donderdag 25 oktober 2012

Dag oude IK!



Bij afscheid nemen denken we al gauw aan afscheid nemen van anderen, bijvoorbeeld bij op reis gaan of overlijden. Bij afscheid nemen denken we vanuit die context ook aan gemis van een vertrouwde aanwezigheid in ons leven, afscheid nemen doet innerlijk pijn. Afscheid nemen heeft derhalve een wat negatieve bijsmaak voor ons gevoel. 

Afscheid nemen kunnen we echter ook van onze oude gedachtenpatronen, waarmee we eigenlijk ook afscheid nemen van ons oude IK. Waarom lukt ons dit niet zo makkelijk? Misschien omdat we hierbij negatieve emoties verwachten, die horen bij afscheid nemen. Het heeft alles te maken met verandering. Verandering levert een situatie op waarbij we niet goed weten wat ons te wachten staat, we weten niet hoe ons leven er na die verandering uitziet. We weten niet hoe ons leven eruit ziet zonder die oude vertrouwde ingrediënten, of dat nu bestaat uit mensen of gedachtenpatronen. 

We kunnen de aanwezigheid van mensen missen, mensen die ons vertrouwd waren en wij lief hebben, maar we kunnen ook de aanwezigheid van onze gedachtenpatronen missen. Dit heeft alles te maken met een comfortabele zone waarin we gewend zijn te functioneren. Veranderingen ondergaan binnen die comfortabele zone verlangt nogal wat van ons, en dat zijn dan vaak juist veranderingen waar we zelf geen inbreng in hebben. Dat is al moeilijk genoeg. Willen we dan zelf veranderingen aanbrengen dan komt hier nog eens een extra moeilijkheid bij kijken, want dan moeten we het ook nog eens volhouden om die veranderingen door te voeren, dat gaat zeker niet van een leien dakje.

Conform alle kosmische invloeden op dit moment, zitten veel mensen midden in een proces van verandering, van transformatie en is dit thema aan de orde van de dag. We voelen een behoefte aan verandering wanneer we in ons leven ergens ontevreden over zijn. Wanneer we verandering in ons leven willen, moeten we onze oude vertrouwde comfortabele zone verlaten. Ja zelfs als deze niet als positief ervaren wordt is dit toch nog moeilijk genoeg. We moeten zelf actie ondernemen. Hoe? Door oude vertrouwde gedachtenpatronen los te laten, gedachtenpatronen die zorgen voor emoties en gevoelens waar wij dan weer automatisch op reageren en naar handelen. Al die gedachtenpatronen komen voort uit wat we in het verleden ervaren hebben. 

Dit loslaten is niet makkelijk, want we hebben in ons leven ons best gedaan om onze gedachten bevestigd te zien, soms bewust, soms onbewust. Ons ego heeft ons in deze comfortabele zone gehouden, omdat het veilig voelt te weten waar we aan toe zijn, zelfs als dit als negatief gevoeld wordt, want wat is er enger dan niet weten waar je aan toe bent? Niet weten wat je te wachten staat? Niet weten wat je op je pad kunt verwachten? Moeten afgaan op nieuwe dingen in het leven is gewoon eng… voor velen onder ons dan. Maar misschien is het nog enger om te moeten gaan ontdekken wat dan wel je eigen mogelijkheden zijn, want daarmee kom je ook je zwakke kanten tegen (wat? nóg meer?!). Dus wind er maar niet langer doekjes omheen: verandering is eng! En daarom blijven we zitten waar we zitten, accepteren dingen die niet nodig zijn, etc.

Wat is dan een goede drijfveer om wel te willen veranderen? Een vreselijk diep gevoelde ontevredenheid, het helemaal zat zijn hoe de dingen gaan zoals ze gaan. Menseigen… wanneer we dingen als negatief ervaren komt er actie. Positieve zaken krijgen verhoudingsgewijs veel minder aandacht. Op het schakelpunt van diepe ontevredenheid en behoefte aan verandering, gebeurt er iets wonderlijks. Óf je gaat eraan onderdoor en stort in óf je gaat er tegenin en zet veranderingen in gang.

Helaas heb ik in mijn leven al een paar keer meegemaakt dat ik diep in de put zat voor ik ergens vanuit het diepst van mijn ziel actie in ondernam en ik heb mezelf beloofd dat ik het niet meer zover laat komen. En ik weet dat ik steeds weer in de verleiding zal komen in die oude comfortabele zone terug te kruipen, maar ik wil het pertinent niet meer! Ik heb afscheid genomen van mijn oude IK. En nee, ik ben geen ander mens geworden, ik ben veranderd. Ik ben nog steeds wie ik ben, misschien wel meer, dan ik ooit geweest ben.

Hoe ik afscheid heb genomen? Ik heb mijn oude IK vaarwel gezegd (vaarwel, tot nooit meer ziens, de mazzel, doei, dag!), heb mijn nieuwe IK verwelkomd (jawel: met beschuit met blauwe en roze muisjes door elkaar!). Heb mijn gedachtenpatronen onder de loep genomen en veranderd waar maar mogelijk en nodig was, waardoor ook mijn emoties veranderd zijn en van daaruit mijn handelen. En ja, dat gaat niet ineens, ik leer met (terug)vallen en weer opstaan. Ben mijn eigen numeroscoop en horoscoop eens door aan het lopen, met de kennis die ik tegenwoordig heb. Vergaar inzichten en bekijk oude ervaringen opnieuw. Heb het wezen van de Walnotenboom in onze tuin om versterking gevraagd, zoals alleen Walnut dat kan, om vol te houden, verleidingen tot terugval te weerstaan, me niet meer om te laten praten, etc. En waar nodig neem ik de Bach bloesem Walnut in, of andere bloesem- of edelsteenremedies, als ergens de energie me even in de steek laat. Sta bewuster in het leven, neem de verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven. En hier en daar een versterkend wierookgeurtje in huis.

Het lijkt wel een rouwproces, het oude loslaten en het nieuwe tegemoet treden. Iedereen is anders, ieder proces is anders, maar dat een veranderingsproces, een transformatieproces, vaak als een rouwproces gevoeld heeft en soms nog voelt, zal voor veel mensen herkenbaar zijn.
Maar wat krijg ik er veel moois voor terug! Dat motiveert om door te gaan!



Gepubliceerd in Spiritueel Enzo d.d. 25 oktober 2012


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen