donderdag 29 december 2011

Geef jezelf aandacht en liefde



Wij mensen geven veel van onze aandacht en liefde aan iedereen om ons heen die het nodig lijkt te hebben. Daarbij vergeten we soms, en soms ook te vaak, om ook onszelf aandacht en liefde te geven. Sommigen onder ons, zoals ikzelf, zijn geneigd veel te veel aandacht en liefde te geven en dan ook weggeven, waardoor de eigen energie eronder gaat lijden.

Ik heb mijn les inmiddels wel geleerd, maar het blijft moeilijk. Het blijft zoeken naar grenzen, grenzen voor anderen en grenzen voor mezelf.
Als ik mijn hart zou volgen, als ik mezelf meer aandacht en liefde zou geven, wat zou er dan gebeuren? Houden anderen dan nog wel van me? Zouden ze me nog wel aardig vinden? Allemaal vragen die me door het hoofd speelden en soms nog spelen wanneer ik merk dat anderen moeite hebben met de tijd en ruimte die ik voor mezelf neem. Vragen die me door het hoofd spelen op het moment dat ik voor mijn idee ergens tekort schiet.
Maar schiet ik dan werkelijk tekort? Aan wiens verwachtingen wil ik eigenlijk voldoen? Waarom voel ik me egoïstisch op het moment dat ik tijd en ruimte voor mezelf neem? Kan ik gewoon simpel met een boek op de bank hangen - let wel een ‘gewoon’ leesboek, een roman of een thriller, géén vakliteratuur - zonder die schop onder m’n kont te voelen om van alles te gaan doen wat nog moet gebeuren? Nee, niet makkelijk.
Schuldgevoel? Ja misschien, omdat er dan andere dingen blijven liggen, zoals de strijk of de afwas of andere huishoudelijke taken en ik eigenlijk van mezelf vindt dat ik, als huisvrouw, de boel spik en span moet hebben, omdat anderen misschien wel zullen denken… En nee, ook weer niet, want wat kan het me eigenlijk schelen wat anderen denken?
Het schuldgevoel is niets meer en niets minder dan niet kunnen ontvangen. Altijd maar geven en geven. Ontvangen van aandacht en liefde? Ieks… eng… mag dat wel dan? Ben ik dat dan wel waard? Jezelf aandacht en liefde geven? Ja, die is gek! Dat moet je toch verdienen en daardoor krijgen van anderen? Maar hoe verdien je dat dan? Door dat huis spik en span te hebben? Nee toch? Door altijd voor anderen klaar te staan? Tja, misschien, maar nee toch?

Een complimentje ontvangen? Kun jij dat? Ik kon dat niet, nu wel, maar héél lang kon ik dat niet eens en wuifde ik complimentjes altijd weg of kon er niet eens op reageren!
Een voorbeeldje, zei iemand tegen me: ‘Wat zie jij er leuk uit, leuke tuniek!’ Dacht ik: ‘Ja ja, dat dikke vette mens met die kwabben, daar helpt geen leuke tuniek aan hoor… je zegt maar wat… dik is toch lelijk in deze maatschappij? Vind jij vast ook…  Leuke tuniek, vast als een slanke den het aan zou hebben, niet in maat 54! Wat zou ze moeten?’ Reageren? Helemaal niet, eroverheen rammelen, ander onderwerp, of ‘Gekocht bij de ….piep…, daar hebben ze betaalbare mode in grote maten…’
Als ik dit hier neerschrijf, denk ik ‘Wat een mens zeg…’. Ik oordeelde niet alleen keihard over mezelf, maar zeker ook over degene die het compliment maakte. Gelukkig ben ik intussen een heel ander mens geworden en zie nu in dat er leuk uit zien helemaal niets is voor alleen dunne mensen met een voor de maatschappij ideaal figuur. Het zit in je uitstraling, het komt van binnen en straalt naar buiten. Christiane Beerlandt heeft daar een heel mooi boek over geschreven ‘’t Komt dik in orde!’. Een aanrader voor iedere dikkerd! Je voelt je meteen een stuk beter! Dik zijn is niet per definitie ongezond en je wordt er niet ziek van. Waar een dikkerd ziek van wordt? Van het zichzelf niet accepteren, van het zichzelf aan laten praten dat dik zijn niet mooi en niet gezond kan zijn. Het beoordeeld en veroordeeld worden! En zeker niet alleen door maatschappelijke idealen en hun aanhangers, maar vooral door zichzelf! Daar wordt de dikkerd ziek van!

Afijn, ontvangen van complimentjes, ontvangen van aandacht en liefde… vooral die van jezelf… dat is lastig voor velen onder ons. Het kunnen ontvangen van die mooie dingen begint bij jezelf. Geef jezelf aandacht en liefde, neem tijd voor de dingen die jij graag doet, of dat nou een boek lezen is, of met een vriend(in) lekker koffie drinken, of met je partner ’s morgens een paar uur langer in bed blijven liggen, gewoon lekker tegen elkaar aan en elkaars aanwezigheid voelen, of een mandala tekenen, een schilderij maken, een kast timmeren, je kamer pimpelpaars schilderen etc etc. En wie bepaalt hoeveel tijd je daarvoor mag nemen? Jijzelf toch zeker!

Geloof mij maar, dat wanneer je dat op kunt brengen, misschien met 5 minuten per dag beginnend, dan 10 minuten, dan 15 minuten…. dat jij uiteindelijk niet meer op de tijd let en je hart kunt volgen wanneer je maar wilt en van daaruit jouw aandacht en liefde kunt delen met anderen! Dan kun je opeens een compliment ontvangen, dan kun je simpelweg ineens ‘zomaar’ zeggen: DANK JE WEL!




Gepubliceerd in Spiritueel Enzo 


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen