donderdag 1 december 2011

Nieuwe mogelijkheden



Een prachtig thema ‘Overgave’. Durf jij je over te geven aan het leven? Durf ik me over te geven aan het leven? Wat is totale overgave? Kan ik me totaal overgeven? Waaraan? Durf ik me totaal over te geven aan de door mij gekozen weg? Durf ik me over te geven aan het onbekende?

Op een moment als dit in mijn leven komt het thema ‘overgave’ volop naar voren. Wat laat me weerhouden om me volledig over te geven aan de door mij gekozen weg? Angst! In vervolg op het vorige thema ‘Verzet’, lijkt ‘Overgave’ een logisch vervolg, mits ik die volgende stap ook durf te zetten. Betekent overgave dan het aan de kant zetten van de mij welbekende angst? Betekent dat dan dat ik voorbijga aan mijn angst? Nee, angst is de weg van mijn verstand die alvast bedenkt wat er allemaal mis zou kunnen gaan, angst is de weg van mijn Innerlijke Criticus die me voorhoudt dat wat ik wil helemaal niet zal lukken, angst wordt niet aan de kant gezet maar kan me helpen alert te zijn. Angst is helemaal niet zo’n negatieve factor die me belet met overgave die dingen te doen die ik graag wil, met overgave mijn intuïtie te volgen. Angst is een methode van het leven om me alert te houden. Wanneer ik teveel in die angst meega, dan krijgt angst macht en zal de angst bepalend worden in mijn handelen.

Zoals te lezen was in mijn vorige stukje sta ik op een kruispunt in mijn leven, hang ik al een tijdje op zo’n omslagpunt en nu er factoren van buiten alle zekerheid onder mijn voeten vandaan maaien en ik nu werkelijk nog niet eens weet wat er volgende week of volgende maand op mijn pad zal komen, laat staan volgend jaar, moet ik voor mezelf op een rijtje krijgen wat ik met mijn leven wil, welke richting ik uit wil. ‘Stap voor stap’ verandert nu, voor mijn gevoel, van een voortsukkelend slakkengangetje in een hogesnelheidstrein. Ben ikzelf degene die de hogesnelheidstrein in gang brengt of is dat een helpende hand van boven? Het voelt als een hogesnelheidstrein, maar is het dat ook? Voel ik me erdoor opgejaagd omdat ik het slakkengangetje eigenlijk wel kon waarderen, hoewel slakkengangetje… De laatste 2 jaren is er in mijn spirituele ontwikkeling wel zoveel gebeurd dat er wellicht van een slakkengangetje geen sprake meer kan zijn. Afijn, jullie snappen dat er veel door mijn hoofd heen gaat op dit moment en ik me afvraag of ik nu in dat verzet blijf hangen of dat ik het zal durven om vol overgave mijn pad te vervolgen.

Wordt nu mijn flexibiliteit uitgetest en moet ik wellicht een heel andere weg op gaan zoeken? Tja, daar kreeg ik al aanwijzingen voor middels mijn nu welbekende dagdromen en personen die op mijn pad kwamen. En dat is een heel andere weg dan ik eigenlijk wilde gaan, maar wel binnen mijn mogelijkheden en mijn vakgebied. Ik heb me altijd meer gericht op een individuele begeleiding, omdat ik daar een stuk meerwaarde in zie en ervaar, en mijn cliënten ook. Nu moet ik noodgedwongen aansluiten bij de vraag, want het is erg rustig met cliënten en je merkt de financiële crisis waarbij mensen hun geld liever in de zak houden of liever voor losse activiteiten kiezen dan voor langlopende projecten. Nu moet ik misschien wel ideeën en idealen gaan loslaten. Ik richt me nu meer op groepen, op workshops bijvoorbeeld, waar je één onderwerp een klein stukje uitdieping geeft (veel te weinig naar mijn zin), éénmalig… En nu komt daar het bedrijfsleven bij kijken. Eerst onderzoeken of er wel behoefte is aan mijn wijze van werken, aan Bewust Zijn in het bedrijfsleven, aan Bewust Ondernemen. Ik heb niks met het bedrijfsleven. Waarom? Omdat bedrijfsleven samengaat met geld verdienen, winst maken, hoe meer hoe liever… Weer iets waar ik ook zelf tegenaan loop. Wil ik zelf een bedrijf om mensen te helpen of wil ik geld verdienen? Eigenlijk wil ik niet voor het geld gaan, maar gezien het ontslag van mijn man, moet ik wel. Of ik moet een baan gaan zoeken bij een werkgever en terug naar wat ik helemáál niet wil. Ik wil geen baan om geld te verdienen, ik wil werk waar ik met hart en ziel, met passie, een bijdrage kan leveren aan groei en ontwikkeling, van de maatschappij, van anderen, van mezelf zodat ik ook weer kan groeien en die wisselwerking kan ervaren, de verbinding, de samenwerking.
Ook op persoonlijk vlak sta ik op dat bewuste kruispunt. Allerlei dingen lopen nu anders dan verwacht. Aanpassingen zijn noodzakelijk. Bewust Zijn is noodzakelijk. Het roer moet dus om, noodgedwongen.

