dinsdag 28 februari 2012

Ouder en kind



Dit artikel begin ik met een citaat:

'Onze ouders zijn nooit de ideale ouders. Altijd missen ze iets waarnaar je zou verlangen. Datgene wat ze missen en wat je in je kindertijd hebt gemist is het lot. Je kunt in vrijheid je levensweg vinden als je werkelijk antwoord geeft op dat gemis, in plaats van de rest van je leven om te zetten in wrok, zelfmedelijden of depressie.'

Als Zielewezens, als Lichtwezens, fijnstoffelijke wezens, leven wij in een fijnstoffelijke wereld die wij als mensen met onze menselijke lichamelijke zintuigen niet kunnen waarnemen. Alleen zij die beschikken over de functie van hun innerlijke (fijnstoffelijke) zintuigen, 'helder' kunnen zien, horen, ruiken, proeven of voelen, zullen tijdens hun Aards menselijk leven contact kunnen maken met deze fijnstoffelijke wereld die wij 'Hemel', 'Paradijs' of  'Thuis' zouden kunnen noemen. Wanneer wij als Ziel een les in ons fijnstoffelijk leven willen leren, die wij als Lichtwezen, zonder stoffelijk lichaam in een stoffelijke wereld, niet kunnen leren, bereiden wij ons voor op een leven op Aarde. We zoeken een groepje zielen bij elkaar die ons kunnen ondersteunen in de door ons te leren lessen middels menselijke ervaringen. Zo spreken wij in dat groepje af wie welke rol in elkaars menselijk leven gaat spelen om de lesstof zo optimaal mogelijk gepresenteerd te krijgen. In wezen maken we een soort contract. Ook de als veel minder prettig ervaren rollen voor elkaar worden verdeeld. In liefde voor elkaar worden de rollen verdeeld. Denk hier ook eens aan op momenten dat we problemen ondervinden met anderen...

Wanneer dit groepje zielen de afspraken gemaakt heeft, moet worden gekeken wanneer het beste moment is om in samenhang met de kosmische energieën onze eerste stap op Aarde te gaan zetten, onze geboorte als mens. Ook de naam waaronder wij deze eerste stap op Aarde gaan zetten wordt afgesproken. In wezen vormen ons geboortemoment als mens en onze geboortenaam, onze verbinding met 'Thuis', met onze ziel. Door onze menselijke kennis van bijvoorbeeld numerologie en astrologie kunnen wij inzicht verkrijgen in deze verbinding en dus ook in het doel van ons leven op Aarde.

De eerste mensen waar wij mee te maken krijgen in ons Aards leven, zijn onze ouders. Zij maken als eerste deel uit van ons leerproces en leggen daarmee als het ware de basis voor ons bestaan als mens. De rollen die zij spelen in ons leven zijn bedoeld om ons te helpen op ons pad van Bewust Zijn, om ons te helpen her-inneren aan de door ons te leren lessen. Om die reden zullen zij dus ook handelen conform die door ons te leren lessen. Dit doen zij niet vanuit hun menselijk Bewust Zijn, maar vanuit hun onderbewustzijn, vanuit hun afspraak die zij met jou gemaakt hebben in de Zielewereld, maar waar zij zich als mens vaak niet meer bewust van zijn.

Er zijn dus drie elementen die ons in eerste instantie helpen op weg naar het werken aan onze levensdoelen:
1. Het geboortemoment, waarvandaan wij ondersteuning ondervinden vanuit kosmische energieën.
2. Onze geboortenaam, waarvandaan wij tevens ondersteuning mogen ondervinden vanuit kosmische energieën.
3. Onze ouders, die ons helpen herinneren aan ons levensdoel (of het lot, zoals in bovenvermeld citaat).

Onze spirituele helpers blijven echter niet beperkt tot onze ouders, want we hebben broertjes, zusjes, opa's, oma's en nog veel meer familie meegekregen of juist niet. En we maken zelf vrienden. Ook diverse ontmoetingen met anderen zullen hun invloed hebben. En ook dieren in ons leven zullen ons helpen.

Wanneer we al deze mensen en dieren dus gaan bekijken, niet alleen als mens, in hun menselijke rol, maar als spirituele helpers, krijgen zij een heel andere betekenis voor ons. Dan zullen gevoelens van ergernis, wrok, haat, woede, etc. ineens niet van belang meer zijn en komt er veel meer ruimte voor vergeving en liefde. Daarentegen ervaar ik zelf dat wanneer ik een ander, zeker niet bedoeld, pijn doe, ik misschien wel weet dat ik dit vanuit mijn onderbewuste doe en voor die ander wellicht een goede bijdrage levert in zijn of haar lesstof, maar ik vraag me dan ook steeds af of ik dan niet die ander op een andere manier kan helpen, een manier die niet zo vervelend is. Ik heb als mens steeds last van schuldgevoelens en emoties van verdriet. Want waarom, als ik het dan allemaal zo goed weet, kan ik dan toch af en toe zo dom zijn om te handelen als ik doe? Want natuurlijk doen niet alleen anderen mij soms pijn, ik doe ook anderen soms pijn. Die inzichten, gevoelens en emoties zijn natuurlijk weer voor mij bedoeld om van te leren, dat snap ik. Maar persoonlijk blijf ik dit een moeilijk onderwerp vinden, vooral als ik merk dat degene die ik onbedoeld pijn doe, hier totaal niet in boven beschreven trant naar kan kijken en ik alleen maar zo enorm veel liefde voor die persoon voel. Als ik dit allemaal toch zo goed weet, waarom handel ik daar dan niet naar? Waarom lukt het me dan niet om ten allen tijde een lief en ondersteunend mens te zijn, zoals ik toch zo graag wil? Een heel menselijk dilemma en zeker geen goedpraterij. Wat ik inmiddels wel geleerd heb: schuldgevoelens zijn alleen terecht als je met opzet een ander pijn doet, niet als dit onbedoeld is. We kunnen vooruit kijken en leren van wat er op ons pad komt, dus ook leren van onze eigen fouten. Neemt niet weg dat schuldgevoelens en verdriet bij mij toch nog regelmatig hun kop opsteken als ouder, als kind, als partner, als vriendin, als mens....


Het is nu 13 juni 2013 en er is veel veranderd. Niet in de inzichten omtrent de rol van ouder en kind en de spiegels die ons door anderen voorgehouden worden. Nee, mijn schuldgevoelens en verdriet zijn duidelijk minder geworden. Ik heb meer inzicht gekregen, en vooral meer overzicht, om te zien waarom bepaalde emoties voor anderen soms nodig zijn, wat hun rol voor de levenslessen van de ander is. Meer directe herkenning en inzicht dus en met hulp van bloesemremedies is mijn eigen gevoelsleven ook meer tot rust gekomen, bijna geen enorme pieken en dalen meer. Bovendien is mijn hooggevoeligheid, waardoor ik emoties van anderen oppik veranderd sinds kort, wat ook enorm helpt. Voorheen was het zo dat emoties in mijn eigen systeem opgenomen werden, ik was een soort emotionele spons, waardoor de emoties als eigen ervaren werden. Best heftig zo af en toe. Nu registreer ik andermans emoties wel, en dan alleen wanneer nodig, zoals in mijn werk, maar integreer ik ze niet meer. Dat biedt enorm veel rust en vermindert de heftigheid van mijn eigen reacties. Zo zie je maar dat een oud artikel interessant is om nog eens na te lezen, ook voor mezelf.


********

Het citaat, waarmee ik dit artikel begon, vond ik in het 'Vakblad voor de Natuurgeneeskundige', in het nummer mrt/apr 2012, van het VNGK, in het artikel 'Naar het Licht', een interview met Hans Korteweg door zijn jongste dochter Anne Myrte Korteweg met wie hij samen 'Het droomjuweel' schreef, een handboek voor het begrijpen van dromen. Hans Korteweg is geboren in 1943, leraar en schrijver, medeoprichter van ITIP, een van de eerste spirituele opleidingsinstituten in Nederland, oprichter van een Nederlandse ontslavingsgroep, waarbij mensen worden begeleid om van hun verslavingen af te komen. Meer informatie over zijn werkzaamheden en boeken is te vinden op Juwelenschip.nl een spiritueel magazine waarop hij ook regelmatig artikelen publiceert.

Meer lezen van Hans Korteweg?


Geen opmerkingen:

Een reactie posten