donderdag 20 oktober 2011

Psychologie van een deur



6 uur in de ochtend, nét wakker en hoge nood... Ik steek mijn sleutel in het sleutelgat van onze deur, draai de sleutel om en... er gebeurt niets. Het draaimechanisme van het slot loopt vast. Geen beweging in te krijgen. Voorheen moesten we de deur al iets verder dicht trekken of duwen, afhankelijk of je naar buiten of naar binnen wilde. Nu helpt het nog niet eens als ik met mijn hele gewicht (en ik heb wel wat gewicht om in de strijd te gooien...) aan de deurklink (arme deurklink) ga hangen. Ons hondje staat te hyperen, want die wil toch, net als ik net vóór haar, even naar de wc (lees: grasveldje in de tuin). Oneerlijk hoor, wij mensen een wc binnen (is in het verleden toch ook anders geweest), zij moet naar buiten, weer of geen weer (hadden we haar misschien toch op de kattenbak moeten laten)... en dan nu die deur...

De laatste dagen ervaar ik regelmatig problemen met onze deur. Het voelt heel raar aan als je je eigen huis niet uit of juist niet in kan... Wat heeft dit mij nu te vertellen... behalve dat er toch iemand – manlief waarschijnlijk – iets aan moet doen, want vanzelf zal dit waarschijnlijk niet over gaan... Zal wel gewoon slijtage zijn na jarenlang dagelijks dat slot minstens drie tot vijf keer per dag open en dicht te draaien. Maar waarom juist NU en niet vorig jaar of volgend jaar? En waarom ervaar ik deze deur juist NU als een spiritueel signaal.

Één van de signaalboeken van Christiane Beerlandt vertelt me de betekenis van problemen met een achterdeur. En ik mag daar toch wel wat in herkennen. Als Mens is er een balans te bereiken tussen het mannelijke en het vrouwelijk in jezelf, tussen het verstandelijke, de ratio, en het gevoel, de intuïtie. Problemen met je achterdeur geven aan dat je wellicht niet in balans bent en een deel van jezelf de overhand geeft over het andere deel. En ja hoor, op het moment zit ik vreselijk in mijn ratio. Luisteren naar gevoel en intuïtie? Nee hoor... eigenlijk wel, er is wel zo'n stemmetje in me dat me op de hoogte brengt van dat gevoel en die intuïtie, maar ik weiger steevast te luisteren. Ik zit in mijn hoofd. Ik pieker te veel. Zorgen om anderen om me heen, waar ik natuurlijk wel een stukje ondersteuning kan bieden, maar het probleem moeten ze zelf oplossen. En wat zijn zorgen anders dan een gebrek aan vertrouwen? En ik wil zo graag (kunnen) vertrouwen... Ik mis dus de toegang tot mezelf als heel persoon... Tja, die deur die is de toegang tot mijn ware Ik, tot mijn gehele Ik, mijn gehele Mens Zijn. Ik laat simpelweg een deel van mezelf in de kou staan...

Christiane vertelt nog meer. Dat je een deel van jezelf niet alleen in de kou laat staan, maar dat je een deel van jezelf onderdrukt, niet naar boven laat komen, niet durft te presenteren misschien. En hoe gelijk heeft ze... In mijn schrijfsels op mijn blog en hier in Spiritueel Enzo laat ik misschien wel meer van mezelf zien dan in mijn persoonlijk dagelijks leven, daar waar het erop aan komt. Bang om raar gevonden te worden, bang om 'anders' te zijn, bang om niet begrepen te worden, niet erkend en niet gewaardeerd te worden. Soms heb ik de neiging om mensen in mijn omgeving te vragen mijn schrijfsels toch maar eens te lezen, zodat ze mij misschien begrijpen in mijn handelswijze, in mijn denkproces. 'Maar waarom moet een ander jou dan begrijpen?' hoor ik een stemmetje in mezelf dan zeggen. Tja, waarom? Omdat ik er misschien toch 'gewoon' bij wil horen, niet raar gevonden wil worden. Mijn man zou waarschijnlijk zeggen: o, dus het is jouw schuld dat de deur problemen geeft! Snap je, wat ik bedoel? Ik zie de deur als een seintje, een signaal, hij ziet oorzaak/gevolg, schuld. Beiden wellicht met een spirituele inslag, maar het ligt in de finesses. En hoe leg ik dat nou uit? Voel je het verschil? En die schuld, tja, die voel ik ook en juist daarom zou zo'n opmerking me dus raken... zadel ik die man van mij toch weer op met extra werk... En net daar heb je dus de reden van een probleemdeur. Ik identificeer me te veel met gedachten, woorden, verwachtingen van de buitenwereld. Dat moet ik helemaal niet doen! En dat allemaal vanuit een angst om niet erkend, niet gewaardeerd te worden. Het enige wat je hieruit kunt concluderen is dat ik mezelf niet altijd zo zeker van mezelf voel. Zoals natuurlijk zovelen onder ons Mensen. Een heel menselijke ervaring, maar daar moet ik natuurlijk wel iets mee doen.

Die deur, dat gevoel dat je krijgt bij je huis niet in of uit kunnen, tja, dat geeft illustratief, met de middelen die een Mens nu eenmaal voorhanden heeft, heel goed het gevoel weer als je de toegang tot jezelf niet kunt vinden. Aiaiai.... Probeer je maar eens in te denken, dat wanneer je zo dadelijk je huis uit wilt gaan, je je deur niet uit kunt om wat voor reden dan ook. Hoe zou dat voor je voelen? Of andersom, je komt thuis, wilt je warme veilige huis betreden en je kunt er niet in. Een menselijk ervaren, voelbaar maken, van het gebrek aan toegang tot je eigen veilige huis. Of er juist niet uit kunnen.

Daar zit dus ook een wezenlijk verschil. Er niet bij kunnen, of er niet uit kunnen. In beide gevallen heeft het te maken met je werkelijke persoonlijkheid, die op de een of andere manier niet volledig tot uiting komt. Er niet bij kunnen, je huis niet in kunnen, betekent dat je nog geen goed contact hebt met een deel van die persoonlijkheid. Je huis niet uit kunnen, betekent dat je een deel van die persoonlijkheid nog niet durft te uiten. En wie leeft er nu helemaal volledig vanuit de eigen persoonlijkheid? Ik denk dat er meer zijn die dat niet of niet volledig doen en dat proberen te verbloemen, net als ik... Tijdens mijn consulten in mijn praktijk hoor ik zo vaak dat stemmetje in mezelf dat zegt 'Hoor wie het zegt...'. Ach, ik ben ook 'maar' een Mens, met menselijke ervaringen. En die deur? Het gevoel dat daarbij hoort? Dat is weer zo'n menselijke ervaring!




Gepubliceerd in Spiritueel Enzo


donderdag 6 oktober 2011

Doe maar gewoon...



We kennen ze allemaal wel, kleine drukke kinderen die niet uit hun woorden komen. Ouders hebben er vele rationele verklaringen voor. Als 'de plaat steeds blijft hangen' bij een kind bijvoorbeeld: het kind is lekker aan het spelen, komt voor moeder staan en zegt 'Ik wil dat... ik wil dat... ik wil dat...' en het blijft bij deze drie woordjes steken. Moeder zegt vervolgens 'Haal eens even diep adem, tel tot tien en vertel eens rustig wat je nu eigenlijk wilt'.  Het kind blijft echter steeds weer steken en moeder laat hem maar, negeert hem en gaat verder met haar eigen bezigheden. Dan komt dat straks wel als hij weer wat rustiger is geworden: 'Volgens mij is hij in zijn hoofd al veel verder en heeft hij gewoon geen geduld'. Deels heeft moeder in mijn ogen gelijk, want het kind is in zijn hoofd al veel verder, maar wat moeder zich misschien niet realiseert is de oorzaak die daaraan ten grondslag ligt.

Alle kinderen komen hier op Aarde met de Lichtwereld nog in hun gestel. In dit mensenlichaam moeten ze leren omgaan met de beperkingen van het mensenlichaam. Zo ook het leren lopen. Tja, valt ook niet mee als je in de Lichtwereld geen benen nodig had om je voort te bewegen, je dacht gewoon aan de plaats waar je wilde zijn en – ploep – je was er. Nu moet je je aan het tempo van de mensenwereld aanpassen en je behelpen met een mensenlichaam. Dat is lastig! Die benen om je voort te plaatsen... dat haalt het tempo er behoorlijk uit. Zo ook het praten. In de Lichtwereld was je gedachtenkracht voldoende tot communicatie, hier op Aarde heb je de beschikking gekregen over stembanden, in de hoop dat ze het nog doen ook. Dan moet je ook nog samenhangende klanken produceren, op een manier die overeenkomt met de ontvanger ervan in zijn of haar taal.

Snap je die kleine nou die blijft hangen in zijn taalgebruik... 'Mama snap het nou, ik heb al honderd keer gedacht wat ik wil, luister nou!' Frustrerend, niet? Leg het kind maar rustig uit dat je hier op Aarde onder andere klanken en taal gebruikt om mee te communiceren, fysieke dingen, dat dat hoort bij het Mens Zijn en dat je het kind zult helpen deze eigen te maken. Leg het kind uit dat het veel geduld nodig zal hebben in zijn/haar mensenleven. Dit hoef je niet eens uit te spreken, de gedachtenkracht zal genoeg zijn.

Dit alles schrijf ik hier niet zomaar neer. Dat kind had ik zelf kunnen zijn. Niet uit mijn woorden komend, onbegrip voor dat rare lichaam. Contact maken met Zielen der Natuur ging me veel makkelijker af. Met de dieren, met de planten, en zelfs met stenen, gevormd door hun omgeving, afgesleten door het water, opgestuwd door het ijs. Tja, je woont vlak bij een stuwwal of niet. Ook contact leggen met dingen door mensenhanden gemaakt, de energie van de maker die erin gelegd is, zo mooi. Niemand die me begreep. 'Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg!' was een veel gehoord credo. Want volwassenen zijn dit proces veelal vergeten. Ik niet... Zal het nooit vergeten en wilde af en toe dat ik er weer net zo voor open kon staan als ik deed als klein kind. Om weer zo te voelen... Het verstandelijke, de ratio, heeft té vaak het heft in handen en dan is het allemaal 'plop' weer weg. Soms, als ik in een bos, of langs de Waal wandel, alleen, in alle rust, dan overkomt me dit soort contact als vanzelf. Als ik een oud archeologisch opgegraven potje in handen heb, doorstroomt me de levensenergie van de maker. Als ik de muren van een oud gebouw voel, doorstroomt het 'leven' van dat gebouw me, met alle energieën van makers, bewoners en gebruikers. Als ik de planten in de tuin aanraak en hun boodschappen mag ontvangen, onze notenboom bijvoorbeeld of de beuk. De kracht die ik dan voel... Dan voel ik me weer even kind...  Maar meestal jakker ik door het leven zoals zovelen, laat de ratio het werk doen en zie mijn kamerplanten tot hoopjes ellende verschrompelen en denk 'straks ben jij aan de beurt'... maar 'straks' koop ik wel weer een keer een nieuwe... Wat is dat toch? Zo goed weten hoe het allemaal in elkaar zit, een soort gevoel van heimwee ervaren en dan toch... Dat heet nou, Menselijke Ervaringen opdoen! Vaak voorbij gaand aan je diepere Kern van Leven...


Gepubliceerd in Spiritueel Enzo