En is dat zo slecht, het roer om? Nee, dat heb ik al mogen ervaren toen mijn oude blog offline ging, zonder dat ik daar invloed op had. In eerste instantie was ik boos, gefrustreerd, dit wilde ik niet, ik wilde via het net de connectie houden met mijn lezers en cliënten. Ruim een maand losgekoppeld, was voldoende om te merken dat dit soort zaken ook heel goede dingen kunnen brengen en nieuwe mogelijkheden bieden. Ik startte een nieuwe blog en inmiddels ben ik hier ontzettend blij mee. Oude zaken, oude bagage, afgeworpen en een nieuwe start vanuit het hier en nu. Heerlijk! Ik ben er zo blij mee! Als een klein kind dat in een snoepwinkel de grootste en kleurigste lolly krijgt die er maar te vinden is. Als een klein kind dat vol verwachting een cadeautje openmaakt en krijgt wat het hebben wil.
Die ervaring heeft me ervan bewust gemaakt, dat verandering en loslaten alleen maar nieuwe mogelijkheden creëert die op het eerste oog misschien niet zijn zoals ik wil, maar uiteindelijk veel beter bij me passen op dit moment.
Mijn weerstand tegen geld bijvoorbeeld komt simpelweg omdat dat een groot onderdeel van mijn levensthema’s is: de 8. Of ik nu wil of niet, het komt steeds opnieuw en steeds groter in beeld: de 8. Jullie zijn vast net zo benieuwd als ikzelf of ik de stap ga zetten… me aan kan passen aan de vraag, gericht op wat nodig is binnen het gezin, gericht op de vraag van de maatschappij en haar ontwikkelingen, gericht op de evolutie van de mens en toch mezelf te blijven. Kan ik inspelen op al deze ontwikkelingen? Mijn intuïtie zegt luid en duidelijk: ‘JA, je hebt diepe dalen doorstaan, je moet er keihard voor werken, maar je kunt het.’ Mijn Innerlijke Criticus zegt: ‘Ik zou er niet aan beginnen, dat kun jij niet, gedoemd te mislukken! Hoe moet dat als…(vul maar in, alles wat maar negatief te bedenken is).’ Die Innerlijke Criticus houdt me ook voor dat ik voor zekerheid moet gaan. Ikzelf zeg, nu nog aarzelend, ‘Gewoon proberen, niet geschoten is altijd mis.’ Ik ga dus maar snel verder aan het ontwikkelen en schrijven van workshops gericht op deze tijd, voor particulieren én bedrijven. Ik ga me vol overgave wijden aan mijn keuze op mijn levenspad, mijn levensdoel, mijn levenstaak! En inschrijven bij de Kamer van Koophandel? Dat kan nog even wachten, ik hou netjes mijn administratie bij, maar eerst goed opstarten, een goed werkend en goed lopend bedrijfje ervan maken conform mijn eigen uitgangspunten en de kans geven te groeien, stap voor stap, in welke snelheid dan ook. Ook op persoonlijk vlak.

Ik hou jullie natuurlijk op de hoogte!




Gepubliceerd in Spiritueel Enzo


Geen opmerkingen:

Een reactie posten