donderdag 6 oktober 2011

Doe maar gewoon...



We kennen ze allemaal wel, kleine drukke kinderen die niet uit hun woorden komen. Ouders hebben er vele rationele verklaringen voor. Als 'de plaat steeds blijft hangen' bij een kind bijvoorbeeld: het kind is lekker aan het spelen, komt voor moeder staan en zegt 'Ik wil dat... ik wil dat... ik wil dat...' en het blijft bij deze drie woordjes steken. Moeder zegt vervolgens 'Haal eens even diep adem, tel tot tien en vertel eens rustig wat je nu eigenlijk wilt'.  Het kind blijft echter steeds weer steken en moeder laat hem maar, negeert hem en gaat verder met haar eigen bezigheden. Dan komt dat straks wel als hij weer wat rustiger is geworden: 'Volgens mij is hij in zijn hoofd al veel verder en heeft hij gewoon geen geduld'. Deels heeft moeder in mijn ogen gelijk, want het kind is in zijn hoofd al veel verder, maar wat moeder zich misschien niet realiseert is de oorzaak die daaraan ten grondslag ligt.

Alle kinderen komen hier op Aarde met de Lichtwereld nog in hun gestel. In dit mensenlichaam moeten ze leren omgaan met de beperkingen van het mensenlichaam. Zo ook het leren lopen. Tja, valt ook niet mee als je in de Lichtwereld geen benen nodig had om je voort te bewegen, je dacht gewoon aan de plaats waar je wilde zijn en – ploep – je was er. Nu moet je je aan het tempo van de mensenwereld aanpassen en je behelpen met een mensenlichaam. Dat is lastig! Die benen om je voort te plaatsen... dat haalt het tempo er behoorlijk uit. Zo ook het praten. In de Lichtwereld was je gedachtenkracht voldoende tot communicatie, hier op Aarde heb je de beschikking gekregen over stembanden, in de hoop dat ze het nog doen ook. Dan moet je ook nog samenhangende klanken produceren, op een manier die overeenkomt met de ontvanger ervan in zijn of haar taal.

Snap je die kleine nou die blijft hangen in zijn taalgebruik... 'Mama snap het nou, ik heb al honderd keer gedacht wat ik wil, luister nou!' Frustrerend, niet? Leg het kind maar rustig uit dat je hier op Aarde onder andere klanken en taal gebruikt om mee te communiceren, fysieke dingen, dat dat hoort bij het Mens Zijn en dat je het kind zult helpen deze eigen te maken. Leg het kind uit dat het veel geduld nodig zal hebben in zijn/haar mensenleven. Dit hoef je niet eens uit te spreken, de gedachtenkracht zal genoeg zijn.

Dit alles schrijf ik hier niet zomaar neer. Dat kind had ik zelf kunnen zijn. Niet uit mijn woorden komend, onbegrip voor dat rare lichaam. Contact maken met Zielen der Natuur ging me veel makkelijker af. Met de dieren, met de planten, en zelfs met stenen, gevormd door hun omgeving, afgesleten door het water, opgestuwd door het ijs. Tja, je woont vlak bij een stuwwal of niet. Ook contact leggen met dingen door mensenhanden gemaakt, de energie van de maker die erin gelegd is, zo mooi. Niemand die me begreep. 'Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg!' was een veel gehoord credo. Want volwassenen zijn dit proces veelal vergeten. Ik niet... Zal het nooit vergeten en wilde af en toe dat ik er weer net zo voor open kon staan als ik deed als klein kind. Om weer zo te voelen... Het verstandelijke, de ratio, heeft té vaak het heft in handen en dan is het allemaal 'plop' weer weg. Soms, als ik in een bos, of langs de Waal wandel, alleen, in alle rust, dan overkomt me dit soort contact als vanzelf. Als ik een oud archeologisch opgegraven potje in handen heb, doorstroomt me de levensenergie van de maker. Als ik de muren van een oud gebouw voel, doorstroomt het 'leven' van dat gebouw me, met alle energieën van makers, bewoners en gebruikers. Als ik de planten in de tuin aanraak en hun boodschappen mag ontvangen, onze notenboom bijvoorbeeld of de beuk. De kracht die ik dan voel... Dan voel ik me weer even kind...  Maar meestal jakker ik door het leven zoals zovelen, laat de ratio het werk doen en zie mijn kamerplanten tot hoopjes ellende verschrompelen en denk 'straks ben jij aan de beurt'... maar 'straks' koop ik wel weer een keer een nieuwe... Wat is dat toch? Zo goed weten hoe het allemaal in elkaar zit, een soort gevoel van heimwee ervaren en dan toch... Dat heet nou, Menselijke Ervaringen opdoen! Vaak voorbij gaand aan je diepere Kern van Leven...


Gepubliceerd in Spiritueel Enzo


Geen opmerkingen:

Een reactie posten