donderdag 27 september 2012

Onvoorwaardelijke liefde



Op dit moment draait in mijn leven alles om verbinding. Althans ik ben me nu zeer sterk bewust van ‘verbinding’, iets wat er eigenlijk altijd wel was, maar waar ik me niet bewust van was. Verbinding dan met wat? Tja, misschien kun je beter vragen met wat niet… En dan moet ik je het antwoord nog schuldig blijven ook. Ik voel me verbonden met alles.

Een afgezaagd praatje, zoals je meer leest in spirituele boeken, tijdschriften en websites? Ze vertellen allemaal dat je leven er beter op wordt als je ‘de verbinding’ kunt voelen. Als je je open kunt stellen, zodat je verbinding kunt maken met… Met wat dan precies? Leuke praatjes allemaal, maar ik voel het niet, wat wordt er toch bedoeld, kan iemand me dat vertellen? En je gaat op zoek naar iemand die je kan vertellen om welke verbinding het gaat, hoe je je open kunt stellen. Allemaal hebben ze zo hun eigen visie, hun eigen methode, allemaal verschillende manieren, maar jij weet nog steeds niet wat ze bedoelen. Het lukt niet. Misschien heb je alles wat je hartje begeert, maar mis je nog steeds iets, maar wat dat iets dan is…? Misschien mis je heel specifiek iets in het leven en hoop je dat die leegte opgevuld wordt door iets of iemand. En dan zijn er ook nog van die spirituele leraren die zeggen dat je het zelf moet doen, dat je slechts handvatten aangereikt krijgt, maar dat jij zelf uit moet zoeken welk handvat voor jou werkt en dat je toch echt zelf aan de slag moet. Maar hoe dan? En je probeert allerlei methoden, waarvan je op de hoogte gebracht wordt door het lezen van boeken, het bezoeken van lezingen, workshops en cursussen, readings, consulten etc. etc.. Je eigen persoonlijke zoektocht.

Ik ken het. Een periode van afwisselend zoeken, verward, diep in de put, denken het gevonden te hebben, studie, verdieping, en weer tot de conclusie komen dat dit  het dus niet is, want het levert je niet dat gevoel van verbinding op, dus op naar het volgende. En wat is dat dan precies, verbinding, wat moet ik voelen?
Misschien herkennen jullie die zoektocht wel en ik kan alleen maar zeggen: wanneer je ‘de verbinding’  voelt, herken je het direct! Oké, proberen uit te leggen wat je dan voelt? Dat kan ik niet. Ik kan alleen uitleggen wat ik gevoeld heb toen ik me bewust werd van ‘de verbinding’  en hoe ik ertegenaan kijk, wat het voor mij betekent en wat het voor mij teweegbrengt.

Achteraf besef ik dat ik als kind zijnde die verbinding met alles en iedereen, los van het huidige hier en nu, universeel, door de tijden heen, al voelde. En nee, ik was het niet, zoals de meeste mensen, vergeten. Ik was dat gevoel kwijtgeraakt en op zoek naar het opnieuw voelen van die verbinding. Ik was het bewustzijn van de verbinding kwijt. Onze maatschappij is er tenslotte op gericht om ons menselijke ervaringen op te laten doen, die ons laten groeien en ontwikkelen. Die ons lessen leren over thema’s waar we in dit leven aan mogen werken. Waar we notabene zelf voor gekozen hebben om te willen leren, maar ook dat zijn we vergeten. We herkennen de thema’s vaak niet eens meer, hoewel we ze dagelijks onder onze neus gewreven krijgen.

Na vele omzwervingen en menselijke ervaringen in mijn leven opgedaan te hebben, merkte ik dat er nog iets wezenlijks ontbrak. Regelmatig was ik bezig met workshops en lessen, maar vooral in consulten met cliënten, dacht dat ik goed bezig was en was dat ook wel, maar hoorde regelmatig zo’n innerlijk stemmetje ‘hoor wie het zegt’ me toefluisteren ‘luister eens naar jezelf’. Er ontbrak nog iets: IK-kracht. Vanaf het moment dat ik zó diep gezonken was in mijn emotioneel beleven, begon er iets te dagen. Op een gegeven moment was ik het zó zat, om door zo’n ontzettend diep emotioneel dal te gaan, dat ik besliste dat dit het einde moest zijn van deze ellende. Ik zou me voortaan alleen nog laten leiden door mijn innerlijke stem, door mijn intuïtie, alleen nog die dingen doen die voor mij goed voelden. Ik zou niet meer over me heen laten lopen en ik zou nog veel meer. Daarmee nam ik een welgemeend besluit, vanuit het diepst van mijn ziel en ging ik toen pas werkelijk in mijn IK-kracht staan. En zie daar wat er allemaal op mijn pad kwam. Allemaal mogelijkheden om me te helpen ‘de verbinding’  opnieuw te voelen. Ik kreeg de mogelijkheid op reis te gaan, nee, niet alleen letterlijk naar een energetisch zeer krachtig Engeland, met bezoeken aan diverse krachtplaatsen, nee ik kreeg de mogelijkheid in mijn bewustzijn op reis te gaan en opnieuw ‘de verbinding’  te her-ontdekken en vooral te her-inneren.

Dat begon  met het voelen van een hartsverbinding met andere mensen, een warm gevoel van stromende energie die heen en weer stroomt tussen mensen, waarbij het gebied van de hartchakra totaal openstaat, waarbij ik de hartchakra werkelijk kon ervaren als een ronddraaiend wiel, zoals deze omschreven wordt door mensen die de chakra’s kunnen zien, warmte verspreidend, opladende energie.  Chakra’s, niet voor niets ‘levenswielen’ genoemd… Onze batterijtjes. Zonder batterij gebeurt er niets. Nou, je voelt je leven hoor! Intens! Het heeft eigenlijk niets met aardse liefde te maken, het is de basis van alle liefde, van universele liefde, van goddelijke liefde, van onvoorwaardelijke liefde.

En daar bleef het niet bij. Ik besefte dat die verbinding er niet alleen was tussen mensen in mijn omgeving en mijzelf, maar het ging verder. Ik voelde een verbinding die verder reikte, verbinding met mensen uit mijn directe omgeving die al overleden waren, mensen die ik zelfs niet kende, levend of overleden, voorbij tijd en ruimte… Verbinding met de dingen die door mensenhanden gemaakt waren, waar een stukje van hun energie in voelbaar is, verbinding met de natuur, met de planten en bomen, met de stenen, verbinding met mijn Hoger Zelf, met gidsen en engelen, open en vrij, kortom… met alles! Dit was dan vast wat sommige mensen noemen: ‘aangeraakt worden door God’. En ach, God… niet die man met een baard boven op een wolk, nee, LIEFDE, universele liefde, onvoorwaardelijke liefde, dat alles doorstroomt, onze hele schepping, van nu, van toen, van straks, hier op aarde en overal in de kosmos. Ik geloofde nooit in die God, die man, maar wel in deze universele onvoorwaardelijke liefde, een energie die alles en iedereen doorstroomt. En het mooie is, dat ik dit aan den lijve dagenlang mocht ervaren op mijn reis door Engeland, in de Kathedraal van Canterbury, in Stonehenge, Avebury, in Cornwall op diverse krachtplaatsen… Nu vergeet ik het zeker niet meer, dat is één ding wat zeker is en het (tijdelijk) kwijtraken ook niet meer, want ik kan het gevoel oproepen wanneer ik maar wil, ik kan er kracht uit putten, op momenten dat het even wat minder gaat, kan me eraan opladen, kan mijn batterijtje opgeladen houden. Dat is voor mij verbinding houden met de kern, met de bron van alles! De kern van leven!


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen