maandag 16 juli 2012

Met welke maten meet jij?




Het woord ‘gelijkwaardig’ houdt automatisch in dat je spreekt over minstens 2 of meer dingen of personen die je met elkaar vergelijkt. Bij ‘gelijkwaardigheid’ ga je ervan uit dat de verschillende dingen of personen van gelijke waarde zijn, dat ze evenveel waard zijn. Wanneer we het over dingen hebben, bijvoorbeeld over producten in de supermarkt, dan lijkt het misschien voor de hand te liggen dat wanneer we voor twee producten eenzelfde prijs moeten betalen, dat we dan spreken over een gelijke waarde of gelijkwaardigheid. Maar eigenlijk maken we hier een rare sprong in onze beredenering. We gaan dan uit van een uitdrukking van waarde in geld. Klopt dat wel?

Wanneer we in de supermarkt voor een bloemkool evenveel moeten betalen als voor een bakje grote gezouten pinda’s, kunnen we dan spreken over gelijkwaardigheid? Qua geldelijke waarde misschien wel, maar qua voedingswaarde…?

Een andere vergelijking. Een pakje rundergehakt. Wanneer er verder geen toevoegingen aan gedaan zijn, het puur en alleen rundvlees is wat in het pakje zit, dan zal het pakje ‘gewone’ rundergehakt misschien in eerste instantie gelijkwaardig lijken aan het pakje ‘biologische’ rundergehakt. Afgezien van een duurdere prijs die je waarschijnlijk moet betalen voor de ‘biologische’ rundergehakt, zal voor mij, en voor velen met mij, de voorkeur uitgaan naar de ‘biologische’ variant. De pakjes rundergehakt zijn voor mij werkelijk niet gelijkwaardig, omdat ik de koeien liever in een zo natuurlijk mogelijke omgeving zie rondlopen met een zo natuurlijk mogelijke voeding, dan dicht op elkaar gepakt in hokken in een schuur, zo snel mogelijk groot gefokt met speciaal voer om zoveel mogelijk vlees te produceren. Gelukkig komen tegenwoordig de runderen weer meer buiten en komt intensieve veeteelt steeds minder voor. Maar toch… Van gelijkwaardigheid tussen de beide pakjes rundergehakt is voor mij geen sprake, zelfs niet als de biologische variant in de aanbieding even duur zou zijn als de ‘normale’.

Het is dus heel belangrijk te kijken met welke maten je meet. Dit geeft al aan, dat gelijkwaardigheid heel subjectief is, want iedereen zal meten met een eigen maat, uitgaande van een eigen uitgangspunt, en eigen normen en waarden. En dan hebben we het nog helemaal niet gehad over gelijkwaardigheid van mensen. Want met welke maat moeten we dan meten? Moeten we überhaupt iets meten? Willen we überhaupt wel iets meten wanneer het mensen aangaat? Toch doen we dat allemaal, bewust of onbewust. Het hoort bij het Mens Zijn. De maten die we gebruiken hangen af van de ervaringen die we in ons leven (en vorige levens) al opgedaan hebben. Gelijkwaardigheid kan een heftig levensthema zijn om mee te werken.

We leven in een overgang van het Vissentijdperk naar het Aquariustijdperk, periodes van ongeveer 2000 jaar, waarin gelijkwaardigheid een hot item is. We kunnen dat duidelijk zien in onze maatschappij, waarin er duidelijke internationale conflicten de kop opstaken en –steken. Dan denk ik bijvoorbeeld aan Hitler in de Tweede Wereldoorlog, die duidelijk niet uitging van de gelijkwaardigheid van mensen. Een ander voorbeeld is de hele slavernij-problematiek. Ook zien wij overal in de wereld opstanden in landen waar onderdrukking heerst. Mensen vechten voor gelijkwaardigheid. Discriminatie en onderdrukking zijn belangrijke aandachtspunten. We zijn dus intensief bezig op wereldniveau met het thema gelijkwaardigheid.

Ook op kleinere schaal, in onze persoonlijke omgeving is gelijkwaardigheid een thema in het leven van velen. Hoeveel mensen lopen er niet rond met een minderwaardigheidsgevoel? Misschien ben jij er één van? In het verleden speelde dit enorm mee in mijn leven, ik leer er steeds beter mee omgaan, maar ik ben er nog lang niet. Gevoelens als niet goed genoeg zijn, denken dat een ander ‘het’ veel beter kan dan jij, dat je eigenlijk toch niets te zeggen hebt wat belangrijk genoeg zou kunnen zijn. Misschien ken je het wel. Inherent aan mijn levensdoelgetal 8 had ik bijvoorbeeld problemen met mensen die meer geld hadden dan ik of zelfs rijk te noemen waren. Niet dat ik meer geld wilde hebben - nee hoor, ik ben niet zo van de luxe en de dure dingen - nee, ik ging ervan uit dat die mensen beter waren dan ik, ik voelde me klein ten opzichte van hen, niet ertoe doend. Wat zij konden dat kon ik niet. Als zij geld hadden dan moesten zij waarschijnlijk keihard werken. Zie daarnaast nog een fijne relatie met een partner, het zorgen voor een gezin en het huishouden, de sportschool, sociale contacten, etc. Ik zou dat alles naast elkaar nooit voor elkaar krijgen, dat zou ik niet kunnen (maar verwacht dat eigenlijk wel van mezelf…). Maar dat had ook een afkeurende en idealistische achtergrond. Als zij zichtbare concessies (in mijn ogen dan) deden en bepaalde taken af gingen stoten, kon ik daar met mijn ideaalbeeld niet bij. Want dat kon van alles inhouden voor hun omgeving, kinderen bij een oppas, een poets in huis, etc. Allemaal zaken waar ik mijzelf niet prettig bij voelde. Je kinderen opvoeden? Dat doe je toch zelf?! Je ‘neemt’ toch geen kinderen om ze vervolgens elders onder te brengen? Je huis schoonhouden? Dat doe je toch zelf? En dan intussen heel ‘egoïstisch’ ook nog dingen voor jezelf willen? Sporten, uitgaan? Je snapt misschien al waar de afkeuring lag en in dat opzicht vond ik dat zij dus minderwaardig aan mij waren. Maar ja, ik bleek het allemaal niet te kunnen, en ik had niet eens een baan buiten de deur, dus wie was er toen minderwaardig?

Toen onze oudste zoon geboren werd en al snel bleek dat er ‘iets met hem aan de hand was’ - later bleek dat hij PDD-NOS (een beperking in het autistisch spectrum) en ADHD had - bleef ik in goed overleg met manlief thuis. De zorgen die gepaard gingen met het opvoeden van een kind als hij, die hoor je toch zelf op je te nemen? We kregen nog een zoon, met eenzelfde pakketje, dus je snapt dat ik dus verder thuis bleef, geen baan buiten de deur. Een luxe die ik me kon permitteren omdat manlief een redelijk goed betaalde baan had en wij geen hoge eisen stelden aan levensluxe als vakantie, dure auto’s, dure kleding, etc... Onze rijkdom ligt in heel andere dingen… Inmiddels hebben wij door ontoereikendheid van een opvoeding in huiselijke kring beide zoons ‘elders onder moeten brengen’. Je weet niet wat dat aan gevoelens teweeg bracht en nog steeds brengt. Als rasechte Waterman, zon én ascendant in het teken Waterman, staat gelijkwaardigheid als thema hoog in het vaandel. Maar ook hier voelde ik een sterke minderwaardigheid, een ‘niet genoeg zijn’, een gevoel van falen als moeder, een gevoel van onmacht, bovendien gooide deze beslissing vele principes en idealen totaal overhoop. Natuurlijk waren deze egoïstische zaken niet het enige verdriet. Ik vroeg en vraag me nog steeds af of een dergelijke beslissing voor hen zelf wel goed was. Bezorg ik mijn zoons niet een kanjer van een trauma? Hoe moeten zij zich hierbij voelen? Ik durf er niet eens aan te denken… Inmiddels weet ik dat beide zoons Nieuwetijdskinderen zijn, dat zij hun kwaliteiten moeten leren inpassen in onze huidige maatschappij, dat zij hun hooggevoeligheid proberen af te schermen op een manier die hen tot de beschikking ligt en dat dit zich uit in PDD-NOS- en ADHD-gedrag. Ik zeg niet dat alle kinderen die dit gedrag tonen Nieuwetijdskinderen zijn hoor, maar in het geval van onze kinderen gaat dit wel degelijk op. Meerdere mediums hebben mijn vermoeden inmiddels bevestigd. Ik heb er nu misschien beter zicht op, maar de directe omgeving, familie, school, hulpverlening, etc. nog niet of niet volledig en zeker onze eigen kinderen nog niet. Zij willen er nog niet aan dat zij ‘anders’ zijn. Zij moeten er zelf nog meer leren omgaan. Het is niet makkelijk voor een Nieuwetijdskind om een plekje in de maatschappij te vinden waar hij/zij zich thuis voelt. Ik weet er alles van, ik ben zelf een Nieuwetijdskind en tot op de dag van vandaag blijft dat een zoektocht en een leerproces. Ik las ergens: soms is het moeilijker om anders te zijn, dan om anders te zijn. Komt de acceptatie, komt de rest, dan gaan er deuren open. En ja, het is ook een item waar ik zelf mee rond loop. Ik weet dat ik mijn mogelijkheden nog niet optimaal benut, dat ik me afsluit voor bepaalde dingen, maar ik weet zelf ook niet of ik ‘al’ wel wil en zeg nou zelf, ik wandel al 45 jaar in dit leven op deze Aardbol, onze kinderen een stuk korter. Tja, daar ben je dan moeder voor, je wilt ze de pijn besparen die je zelf gevoeld hebt…

Je snapt misschien dat er vele innerlijke conflicten in mij spelen. En daar heb je nu mijn hele levensdoelpakketje (Levensdoel Systeem, te berekenen aan de hand van de geboortedatum):


2 – innerlijke conflicten en conflicten met de buitenwereld overwinnen, verantwoordelijkheden daar laten waar ze horen, grenzen stellen en bewaken
6 – leren omgaan met idealen en perfectionisme, met betrekking tot de maatschappij en vooral met betrekking tot de eigen persoon en  gezins-, familie- en vriendschapsverbanden.
8 – leren omgaan met succes, macht en geld


En ja, een Waterman zou de bekende leus ‘Vrijheid, gelijkheid, broederschap’ bedacht kunnen hebben, dus je snapt waar mijn aandachtthema’s in het leven liggen.
Idealistisch gezien is in mijn ogen iedereen gelijkwaardig aan elkaar. Maar in praktijk blijk ik toch vaak vooroordelen en ideaalbeelden te hanteren.



Gepubliceerd in Spiritueel Enzo d.d.  31-5-2012


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen