donderdag 29 maart 2012

Gezonde grenzen stellen



Een heel simpel en tegelijkertijd heel lastig thema: Samenwerking. Want het overgrote deel van ons leven bestaat uit samenwerken met anderen. Of leef jij letterlijk heel alleen totaal zelfvoorzienend in je eentje op een onontdekt onbewoond eiland? Vraag ik me dan toch meteen af hoe je dit dan leest… op je pc, je laptop? Hoe krijg jij dan internetverbinding? Wie zorgt daarvoor? Wie heeft die pc of laptop dan gemaakt? Of krijg jij een papieren versie opgestuurd? Wie draait dit dan uit? Wie bezorgt dat dan weer bij je? En meer aan de basis: Wie heeft dit artikel geschreven? In wezen is dit al samenwerken: ik schrijf, jij leest… Samen dragen we bij aan ervaringen van ieder van ons, ik misschien in dit geval een tikje meer aan die van jou dan jij aan die van mij, omdat ik absoluut niet weet wie jij persoonlijk bent, zodat er geen directe wisselwerking tussen ons is. Ik weet het effect van mijn woorden op jou natuurlijk ook niet, of je moet straks een reactie sturen… Maar ook het schrijven van een artikel is een proces dat bijdraagt aan mijn menselijke ervaringen en dat was nooit op gang gekomen als die lieve Syl mij niet gevraagd had voor Spiritueel Enzo. Bovendien is het schrijven van een artikel voor mij een manier om helder na te denken over thema’s waar ik zoal in mijn leven mee te maken krijg. Daarbij probeer ik mij af te stemmen op de lezers, zodat ik het duidelijk kan verwoorden, een proces van schrijven, lezen, schrappen, toevoegen, herschrijven, keuzes maken, etc. etc.. In die zin lever jij, lezer, een bijdrage aan mijn spirituele ontwikkeling.

En trouwens… over samenwerking gesproken: zit je nu misschien, met een kopje koffie naast je, dit artikel te lezen? Sta er eens bij stil wat en wie er allemaal bij komt kijken voor jij je kopje koffie naast je hebt staan. Koffieboeren, landarbeiders, koffiebranders, vrachtvervoerders, inpakkers etc etc… allemaal andere mensen die een stukje in het totale proces voor hun rekening genomen hebben en dan hebben we het nog niet eens gehad over het koffiezetapparaat of de fluitketel, koffiepot, filter en filterzakje of het kopje waar je koffie inzit. Een gigantisch samenwerkingsverband! Mooi om daar eens bewust bij stil te staan!

We zijn ons dus lang niet altijd bewust van samenwerking met anderen. Veel dingen zijn vanzelfsprekend geworden. In onze directe omgeving is dat wellicht minder, maar ook daar steekt de vanzelfsprekendheid vaak de kop op. Vooral wanneer het onze spirituele ontwikkeling betreft en niet zo’n tastbaar iets als een kopje koffie, is het lastiger ons bewust te zijn van de samenwerkingsverbanden in ons leven.

Op de eerste plaats, meest primair, zijn wij het kind van onze ouders. Dat is meteen het eerste samenwerkingsverband in ons leven waardoor de basis gelegd wordt voor de ontwikkeling van de rest van ons leven. In de puberteit voelt dat wellicht vaak meer aan als tegenwerking, maar ja, tegenwerken is ook samenwerken, alleen gebruik je de energie van samenwerken op een negatieve manier. En toch is ook tegenwerken, net als alle als negatief gevoelde ervaringen, nodig om te groeien en spiritueel te ontwikkelen. Want wanneer we de negatieve kant van iets niet ervaren, zullen we ons ook nooit bewust kunnen zijn van de positieve kant ervan. Wie niet weet wat slecht is, kan niet weten wat goed is…

Heel bijzonder vind ik het zelf om nu de andere kant van dat verzet in de puberteit mee te maken. We kennen het allemaal vanuit onze eigen puberteit, maar als ouder zijnde leer je ook de andere kant kennen en krijg je het verzet tegen je gericht. Wanneer een ouder kan begrijpen dat dit voor het kind nodig is om een eigen persoonlijkheid te vormen, om zichzelf te leren kennen en richting te geven aan zijn of haar leven en dit niet persoonlijk aan te trekken, dan zal het allemaal een stuk schelen, hoewel we als ouder natuurlijk wel grenzen moeten blijven stellen.

Zoals gezegd, zijn onze ouders ons eerste samenwerkingsverband dat wij mogen ervaren in een mensenleven. We hebben misschien nog broers en zussen, opa’s en oma’s, ooms en tantes, neven en nichten, etc. etc.: een familieband. Al deze mensen zijn er voor ons om ons ervaringen te laten opdoen, de één meer, de ander minder, de één positief, de ander negatief. Op zekere leeftijd leren we de vriendschapsband kennen en ook onze vrienden helpen ons onze ervaringen te laten opdoen. En natuurlijk zijn daar nog de kennissen en  ‘toevallige’ ontmoetingen, die natuurlijk niet toevallig zijn, maar ons wederom helpen onze menselijke ervaringen op te doen.

Al die menselijke ervaringen zijn ervoor om ons te helpen iets te leren, ons doel waarvoor wij, Zielen, hier op Aarde in dit mensenjasje, ons mensenleven leven en onze levenslessen mogen leren die wij in de Zielenwereld niet kunnen leren, omdat daar nu eenmaal een stoffelijke omgeving en een stoffelijk lichaam voor nodig is. Ook hebben wij een begeleidende taak om anderen te helpen hun lessen te leren, want natuurlijk zijn anderen niet alleen in ons leven om ons dingen te laten ervaren en leren, maar zijn wij ook in het leven van anderen om hen dingen te laten ervaren en leren. Deze lessenweegschaal slaat niet door naar de eigen ervaringen of naar het anderen helpen, onze lessenweegschaal is perfect in evenwicht. Wij zijn ons er alleen niet altijd even bewust van. Het hoeft helemaal niet zo te zijn dat bij bijvoorbeeld een spiritueel docent of een goeroe de weegschaal doorslaat naar lessen geven, hoewel dat misschien wel zo lijkt. Ook zij hebben hun lessen te leren. Pas wanneer we totaal ‘verlicht’ zijn, volledig inzicht hebben en bewust zijn van het hele Zieleleven en de levensprocessen van het Mens Zijn op Aarde en in wezen dus geen Aards mensenleven meer nodig hebben om zelf iets te leren, pas dan kunnen wij kiezen om als Mens op Aarde te komen met alleen het doel om anderen te helpen. En ook dan zullen wij zo onze thema’s hebben om aan te werken, om ervaringen verder uit te diepen, misschien wel als voorbeeld voor anderen. Anderen zullen echter nooit te weten komen wie er verlicht is en wie niet. Natuurlijk kunnen wij zo wel onze vermoedens hebben…

Het anderen helpen kan op een manier die door de ander als positief ervaren wordt, maar ook op een manier die door de ander helemaal niet als positief ervaren wordt, maar juist negatief. De rollen zijn voor ieder verdeeld in de Zielenwereld  vóórdat wij hier op Aarde kwamen en vastgelegd in een contract, een samenwerkingscontract! Het misschien wel grootste en belangrijkste contract in ons menselijk leven! En dan zijn we daar vaak niet eens bewust van! De rollenverdeling is in pure liefde gemaakt, al ervaren wij dat als mens niet bepaald zo als de opgedane ervaring negatief aanvoelt. Heel wat keertjes vraag ook ik me ook af of een bepaalde rol niet wat subtieler had gekund en dat is dan nog een understatement als ik denk aan alle vormen waarin de ene mens de ander fysiek, emotioneel of geestelijk pijn doet.

Toch… sinds ik me meer bewust ben van mijn levensdoel en mijn levenslessen, kan ik dingen meer in perspectief zien, kan ik de rollen van anderen meer in perspectief zien en vraag ik me bij iedere als negatief gevoelde ervaring af, waarom dit nu zo negatief voelt en wat dit me kan vertellen. Mijn levensdoel heb ik mogen ontdekken middels de numerologie en het Levensdoel Systeem. Hoe ik daar dan precies vorm aan moet geven? Tja, als ik dat eens wist… Ik denk dat ik daar al op heel negatieve wijze mee bezig geweest ben en het proces nu langzamerhand een positieve richting aan het geven ben… Maar wellicht dat anderen daar anders over denken… Het is een leerproces, waar ik nog middenin zit, maar nu in ieder geval heel bewust middenin zit.

Misschien leuk om te vermelden dat samenwerking één van de thema’s is waar ik in dit leven extra mee te stellen heb: er staat een 2 in mijn levensdoelgetallen (*). En wat houdt dat dan in? Iemand met een 2 in zijn of haar levensdoelgetallen mag werken aan allerlei zaken en situaties waarin samenwerking (en evenwicht) een rol speelt. Bijvoorbeeld: bewust zijn van geven en nemen, gezonde grenzen stellen naar anderen en jezelf, zodat je niet doorslaat naar de één of andere kant: alleen maar geven, altijd voor anderen klaar staan en geen ‘nee’ kunnen zeggen, slaafse dienstbaarheid of alleen maar nemen (hoewel deze laatste bijna nooit het geval is en vaker voortkomt uit heel andere achtergronden). Nou, ik kan je vertellen dat ik vaak over me heen heb laten lopen, over mijn grenzen heen heb laten gaan, dat ik vaak zelf m’n grenzen te buiten gegaan ben. Een 2 vertelt ook iets over leren samenwerken. De neiging hebben dingen zelf op te lossen, geen gebruik maken van kwaliteiten van anderen, je bezwaard voelen anderen lastig te vallen of denken dat je het zelf allemaal beter weet. Dit ombuigen naar een gezonde samenwerking, léren werkelijk samen te werken, open staan voor de inbreng van kwaliteiten van anderen, zodat kwaliteiten zich kunnen verenigen… Ik ben dan zo iemand die anderen vooral niet lastig wil vallen, niet tot last wil zijn… Iemand met een 2 als levensdoelgetal mag werken aan samenwerking in de vorm van bemiddeling, omdat het juist een sterke kant van een 2 is, om alle zaken en situaties van alle kanten te kunnen bekijken en dan weloverwogen te kiezen voor een bepaalde richting en daarin ook anderen te adviseren. Een negatieve vorm in deze is het niet kunnen kiezen, omdat iedere keuzerichting zo zijn voor- en nadelen heeft. En als hij of zij dan gekozen heeft, niet voor de volle 100% ergens voor kan gaan, omdat die andere keuzemogelijkheid in het hoofd een rol blijft spelen. En ja, ook die laatste is vaak op mijn pad gekomen… kiezen… pfffffff… alleen al het kiezen van een specialiteit om me in te ontwikkelen… Ik vond en vind zoveel leuk, boeiend en interessant! Het snuffelen aan diverse richtingen heeft me wel een gigantische ervaring opgeleverd, die ik uiteindelijk heel goed heb weten te benutten en waar ik veel gebruik van kan maken, maar ja… ik ben dan nu wel ook al 45, eindelijk…

Zo vaak vroeg ik me af waarom ik allemaal op mijn pad kreeg wat ik op mijn pad kreeg en dat had ook te maken met ervaringen met andere mensen. Het kon niet op en als het allemaal even lekker liep en positief aanvoelde, wachtte ik in wezen al op de ommekeer, was bang om te genieten en gelukkig te zijn, want het kon plotsklaps weer voorbij zijn en dat voelde zo akelig… Nu kan ik wel genieten en gelukkig zijn, hoe meer momenten hoe liever! Heerlijk! Je leert leven in het moment, ervaringen in een groter perspectief te plaatsen, waardoor je er beter mee om kunt gaan en vooral heel veel liefde te voelen!



(*) Je levensdoelgetallen bereken je door de getallen van je geboortedatum bij elkaar op te tellen. Voorbeeld: ik ben geboren op 1-2-1967. Ik tel alle afzonderlijke cijfers bij elkaar op en zie dan 1+2+1+9+6+7 = 26 (zie daar de bewuste 2 verschijnen). Deze getallen tellen we (indien er twee zijn) wederom bij elkaar op 2+6 = 8. Mijn levensdoelgetallen noteer ik dan als 26/8.


Gepubliceerd in Spiritueel Enzo, donderdag 29 maart 2012


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen