch wel dat je er bent...' heb ik nog even mijn gedachten laten gaan over wat het betekent om je ouders te verliezen.

Het is heel natuurlijk dat je ouders eerder overlijden dan jij, als kind, hoe oud dat kind dan ook is. Het gemis van de aanwezigheid van een dierbare is verdrietig, maar heel kort door de bocht was mijn basisgevoel bij overlijden van één van mijn ouders deze: ik was opeens een beetje geen kind meer. Er hoorde ineens een stukje werkelijk volwassen zijn bij me. Ondanks dat wij zelf al kinderen hadden, voelde ik me werkelijk een beetje geen kind meer.

Het feit dat mijn moeder overleed heeft dus veel bij me losgemaakt. Ik ben me meer gaan beseffen wat relaties in ons leven betekenen, wat wij mensen, die karmisch met elkaar verbonden zijn, voor elkaar kunnen betekenen. Op het moment dat ik bij mijn moeder een delier meemaakte, door haar achteruit hollende gezondheid door de Alzheimer, besefte ik dat ik wanneer dat nodig was, mijn moeder kon bemoederen. Dat was de eerste aanzet tot het besef van een ware volwassenheid. Natuurlijk had ik zelf al lang kinderen en was gewend hen te bemoederen, maar mijn eigen moeder bemoederen, dat was iets heel anders en voelde als een knop die omgezet moest worden, een rollenpatroon dat omgedraaid moest worden. Heel vreemd, maar tegelijkertijd heel mooi. Want alle zorgen en hulp op mijn levenspad die mijn moeder me ooit gegeven had en waar ik voor mijn gevoel veel te weinig dankbaarheid voor had kunnen tonen, kon ik op dat moment retourneren, al was het maar kort. Het was een schokkende ervaring, maar ik kijk er nu niet meer met de toen bijgaande emoties naar terug. Kan het gebeuren in een groter verband plaatsen. Haar overlijden bracht me in mijn volwassenheid. Een beetje kind af...

Het verwerken van het verlies van een ouder was dus niet alleen het rouwen om het gemis van een dierbare, maar tevens het rouwen om verlies van een beetje Kind Zijn. Inmiddels heb ik een dusdanige ontwikkeling doorgemaakt, dat ik alles in een groter geheel kan plaatsen. Niet alleen door erover te lezen, door te voelen, maar ook door te wéten. Mijn ouders hebben een rol te spelen in mijn leven, een rol waarvoor wij zelf gekozen hebben, een rol zoals ieder ander in ons leven. Ieder familielid, iedere dierbare vriend, alle dingen die wij op ons levenspad tegenkomen spelen een rol in ons leven om ons te herinneren aan onze levenstaak, aan wie we werkelijk zijn, waar we vandaan komen, wat we hier op Aarde komen doen en waar we naartoe gaan. Als we als klein baby'tje geboren worden, begint het vergeten. Vele kleine kinderen hebben nog besef van hun afkomst, maar verliezen het contact met de Lichtwereld en hun Hoger Zelf, hun Ziel, steeds meer. Wanneer een ouder komt te overlijden, breekt in ons dat kleine draadje wat we nog hadden met die kindertijd.  Hoe onze kindertijd ook geweest is, het Zijn van een kind is ergens nog verbonden met de Lichtwereld. Verdriet om een ouder, verdriet om gemis en verdriet om verlies van contact. Vaak beseffen we dat niet eens, wanneer we het contact helemaal vergeten zijn, maar onbewust kan het een grote rol spelen.

In mijn geval brak juist het Bewust Zijn door, door deze ervaring. Vielen er vele puzzelstukjes op hun plaats, maar ik had dan ook altijd wel een stukje contact met de Lichtwereld gehouden, in ieder geval de herinnering eraan. Dat verder overdenkende kwam ik tot inzichten die me rijker maakten, die me een mogelijkheid tot groei en ontwikkeling brachten. In wezen heeft het overlijden van mijn moeder me dus op het spirituele pad van herinnering geholpen. Een droevige gebeurtenis die in wezen iets moois voortbrengt. Ik kan haar niet genoeg bedanken voor alle lessen die ze me geleerd heeft. Ik heb een groot respect voor haar rol in mijn leven.

Wanneer we alle relaties en alle gebeurtenissen kunnen ervaren als een stukje hulp op ons spirituele pad gaat er een wereld van inzicht voor ons open. Daarvan ben ik inmiddels overtuigd. Je moet er 'alleen maar' voor open staan... (en dat is weer een heel ander hoofdstuk).


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen