woensdag 18 december 2013

Ho'oponopono en zelfonderzoek

Een antwoord schrijven op de vraag van iemand, wat ho'oponopono nu eigenlijk is, maakte bij mij veel los, zette veel radertjes aan het draaien. Daar wil ik je even in laten delen...

Mijn overdenkingen en interpretatie zoals ik dat nu kan overzien. Ik heb geen opleiding gehad in ho'oponopono, ben het, net als jij nu misschien, ooit ergens tegengekomen op het internet en kwam het in mijn opleiding Bloesemtherapie bij Bram Zaalberg naar voren, omdat ik bij gebruik van bepaalde bloesemremedies in combinatie met de workshop 'The Work' bij Byron Katie, inzichten verkreeg over mijn gedachten en daarvandaan handelen in mijn leven in het verleden en nu. Ik zag in dat ik vaak gehandeld heb op een wijze die nadelig was voor anderen, hoewel ik zelf op dat moment werkelijk dacht dat ik het goede deed, vanuit een totale overtuiging dat de intentie om iets te doen of juist niet te doen werkelijk oprecht was. Mijn innerlijke, onbewuste, motivatie was ik me niet bewust, een motivatie die puur samenhing met mijn eigen comfortzone, om die in stand te houden. Dat ik daarmee een ander benadeelde, daar was ik totaal niet van bewust. Nu mijn inzichten verruimd zijn, zie ik wat de ware motivatie was om bepaalde dingen te doen of te zeggen (tja, zoals ik dat nu inzie dan...) en het zorgde voor de nodige schuldgevoelens. Ik vond mezelf écht niet aardig meer... Onterecht natuurlijk, omdat ik met mijn verstand heel goed weet dat er alleen sprake is van schuld als je met opzet iets doet om een ander of jezelf te benadelen. Daarvan was geen sprake natuurlijk, maar het gevoel was er wel. Een gevoel dat paste bij mijn basis in het leven, zoals ik dat met behulp van de astrologie al ontdekt had, maar ik kon er nergens mee heen. Bram kwam op de proppen met ho'oponopono. Iets waar ik ooit al eerder van gehoord had, wist wat het was, maar had me er nog nooit zo in verdiept. Na verzamelen van informatie en voor zover ik dat nu kan begrijpen en toepassen komen natuurlijk ook de vragen van cliënten. Tenslotte krijg je in je praktijk natuurlijk die cliënten op je pad, die passen bij je eigen bewustwordingsproces. Vandaar dit artikel, waarin ik hoop zo duidelijk mogelijk uit te leggen wat ho'oponopono is en hoe dat toe te passen.
Vermeld ik er nog wel even bij, dat ik naast deze verdieping ook (weer) begonnen ben met het innemen van mijn Bachbloesem Onderhoudsremedie om die schuldgevoelens ook op die manier aan te pakken, omdat die horen bij mijn basisneigingen in het leven, één van de gebieden waarin ik makkelijker uit balans raak.

Ho'oponopono is een oude Hawaïaanse manier van verzoening en vergeving. Als iemand ziek was, geestelijk of fysiek, of een probleem had, kwam de familie bij elkaar om ho'oponopono te doen. Dit werd traditioneel geleid door een genezingspriester of binnen de familie door een ouder familielid. Tegenwoordig wordt ho'oponopono ook individueel uitgevoerd.

Wij zijn deel van het grote geheel. Men gaat er bij ho'oponopono vanuit dat wij niets waar kunnen nemen dat niet in onze geheugenbank opgeslagen is, in ons collectief onbewuste, het universeel geheugen van de mensheid. Problemen die wij ervaren kunnen dus alleen aanwezig zijn als wij mensen ergens ervaring mee opgedaan hebben in dit of in een vorig leven en het nog steeds aanwezig is in de geheugenbank. Bepaalde situaties halen bij ons gedachten omhoog, herinneringen aan zo'n oude ervaring, waardoor wij deze situaties kunnen herkennen en zien zoals wij ze zien, ervaren zoals wij ze ervaren, als een probleem. Die herinnering kan refereren aan iets in dit leven, maar ook in één van de vele vorige levens van onszelf of onze voorouders. Wij allemaal hebben gegevens in die grote geheugenbank opgeslagen.

Je zou het kunnen vergelijken met ons moderne internet, een loeigrote harde schijf, een server, waar alles in opgeslagen zit wat ooit daar door iemand opgeslagen is en als je even iets niet weet dan zoek je het erin op... Als wij in ons dagelijks leven een probleem tegenkomen, iets niet begrijpen, dan 'googlen' we toch even...

Tot de harde schijf van het leven hebben wij, net als bij dat internet, allen toegang om dingen aan toe te voegen en dingen te veranderen. Alles wat wij erop zetten kan door anderen gelezen worden en kan hen dus beïnvloeden, positief, maar ook negatief. Als ik hier iets schrijf wat 'niet waar' zou zijn, dan kunnen anderen dat toch geloven en aannemen als 'waar' en daar hun verdere leven mee voort doen en ervaren als 'waar'. Zoveel invloed hebben wij op anderen! Onderschat dat niet! En zelfs als wij met de beste wil van de wereld, met de mooiste motivatie en intentie iets doen, kan dit ergens voor iemand nadelig uitpakken. Daar hebben we geen zicht op en ligt ook voor een deel bij de ander hoe die jouw inbreng oppakt.

Geschiedschrijvers over 1000 jaar kunnen gedateerde informatie op het internet misschien zelfs aannemen als 'waar', als tijdsbeeld...  Zo scheppen wij zelf een wereld waarin wij leven zonder vaak ook maar enig benul te hebben van wat wij scheppen.Kun je je misschien ook voorstellen hoe snel iets 'fout' kan gaan. Denk maar eens aan dat leuke spelletje waarbij een groep mensen in een grote kring zit en de eerste een zinnetje in het oor van zijn/haar buurman/vrouw fluistert. Die fluistert wat hij/zij gehoord heeft weer in het oor van zijn/haar buurman/vrouw, etc. etc... tot je de kring rond bent. Hoe groot is de kans dat het zinnetje feilloos weer bij de eerste aankomt? Hoe groter de kring hoe meer vervorming van het zinnetje.... Alleen wanneer wij letterlijk overnemen, kopiëren, wat een voorganger gezegd of gedaan heeft, kunnen we er zeker van zijn dat we dat ook letterlijk door kunnen geven.

Ook dit artikel is niets meer en niets minder dan een persoonlijke overdenking en interpretatie van mij, de schrijver, een interpretatie die samenhangt met mijn ervaringen in het leven, mijn inzichten etc. die helemaal niet de jouwe hoeven te zijn. Dus ik zeg ook altijd tegen mijn lezers, cursisten en cliënten dat zij mijn woorden moeten toetsen aan hun eigen ervaringen en inzichten. Ik heb 'De Waarheid' niet in pacht. Ik ben mijn inzichten alleen gaan delen met anderen omdat er ooit om gevraagd werd, omdat iemand graag wilde leren 'hoe ik dat toch deed' en toen bleek dat er meer mensen baat bij hadden dan ikzelf alleen. Ik heb er mijn werk van gemaakt. En ik doe dit ook uit dankbaarheid voor de mensen die mij ooit geïnspireerd hebben, want als mensen elkaar niet inspireren, wat dan? Alleen op een eilandje? Kom je dan tot inzichten? Als je niet geconfronteerd wordt met en door andere mensen, waar zijn dan je spiegeltjes om in te kijken? Hoe zou je bewustwordingsproces er dan uitzien? Om te beseffen wat er in jouzelf nog leeft en actief is dat je benadeelt heb je een referentiekader nodig. Hoewel... als ik dit nu zo schrijf heb ik daar zo mijn twijfels over. Boeddha kwam ook tot inzicht door lange tijd alleen te mediteren onder een boom, maar kreeg hij daarmee geen toegang tot die grote universele geheugenbank? Heeft Boeddha ook ho'oponopono toegepast op zijn manier? Heeft hij 'gewoon' al zijn data gewist uit die grote geheugenbank? Boeddha was zich wel bewust van het feit dat het ZIJN inzichten waren en dat die voor hem geleid hadden naar verlichting, want hij wees anderen er steeds op dat ze zijn woorden moesten toetsen aan hun eigen ervaringen. Hij onderwees het pad dat hij gegaan was, omdat hij wist dat dat voor hem geleid had naar verlichting. Dat dat niet de universele waarheid hoefde te zijn, daar was hij zich wel bewust van. En dan moet ik steeds denken ook aan de Dalai Lama die in een interview vertelde dat hij zich iedere avond in meditatie voorbereidt op de dood en de weg die je daarna gaat. Dan barst hij in lachen uit en zegt: 'En misschien doe ik het allemaal wel voor niks. Blijkt het allemaal anders te zijn dan wij nu denken.'

Ho'oponopono laat zien dat jij zelf verantwoordelijk bent voor dat wat jij in die grote geheugenbank doet, wat jij daar in brengt, wat jij erin gebracht hebt en ho'oponopono leert je hoe je jouw bijdrage aan die universele geheugenbank er weer uit kunt halen. Wanneer je iets ervaart als niet fijn, niet goed, fout, verkeerd, negatief, iets ervaart als een probleem, dan zit er ergens nog iets in die geheugenbank wat jouw herinnert aan iets wat je daar 'opgeschreven' hebt. Grote kans, zo'n 100% (jaja...), dat als jij het herkent jij er ook een aandeel aan gehad hebt in dit of in een ander leven. Jouw aandeel aan die grote geheugenbank kun jij wissen, waardoor alles wat daarop gevolgd is ook meteen gewist wordt, zonder oorzaak geen gevolg....Wij zouden dus geen problemen kunnen ervaren als zodanig als dat niet in die grote geheugenbank opgeslagen zou zijn. Pijn en ellende in de wereld is dus alleen voor ons waarneembaar als er iets in onszelf is dat het (her)kent en de herinneringen uit die grote geheugenbank ophaalt.

Door verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen stukje en dat te reinigen met behulp van ho'oponopono kun je dus jouw aandeel in die geheugenbank wissen. Ieder probleem dat jij ziet en ervaart is een kans om er de verantwoordelijkheid voor op te nemen en een deel van de geheugenbank, jouw deel, te wissen. Om ho'oponopono toe te kunnen passen hoef je dus niet precies te weten wát jouw aandeel is geweest in het probleem, je hoeft alleen maar te erkennen dát je er een aandeel in hebt (gehad).

Als jij jezelf opschoont, jouw bijdragen uit de collectieve geheugenbank wist, zou een ander daar dan profijt van kunnen hebben? Dat is natuurlijk afhankelijk of jouw aandeel in oorsprong of in het verloop van het ontwikkelen daar invloed op gehad heeft en is bovendien ook de verantwoordelijkheid van die persoon zelf. Want wat je met de gegevens uit de geheugenbank doet is ook jouw eigen verantwoordelijkheid. Als jij gelooft wat je daar 'leest', zul je er ook naar handelen en zal jouw handelen weer anderen beïnvloeden, etc. etc... Dus als de ellende van een ander op de één of andere manier in contact staat met jouw aandeel, dan zal er zeker verandering plaatsvinden. Echter kunnen we natuurlijk niet ingrijpen in het goddelijk plan voor die persoon. Zouden we natuurwetten kunnen veranderen? Natuurwetten zijn tenslotte ook 'maar' universele overtuigingen... maar dat terzijde...

Dat ho'oponopono verbluffende resultaten opgeleverd heeft voor de uitvoerende persoon zelf én anderen in zijn/haar omgeving is intussen wel duidelijk. Door de grote geheugenbank te reinigen van jouw eigen negatieve input ben je in staat om totale vrijheid te ervaren en héél anders naar de wereld te kijken. Want wat zou uiteindelijk overblijven? We zouden in pure verbinding staan met onze goddelijke bron, zouden puur kunnen leven vanuit onze inspiratie. Vanuit de goddelijke bron ontvangen we spontaan de antwoorden op onze vragen, krijgen we spontaan ingevingen over wat te doen. We zouden volledig in het hier en nu kunnen leven, in harmonie met hoe wij als mens in de basis hier op aarde zijn gekomen. We zouden onze kwaliteiten tot op hoog niveau kunnen ontwikkelen, ongestoord door oude belemmerende zaken. Ho'oponopono helpt ons onze uitdagingen aan te gaan en problemen te overwinnen, zodat we ons kunnen concentreren op onze kwaliteiten. Ik weet dat het mij heeft geholpen en nog steeds doet en ik momenten van pure eenheid, diepe verbinding en onvoorwaardelijke liefde heb mogen ervaren. Zou dat zijn waar ho'oponopono naartoe werkt of is het dat wat de Boeddhisten noemen 'verlichting', het absolute niets of het paradijs? Eerlijk gezegd is mij dat niet helemaal duidelijk, maar ik kan mij voorstellen dat als iedereen over de hele wereld zichzelf zou reinigen, de wereld er heel anders uit zou zien. Toch zal iemand die ho'oponopono in de ware zin toepast nooit de intentie hebben de wereld te verbeteren, alleen zichzelf opschonen. Dus als je aanhanger bent van het motto 'verbeter de wereld, begin bij jezelf', dan zit je goed. Ik ben verantwoordelijk voor wat ik doe, maar ook voor wat ik voel, ervaar, zie, etc., niemand anders, en ik kan dan ook niet het reinigingsproces van een ander op me nemen, dat moet die persoon zelf doen als deze verandering wilt brengen in zijn/haar leven.

Grote vraag die bij mij achterblijft: hoe kwam er ooit iets in het niets? Hoe kwam de eerste ervaring tot stand als er niets was om op terug te vallen, om je te herinneren? Zijn wij ooit begonnen met een goddelijk basisbestand? Ik denk het... Het bestaan van afgescheidenheid, tijd en ruimte, was waarschijnlijk al genoeg... Verder hoefde God het alleen maar los te laten en aan de mensen zelf over te laten. En zie hier wat we ervan gemaakt hebben. Door je bewust te zijn hoe het internet werkt, ben je je misschien ook bewust hoe dat werkt met ons collectief geheugen. Het internet maakt misschien duidelijk hoe dat in ons dagelijks leven ook gebeurt.

Maar wat kun je nu feitelijk doen, wat houdt ho'oponopono nu eigenlijk in, hoe wis jij de gegevens die jij in de grote geheugenbank geplaatst hebt? Door 4 hele simpele zinnetjes uit te spreken:



Het spijt me.
Vergeef me.
Dank je wel.
Ik hou van je.


I am so sorry.
Please forgive me.
Thank you.
I love you.



Deze woorden zijn de sleutelwoorden om tot het onbewuste door te dringen en de pijnlijke herinneringen te wissen die daar opgeslagen liggen, welke problemen veroorzaakten voor jezelf en de mensen die hierbij betrokken zijn/waren.

'Het spijt me' voor het aandeel aan dit probleem dat nu wordt gemanifesteerd in mijn leven, want ik ben verantwoordelijk voor haar.
'Vergeef me'; omdat ik niet wist dat ik dat in me had, ik vraag vergeving voor mezelf en dus kan ik loslaten, vrijgeven.
'Dank je wel' voor dit probleem dat zich heeft gemanifesteerd in mijn leven, zodat ik nog een kans heb dit probleem aan te pakken en de geheugenbank op dat gebied schoon kan maken.
'Ik hou van je', zeg ik omdat ik deel ben van het goddelijke en daarmee ben ik perfect. In feite zou ik kunnen zeggen 'Ik hou van mezelf.'

Je ziet her en der diverse variaties en bijvoorbeeld een soort gebeden die hierop gebaseerd zijn, of minder zinnetjes, maar dit zijn de 4 basiszinnetjes.
In een later stadium, als je al goed geoefend bent in Ho'oponopono zijn de zinnetjes 'Dank je wel. Ik hou van je.' al genoeg.

Wanneer je een probleem op je pad krijgt, of dat nu van jezelf of van een ander is, kun je deze zinnetjes steeds opnieuw herhalen. Al geloof je er (in het begin) geen barst van, toch doordoen en het zal zeker werken!

Ik zal vast nog meer achtergronden en toepassingen leren in de toekomst, maar tot nu toe klinkt het allemaal mooi aansluitend bij de methoden die ik al toepas in mijn praktijk, bij het kijken in de spiegels middels edelsteen- en bloesemremedies, Spagyrische middelen en het gedachtenonderzoek met behulp van 'The Work' van Byron Katie. Ik hoop dat jij er ook iets aan hebt.








Meer lezen over ho'oponopono? Er zijn inmiddels diverse boeken verschenen, ik kan vooral aanraden 'De genezende kracht van Ho'oponopono' van Dr. Luc Bodin, Nathalie Bodin en Jean Graciet:



maandag 2 december 2013

Een transformatieproces is net leren autorijden.





Een auto is natuurlijk een vorm van transport, voor de hand liggend. Een transportmiddel dat in een droom voorkomt staat symbool voor het overbrengen van de ene bewustzijnstoestand naar de andere. Een auto heeft dus alles te maken met transport, transport van bewustzijn. De wijze waarop de auto in je droom voorkomt vertelt je veel over jezelf en hoe je met het leven omgaat. Transport en transformatie zijn dus best nauw met elkaar verbonden. In die zin ook het volgende.

Na afloop van workshops, cursussen of lessen in mijn praktijk merk ik vaak dat mensen moe zijn. Ik ken het zelf ook van de cursussen en opleidingen die ik heb gedaan, die te maken hebben met bewustzijnsverruiming. Het heeft natuurlijk te maken met het intensief luisteren en meedoen, het geconcentreerd zijn en - laten we er niet omheen draaien - velen onder ons ervaren dat hoe ouder je wordt hoe meer moeite je dat kost. Inmiddels weet ik trouwens ook dat dit alleen maar een overtuiging is die je dit laat geloven en dus waarheid wordt. Wel een veel gebruikte overtuiging, door veel mensen. Ikzelf geloof nu ook dat je er enorm veel energie door kunt opdoen. Het hangt van je eigen instelling en afstemming af, hoe je dit ervaart. Als jij er maar van overtuigd bent, bewust of onbewust, dat je moe zult worden van dit soort lessen, dan zul je moe worden. Wanneer ik me lekker in mijn vel voel, merk ik dat ik bij mijn overtuiging kan blijven dat het me juist inzichten, inspiratie en energie geeft! En dan ontvang ik ook precies dat! Ik kan dus helemaal opgeladen van een beurs of cursus thuiskomen tegenwoordig. Ik besef ook terdege dat wanneer ik me minder lekker in mijn vel voel, ik eerder moe ben en daardoor nog minder lekker in mijn vel kom te zitten, nog vermoeider wordt, etc. Ik kom in een neerwaartse spiraal terecht. Zaak dus om je bewust te zijn van je eigen gevoelens, van je emoties en vooral waar die vandaan komen en of de onderliggende gedachte die het gevoel veroorzaakt gegrond is. Maar afijn, we hadden het over auto's... om daar maar even bij terug te komen...

Waarom kun je toch zo moe worden van lessen die je transformatieproces bevorderen?
Een transformatieproces is net het leren autorijden. In het begin heb je het gevoel dat je alles tegelijk moet doen en dat alles tegelijk op je af komt. Je mist het overzicht en de routine. Na verloop van tijd en veel oefenen slijt de routine in, gaan sommige dingen al automatisch, krijg je meer ervaring en wordt alles overzichtelijker. Op een gegeven moment doe je rijexamen en leer je daarna pas werkelijk goed autorijden door het vaker te doen, vaker te oefenen. Zo ook met ons transformatieproces. Door er vaker mee bezig te zijn, te oefenen, krijg je meer routine en vaardigheden. De chaos verdwijnt om plaats te maken voor inzichten en daardoor ook meer overzicht.
Begin je echter weer met iets nieuws op het gebied van bewustwording, ga je met een andere energie aan het werk, etc., is het net of je weer in een nieuwe auto stapt. Eentje waarbij je weer moet opletten hoe deze werkt. Het is even wennen, even oefenen, en dan weet je er weer net zo goed je draai te vinden als in die vorige auto. De eerste auto in je leven leren besturen is het lastigste! Maar stap je dan in een grote bus of in een vrachtauto, tja, dan heb je weer even meer oefening nodig. Je rijbewijs heb je dan wel, maar dit besturen vraagt toch weer nieuwe vaardigheden. Er ontstaat weer chaos die door oefening toch weer plaats maakt voor routine.

Afijn, het aangaan van uitdagingen die te maken hebben met je transformatieproces, een veranderen van je bewustzijn is nét leren autorijden! En ja natuurlijk, de één leert het iets makkelijker en sneller dan de ander, dat is logisch, mensen verschillen.
Denk hier maar aan als je weer eens midden in een transformatieproces zit en je je moe voelt, futloos, slecht slaapt, het gevoel hebt dat het allemaal te veel is, etc. Eerst is er chaos, maar door het losgooien van oude vaste, soms zelfs vastgeroeste, patronen komt er beweging die ruimte creëert voor nieuwe dingen en je open laat staan voor nieuwe ervaringen, nieuwe inzichten en daarmee bijdraagt aan je groei en ontwikkeling! En daardoor wordt je uiteindelijk een 'beter' mens, meer jezelf!, een mens die meer vrijheid en geluk voelt. Uiteindelijk zul je blij zijn weer eens chaos te ervaren, omdat je weet dat er daarna weer meer verrijking in het leven ervaren mag worden.



Geïnspireerd door de woorden van 
Erik Welten, Spagyriek Apotheker
tijdens de basiscursus Spagyriek
d.d. 30-11-2013



Moeder en kind








Een olifantenmoeder was met haar jong op de oever van een rivier naar voedsel aan het zoeken. Het jong sprong pardoes in het water, omdat hij lekkere blaadjes aan een overhangende tak zag hangen. Het water stroomde erg hard en was voor hem te diep om houvast te krijgen. Moeder ging rustig door met voedsel zoeken, vanuit haar ooghoeken haar jong in de gaten houdende. Het jong worstelde tegen de stroom om niet meegesleurd te worden. Reikte met zijn slurf verwoed naar overhangende takken van de kant om zich daar vast te grijpen. Het kostte hem zichtbaar veel moeite. Moeder sprong er niet in, omdat haar jong nu iets kon leren. Ze kon hem makkelijk vanuit de kant een helpende slurf reiken of zelf het water ingaan waar zij lang niet zo'n last van de stroming zou hebben gezien haar grootte en gewicht en ze zou het jong prima op kunnen vangen. Maar het jong had wat te leren, dus ze liet hem worstelen. Zou moeder haar jong nu geholpen hebben, dan had hij niks geleerd. Uiteindelijk kreeg het jong houvast en kroop uitgeput op de kant. Zou hij iets geleerd hebben?



Geïnspireerd door een natuurdocumentaire die ik op televisie zag.


woensdag 13 november 2013

Inspiratie

Een tweetal reizen, in 2012 en 2013, naar krachtplaatsen in Zuid Engeland hebben veel energie en inspiratie opgeleverd.... het stroomt en stroomt... heerlijk... misschien wil je even meegenieten?

Alle foto's zijn door mijzelf gemaakt. Wil je de film in optimale kwaliteit en fullscreen zien, dan kun je hem HIER gratis downloaden.






dinsdag 24 september 2013

De Adelaar - Symboliek en Krachtdier







In het Sjamanisme bij de Inca's is de adelaar één van de 4 krachtdieren bij Munay-Ki (noorden, oosten, zuiden, westen). De Adelaar is het krachtdier van het Oosten. De plaats van de opgaande Zon, de Morgenster, de plaats van hoe en wat we worden, onze bestemming.
De Adelaar beziet alles vanuit een hoger perspectief en heeft tegelijkertijd oog voor detail. De Adelaar staat voor visie, vooruitzien, helderheid en schoonheid. De energie van de Adelaar helpt om jouw beeld over je eigen leven helder te krijgen. Hij vertelt je dat een nederlaag als een ervaring te beschouwen waar je van kunt leren, dat er krachten en energieën in je sluimeren die het waard zijn gewekt te worden. Je voelt al jarenlang het verlagen achter het gordijn van je ziel te kijken. De Adelaar als krachtdier wijst je de weg tot achter de horizon. Maar hij zegt je ook je intensiever bezig te houden met het element lucht. (Misschien heb je problemen met je longen en/of luchtwegen?) Lucht staat symbool voor ruimte, ruimte voor jezelf. Neem jij voldoende ruimte voor jezelf, gun jij jezelf voldoende ruimte om jezelf te kunnen zijn?
De ogen van de Adelaar kunnen in het verleden en in de toekomst kijken en helpen ons te achterhalen waar we vandaan komen en waar we naartoe gaan. De grote vleugels van de Adelaar omvatten het hart en zo leert de Adelaar ons zien met de ogen van het hart. De horst van de Adelaar ligt hoog op een steile rots. Hij roept je op je spirituele weg in hogere sferen te zoeken. Je gaat werkelijk zien waar je nog amper over durft dromen. Materie verdwijnt, alles is licht en gemakkelijk te veranderen. Er is geen dualiteit en afscheiding meer. Je voelt je één met alles. Er is oneindigheid. Er bestaat geen tijd, dus je kunt iets op energetisch niveau veranderen, voordat het gestalte krijgt in de materie. Zo kun je een nieuwe wereld dromen en deze droom ook manifesteren. Je staat in je volle kracht. Boodschap van de Adelaar is tevens: heb jezelf lief zoals je anderen liefhebt!


Kernwoorden:
Kracht, moed, helderheid, overzicht, objectiviteit, geduld, verbonden met de Great Spirit (Indianen, Sjamanisme)



Bronnen:
Munay-Ki (uit de sjamanistische Inca-cultuur) en '
De Heilige Man' van Gerhard Buzzi
Centrum De Quest


maandag 2 september 2013

Living Star Light

Vanochtend wilde ik me naar aanleiding van de opleiding Bloesemtherapie, die ik op dit moment volg, wat verdiepen in de werking van de Nederlandse Bloesemremedies. Nu kon ik natuurlijk simpelweg in mijn boeken duiken, maar daarmee gaat het niet leven, je moet er simpelweg mee werken, ervaring opdoen. Van mijn Gids Maria Magdalena kreeg ik door het aan te pakken op de manier waarop mijn intuïtie het aangaf, daarnaar te luisteren, het zou me later wel duidelijk worden waarom... Mijn verstand was al op hol geslagen namelijk, met bezorgdheid over de hoeveelheid reacties, zoals ik eerder al ervaren had... Op facebook gaf ik mijn lezers dus de kans een bloesemkaart aan te vragen. Ze kregen een kwartier de tijd te reageren. Later die ochtend en in de middag zou ik de kaarten trekken en de beschrijving hier op mijn website zetten, als die er nog niet stond, eventueel aangevuld met een persoonlijke boodschap.

Er kwamen diverse verzoeken binnen, helaas voor een groot aantal ook na dat kwartier, maar ik heb mezelf gehouden aan de grens die ik zelf gesteld had (heb ik dus ook moeten leren...om mezelf niet voorbij te lopen...). Er kwamen niet alleen diverse verzoeken langs, maar dus ook diverse remedies om op te zoeken en te publiceren. Mooie remedies. Op die manier kwamen ze allemaal voor mij toch ook een beetje tot leven. En ja, ik had een grens gesteld, geen verzoeken honoreren na 12.00 uur vandaag. Heb dat dus ook niet gedaan. Echter één verzoek kwam later toch nog via een persoonlijk berichtje binnen en na wat twijfel, gevolgd door een intuïtieve aanwijzing hier toch maar wel gehoor aan te geven, nog even met mijn verstand twijfelend, omdat ik geen uitzonderingen wilde maken en die grens nu eenmaal gesteld had, luisterde ik toch maar naar mijn intuïtie. En daar was ik blij mee.

Het verzoek kwam van een mevrouw die haar kindje verloren had op jonge leeftijd. Een kaart voor haar trekken... Dit kwam dichtbij... zelf twee kindjes 'verloren', die na een zwangerschap van 10 weken teruggingen naar de Lichtwereld. Ik schrijf al 'verloren', tussen aanhalingstekens, omdat dat een menselijke uitdrukking is en ik na een intense spirituele ontwikkeling besef dat ik ze niet 'verloren' ben, ze zijn nog steeds bij me. Sterker nog, onze dochter Tara is bij me zodra dat nodig is en nu was ze er weer, hand in hand met Maria Magdalena, mijn lieve levensgids...
De kaart die ik voor deze mevrouw trok... Living Star Light...

(Wil je meer lezen over de Living Star Light, dan kun je dat HIER)


Afbeelding van Bram Zaalberg, Meterik, NL



Toeval? Nee, natuurlijk niet. Bij de start van de opleiding Bloesemtherapie bij Bram Zaalberg mocht ik een kaart ontvangen met daarop de afbeelding en beschrijving van een remedie die me voor de duur van de hele opleiding zou ondersteunen... de Living Star Light... Wat deze kaart voor mij zou gaan betekenen, daar had ik in eerste instantie nog geen flauw benul van. Ik herkende in de beschrijving de hulp die ik nodig had in mijn vertrouwen in het universum. Mijn interesse in de sterren was er natuurlijk wel, de astrologie en inmiddels weet ik ook welke richting ik daarin ga volgen, vanuit mijn hart, mijn diep gelegen wortels uit voorgaande levens: de Keltische astrologie... Ik heb leren zien hoe alles en iedereen met elkaar samenhangt, ik wist het allemaal wel, maar zelf ervaren...  Ik heb de diepte van een hartsverbinding her-innerd, leren her-en er-kennen, met anderen, maar vooral met mijn lieve echtgenoot... maar verder... was dat nog niet genoeg? Nou, dat is me nu wel duidelijk geworden...

Het spiritueel proces waar ik in de laatste 18 jaren van ouderschap samen met mijn man in ben gestapt heeft me, na veel twijfels, gebrek aan zelfvertrouwen, gebrek aan vertrouwen in de kosmos, in het Goddelijke, geleid naar een herstel van contact met mijn Hoger Zelf, met mijn gids en ja, contact met onze 'verloren' kinderen, vooral met onze dochter Tara. Onze twee levende zoons hebben me enorme spiegels voorgehouden, hebben me de mooiste school des levenservaring gegeven die een mens maar kan wensen. Moeilijk vaak, en nee, toen kon ik het allemaal nog niet zo zien.. maar o zó waardevol! Dat besef kwam later... En Tara kwam regelmatig langs... ook bij mediums... en daar verscheen ze vaak als een stralende witte ster... the Living Star Light...

Tara was ooit een totaal intuïtief gekozen naam, en staat voor mij symbool voor het totale vertrouwen in het universum in de verbinding tussen Hemel en Aarde, haar naam verwijst voor mij naar het Verre Oosten, naar het boeddhisme, de vrouwelijke Boeddha, voor mij zijn speciaal de Witte Tara en de Groene Tara. Daarover kun je HIER meer lezen... Tara is echter ook een Keltische naam en betekent toren of  hoge plaats. Tja, met mijn roots (vorige levens) in het Verre Oosten en Keltisch Engeland... (Onze zoons hebben alledrie krachtige koninklijke en ridderlijke namen...) Een naam intuïtief gekozen had haar doel hier op Aarde al in zich besloten, Tara, een helpster om vertrouwen te her-vinden in het universum.



Witte Tara, Thangka geschilderd door
Marian v.d. Horst, Nijmegen, NL



Tja, nog meer woorden nodig voor deze prachtige ervaring... Het ontroert me diep... Hoezo synchroniciteit? Hoezo zijn cliënten net zo goed spiegels voor de therapeut als andersom? Maar nu loop ik, geloof ik, voor op de opleiding... hahaha...

donderdag 15 augustus 2013

Ik luister heel goed naar de ideeën die tot mij komen en vervul ze met liefde.



Deze prachtige affirmatie kwam ik tegen op Facebook bij
'Prachtige Dagelijkse Affirmaties Margriet & Co'



Ik luister heel goed naar de ideeën die tot mij komen en vervul ze met liefde.



Deze affirmatie refereert voor mijn gevoel aan het luisteren naar je intuïtie. Je intuïtie is de eerste ingeving die in je opkomt voor je gedachten ermee aan de haal gaan, bijvoorbeeld als je een keuze wilt of moet maken. Ook ideeën komen middels deze weg in je hoofd binnen dwarrelen. Vaak hebben we dan even geen tijd of zin om ze op te volgen, of 'dat doe ik straks wel' en vervolgens worden ze vergeten. En dat terwijl er mooie dingen tussen kunnen zitten, ideeën ook die je kunnen helpen op je levensweg. Bijvoorbeeld in het volgen van je passie, in de uitvoering van je werk, etc. Er komen legio ideeën binnen die je kunnen helpen op positieve wijze je leven vorm te geven en tot een succes te maken. Maar, net als bij het maken van een keuze, zal die eerste ingeving vaak door onze gedachten, ons verstand, teniet gedaan worden met allerlei tegenwerpingen en redenen om iets anders te doen dan de ingeving ingaf. Jammer, want zo laten we vele kansen liggen.

Vorig jaar, 2012, persoonlijk zat ik in een flinke dip en met alle voorspellingen rond het einde van de wereld dat toen op ons zou wachten, waarvan ik persoonlijk donders goed wist dat dit alleen het einde van de wereld, zoals wij die kennen, zou betekenen, nam ik me voor om dingen anders te gaan doen. Beseffend dat wij als Lichtwezens hier op Aarde onze menselijke ervaringen op mogen doen, maar vaak in dat menselijk verstand blijven hangen, wanneer dat niet handig is en we goed gebruik kunnen maken van onze intuïtie, ons contact met ons Hoger Zelf, met onze Gidsen en Engelen, met God, om ons te laten leiden naar dat wat voor ons en onze persoonlijke ontwikkeling, voor onze ervaringen, goed is, vond ik het eens tijd worden van dit vertrouwen meer blijk te gaan geven. Hoewel niet makkelijk soms, zeker niet voor mijn omgeving, ging ik steeds meer mijn intuïtie en ingevingen volgen. Er gingen dat jaar deuren open... wauw! Ik kan het iedereen aanraden! Ik heb alleen één probleempje: er komen mij wel zó veel ideeën toe, ik heb zó veel inspiratie, dat ik het lastig vind deze allemaal te volgen. Het is niet zozeer dat ik keuzes moet maken welke ik wel en welke ik niet volg, het is meer waar ik de prioriteit aan geef om als eerste te volgen, als tweede, enzovoorts. Wel geloof ik inmiddels dat ik zeker 200 jaar oud moet worden om al die ideeën vorm te geven. Ik leer steeds beter discipline opbrengen om ideeën ook werkelijk ten uitvoer en ten einde te brengen. Tja, Waterman van sterrenbeeld hè, dat zegt genoeg...

Maar ik probeer het nu steeds meer: goed luisteren naar ideeën die tot mij komen en ja, ik vervul ze met veel passie en liefde. Ideeën die zomaar binnen komen dwarrelen in mijn hoofd probeer ik nu te 'vangen' in mijn agenda of notitieboekje dat ik altijd bij me heb of ik vraag mijn spirituele begeleiders me te helpen herinneren op het moment dat het ertoe doet, ik eraan toe ben. Werkt voor mij als een tierelier!

Grappig dat 'Margriet & Co' bij deze affirmatie een afbeelding van Bergkristal gekozen heeft. Natuurlijk is niets toeval... Bergkristal is een steen met een enorme geneeskracht en bij uitstek geschikt voor healing en energetisch werk. Ze reguleert energie, absorbeert energie, geeft energie en slaat energie op naar gelang wat er nodig is in een bepaalde situatie. Omdat Bergkristal zo neutraal en zuiver is, kan de steen opgeladen worden voor elke (energetische) werking en kan ook de werking van andere stenen en remedies versterken.
Spiritueel: Bergkristal bevordert helderheid en neutraliteit en verbetert zo de waarneming en het begrip. Het versterkt het eigen standpunt en helpt ons onszelf te ontwikkelen in overeenstemming met ons innerlijke wezen.
Tja, sluit dit niet enorm goed aan bij deze affirmatie?



Lezen over affirmaties?



zaterdag 27 juli 2013

Een paradijsje...



Op bezoek in Engeland, krachtplaatsen bezoeken, Koning Arthur volgend, de Michaël en Maria leylijnen volgend... een prachtige vakantie samen met man en hondje.

Zo belandden wij gisterenmiddag in Tintagel, met het doel om het 'kasteel van Arthur' te bezoeken, wat natuurlijk niet historisch bewezen is dat hij daar inderdaad geweest is, want het 'kasteel' is gebouwd door Richard, graaf van Cornwall, en er zijn vraagtekens bij de historici of Arthur überhaupt wel bestaan heeft. Volgens de verhalen vonden conceptie en geboorte van Arthur hier plaats. Maar ach, daar zijn genoeg andere sites die daarover verhalen (vooral in het Engels).

Gek genoeg wordt er kennelijk niet getwijfeld aan Merlijn, misschien meer aan zijn rol of hij wel 'magische' krachten had, twijfel dus alleen aan zijn functie en werkzaamheden, want Merlin's Cave is daar ook te bewonderen... Merlijn was in mijn ogen iemand met een zeer hoog bewustzijn, die gebruik maakte van vaardigheden die de tijd en algemeen niveau van bewustzijn hier op Aarde ver vooruit waren en daarom voor anderen en waarschijnlijk zelfs in het hier en nu voor velen nog steeds hun petje teboven ging. Ik moet dan denken aan de hedendaagse 'magiër' Dynamo. Ook hij maakt handig gebruik van het menselijk brein en wat wij verwachten te zien. Dat wat in ons brein nog niet als waarheid geaccepteerd is, zien we ook niet. Zoals de Indianen die de schepen van Columbus niet eens zagen naderen, simpelweg omdat die nog niet in hun bewustzijn opgenomen waren. Ze kónden ze gewoon (nog) niet zien. Dat wat hij ons wel laat zien, onze focus naartoe stuurt, kunnen wij niet geloven, omdat het (nog) niet overeenkomt met onze waarheid, onze ervaring. Wij zijn ons van zoveel nog niet bewust... Steeds meer wetenschappelijk onderzoek wijst uit dat ons menselijk brein maar voor zo'n ontzettend klein deel door ons gebruikt wordt... en dan heb ik het nog niet eens over spiritueel bewustzijn...

Tegelijkertijd hield Merlijn zich vast bezig met geneeskrachtige zaken en gebruikte zijn kennis van de krachten van de natuur om mensen te genezen. Hij moet een enorme kennis van helende planten gehad hebben of kon daar intuïtief veel mee, misschien wel gewerkt ook met bloesemremedies, ik kan het me zo voorstellen... Zoals je je misschien wel voor kunt stellen voel ik me zeer verbonden met Merlijn... die er in Tintagel maar karig vanaf komt met zijn grot en wat souvenirbeeldjes in de winkels...

Arthur is trouwens in Tintagel ruimhartig aanvaard als 'waarheid', want het stadje drijft op het Arthur-toerisme en maakt daar handig gebruik van. Omdat het gisteren al laat in de middag was toen we in Tintagel arriveerden, zijn we het stadje doorgewandeld, één straat met een aantal zeer leuke winkeltjes, andere voor mij minder leuke winkeltjes, maar voor de surfers onder ons... en een aantal eetgelegenheden, die al dicht waren en waar we de volgende dag zeker nog even naar terug zouden gaan.

Bij terugkomst op de parkeerplaats bij de auto bleek er een flyer onder de ruitenwisser te zitten. Een uitnodiging voor het bezoeken van een 'Midieval Fair'. Normaal gesproken iets wat ik weg zou doen, de dag zou vol genoeg zitten, maar mijn intuïtie gaf me nu in dat we erheen moesten. Nog geen idee waarom... We spraken af dat we de volgende dag even zouden gaan kijken.

Vanochtend hebben we het 'kasteel' bezocht. Ik maakte kennis met de boeken van Aidan Meehan, die de Keltische kunst onderzocht heeft en een aantal boeken uitbracht met beschrijvingen over het ontwerpen ervan. Prachtige inspiratie dus voor het Mandala-tekenen. Onderweg nog een prachtig in steen gegraveerd Keltisch zwaard gezien. Daarna bezochten we de winkeltjes waar mijn aandacht door getrokken was, veel inspiratie opgedaan en kwam ik nog een Ogham-orakel op het spoor dat al even op mijn verlanglijstje stond. Een prachtige cd met 'Avalon' music completeerde het geheel. Tjonge wat een inspiratie heb ik deze vakantie opgedaan... Ik heb genoten, maar het mooiste van ons bezoek aan Tintagel komt nog.

We gingen naar het middeleeuws festival en kwamen daar in gesprek met interessante mensen. Als we ons hondje niet bij ons gehad hadden...
Op een gegeven moment ging er een mevrouw in prachtig middeleeuws kostuum door de knieën en zocht haar toenadering bij ons hondje, 'such a cute little doggie...' (een uitdrukking die wij vaker hoorden tijdens onze vakantie). Ons hondje heeft het daar niet zo op, dan heb je in zo'n geval toch heel veel geduld nodig, het juiste gedrag in benadering en de goede energie. De mevrouw vertelde dat ze gisteren ook naar een andere hond was gegaan, waarvan de eigenaar haar vertelde dat haar hond nooit zomaar te benaderen was en dat ze verbaasd stond hoe haar hond zich liet aaien. Mijn reactie toen: dan zul je voor die hond de juiste energie gehad hebben, een soort klik met de hond... Toen ik dat zei ging er bij haar iets om, dat kon je zien... het spreken over energie was voldoende voor haar om het gesprek over een heel andere boeg te gooien. Ze vroeg wat wij in Engeland kwamen doen en toen wij vertelden dat we krachtplaatsen bezochten, maar gisteren de flyer mij intuïtief deed besluiten hier naartoe te komen, toen kwam haar verhaal los. Of we St Nectan's Glen kenden... Nee dus. Nooit van gehoord...  Nou, als we Cornwall bezochten, waren we niet écht in Cornwall geweest als we daar niet waren geweest, daar moesten we naartoe. Het zou vlakbij zijn. We kregen aanwijzingen om het te vinden, met de waarschuwing dat je er zó voorbij zou rijden als je even niet op zou letten.... Wij dus op zoek... maar konden het niet vinden en we gaven het al op, morgen verder zoeken, tenslotte zouden we toch niet voor sluitingstijd daar kunnen zijn. Nu wisten we wat te zoeken... Terug naar de camping... En wat zie ik daar vlakbij onze camping, hemelsbreed op zo'n 200 meter, ineens? Een bord van St Nectan's Glen. We hadden het toch gevonden...

Een stel met kinderwagen en klein kindje kwamen net terug naar de kleine parkeerplaats. Tjonge, wat een lange wandeling, wij hadden tenminste de goede schoenen, wandelschoenen, aan... Misschien konden we beter morgen terugkomen...
Intuïtief wisten we dat we gewoon móesten gaan en dat hebben we geweten en vooral gevoeld...

Na een stevige wandeling heuvelopwaarts over een smalle weg, zoals die in Engeland wel meer gewoon zijn, komen we uiteindelijk bij een bosachtig gebied, meer een smalle strook bosachtig gebied, tussen de weilanden in, maar wát een paradijsje... en wát een heerlijke energie hangt daar. Sprookjesachtig, de natuurwezens vieren er feest, een stromend beekje en het geklater van de St Nectan's waterval in je oren.
En ja, inderdaad zat de poort naar de eigenlijke waterval dicht, maar dat was niet eens erg. We hadden het gevoel dat het goed was zo, dit prachtige rijkdom hadden we nu helemaal voor ons alleen, geen andere bezoekers... Morgen zal het al vroeg weer druk zijn met toeristen en dat zou de betovering weleens kunnen verbreken.

Jammer trouwens dat dit soort plaatsen toeristisch uitgebuit worden, maar van de andere kant zorgt het tegelijkertijd ook voor behoud van dit soort plaatsen, want als men hier zómaar rond gaat struinen, overal aanzitten, souvenirs meenemen... Misschien zou er op zo'n plaats voor ons nageslacht niet veel meer te genieten zijn, maar een meer met de natuur verbonden houding van de mens zou weer nieuwe plaatsen scheppen, dus zelf ben ik meer voor een immateriële, meer spirituele, aanpak.. een aanpak vol beweging, loslaten en nieuwe dingen scheppen... of ben ik nu té idealistisch aan het denken...

Het was fijn hier zonder anderen te kunnen zijn, de intense energie te kunnen voelen... Een krachtplaats waar we nog geen weet van hadden... Waar intuïtie ons heen geleid heeft...
Dit te ervaren, zo samen... heerlijk! Geniet even mee...






Op een gegeven moment zien we een bouwsel van platte stenen uit het water...






En het bleek niet de enige... Hele bouwwerken zijn er verrezen in en rond de stroom, hoe verder we richting waterval liepen.

Even verderop dit paradijslijk plaatje...






Als we onze intuïtie niet gevolgd hadden en als we ons hondje niet meegenomen hadden....
Je intuïtie volgen is dus wat je op mooie plekken brengt, wat je brengt wat voor jou goed voelt.

Keltische Engeland, nog zóveel te ontdekken... ik voel de keltische energie in me stromen als het water stroomt bij St Nectan's Glen... wát een inspiratie!





Tintagel en St Nectan's Glen, prachtige krachtige plaatsen om te bezoeken voor het in balans brengen van je Heiligbeenchakra!


vrijdag 5 juli 2013

Een wandeling door de tuin.



Deze dag stond in het teken van onze tuin, haar glorieuze rijkdom en overvloed...
Oogst: nieuwe kennis, Moederkruid Bloesemremedie, Frambozensiroop, aalbessen en mooie foto's.

De wandeling begint bij een plant, waarvan het bloemetje toch verdacht veel lijkt op Hertshooi. Bij nader onderzoek blijkt dat dit ook familie van de Hertshooi is: Mansbloed, botanische naam Hypericum androsaemum (Androsaemum officinale). In het Engels wordt hij Tutsan genoemd.
De naam Mans bloed is de letterlijke vertaling van AndrosaemumHypericum komt van het Griekse hypo en Erica ( = onder of tussen heide). Sommigen zeggen echter dat Hypericum verwijst naar de god Hyperion, vader van de zon in de Griekse mythologie, omdat de bloemen (net als de zon) heldergeel zijn.

In Culpeper's Complete Herbal kunnen we lezen dat Mansbloed helpt bij

  • de behandeling van SOA's,
  • een opvliegende aard,
  • Ischias en Jicht,
  • brandwonden,
  • het stelpen van bloedende wonden,
  • het helen van wonden en pijn, zowel inwendig als uitwendig, zelfs als deze etteren en zweren. (Toepassing in balsems, oliën en zalven.)

De werking van Mansbloed is daarnaast net zo verwand aan de helende eigenschappen bij depressies van het Sint Janskruid, als de planten zelf familie zijn.



Mansbloed, familie van de Hertshooi



Verderop gaat mijn bewondering uit naar de mooi uitgroeiende Breedbladige Wespenorchis die nu al aardig richting bloei gaat, de knopjes al zichtbaar. Dit jaar nog meer exemplaren dan vorig jaar! Later meer foto's daarover...

Onder onze Spar een prachtige blauwe zee van bloemetjes: de Campanula poscharskyana (ik denk, de) 'Blue Waterfall', een klokjesbloem...


Campanula poscharskyana.


Campanula poscharskyana.



Een prachtig blauw/paars bloemetje. Opvallend is dat sommige bloemetjes 5 kelkbladeren hebben, anderen 6 of zelfs 7.

Een andere schoonheid in de tuin is de Wederik, die al vanaf het eerste uur deel uitmaakt van de aankleding van onze tuin, afkomstig deel van een pol uit de tuin van mijn ouders.



Wederik.



Onze tuin is merendeels aangelegd met planten die elders vandaan komen. Pollen die doorgestoken zijn en hier weer verder uit mochten groeien, zoals de Wederik, maar ook mooie varens. Stekken van bijvoorbeeld buxus die eigenhandig verder opgekweekt werden, zaad van bijvoorbeeld Akelei en Vingerhoedskruid verzameld her en der, enzovoort. Veruit een minderheid aan planten werden gekocht en de rest is door Moeder Natuur aangevuld, vast vaak middels vogels als vervoermiddelen.

Bij het nemen van bovenstaande foto moet ik uitkijken of ik sta boven op de Indische Aardbeien, ook zo'n spontane bezoeker in onze tuin. De gele bloemetjes hebben inmiddels plaats gemaakt voor de typerende rechtopstaande rode vruchten:



Indische Aardbei.



Bovenstaande planten vinden we allemaal in een wat meer beschaduwd deel van de tuin, onder bomen als Walnoot, Kronkelwilg, Kastanje, Zomereik en een Spar die ooit ons kerstboompje was en een plekje in onze tuin mocht krijgen en nu opgegroeid is tot een enorm energetisch krachtige, gigantisch grote, metershoge gigant. Onze tuin is een klein ecosysteempje op zich, rijk aan een mooie diversiteit aan planten, insecten en vogels.

We gaan naar de andere kant van de tuin, deels nog jong, met veel zonlicht en een wat zanderige grond vermengd door de zware rivierklei. Daar vinden we nog een paar schoonheden, waaronder deze vanochtend pas ontdekte Grote Teunisbloem. Ik had de plant al ontdekt, nog niet zeker wetende welke. Vanochtend ging ik de hond uitlaten en toen ik terugkwam straalde het mooie geel me tegemoet. Een aantal bloemknoppen waren geopend... o, wat mooi... 



Grote Teunisbloem.



Gigantisch grote bloemen! Wat een pracht! De gele energie stroomt je Zonnevlecht binnen, je 3e chakra, centrum van je IK-kracht. Ze lijken zeer snel te openen, want ik had ze nog niet gezien en net zo snel lijken ze zich weer te sluiten.

In dit deel van de tuin nog veel meer gele energie! Want in hoofdzaak zien we hier nu de Koningskaarsen, prachtige gele toortsen...



Koningskaars.



Naast al deze gele pracht groeit en bloeit nu uitbundig, de krachtige en zeker niet over het hoofd te zien kleine Oranje Maskerbloem, de Mimulus 'Orange Glow'. Met zijn oranje pracht laat hij zien dat hij zich niet af laat schrikken door al die gele overdaad. De bloemen zijn indrukwekkend van vorm en kleur. Als je een foto van dichtbij bekijkt zou je niet denken dat de bloemetjes zo klein zijn.



Mimulus 'Orange Glow'.



Buiten deze uitbundige kleuren zijn er nog wat witte kunstwerkjes te bewonderen in de tuin.
Allereerst is daar de Karmozijnbes. Vorige jaren uitbundig aanwezig, dit jaar wat bescheidener. Ik kan me steeds verwonderen over de groeispurt van deze planten. Hoe ze ieder jaar vanuit het niets uit kunnen groeien tot zo'n enorme plant en dan de transformatie van de bloemtoortsen. Het wit van de bloemetjes dat na bevruchting verandert in het groen van de vruchtbeginsels, om vervolgens te verkleuren in prachtige zwarte bessen. En dat allemaal fier rechtop. Echter wanneer er wat watertekort heerst laat deze plant als eerste alle blad hangen en kan er werkelijk zeer triest uitzien. Na het ontvangen van het benodigde water komt hij weer snel op, of er niets aan de hand was. Dit jaar zijn er duidelijk minder planten, jammer! Want ik voel zo dat er een bloesemremedie inzit, maar wanneer dat kan ik nooit zeggen. Kan volgend jaar zijn, of dat jaar erop, of...



Karmozijnbes.



Van heel andere vorm zijn de witte bloemen van de Hosta. Eentonig misschien, maar ook dit is een schoonheid! Wel eens in zo'n kelk gekeken?



Hosta.


Bloem Hosta, close-up.



Ook het Duizendblad bloeit rijkelijk! Het Duizendblad heeft al menig keer zijn beschermende kracht laten voelen als bloesemremedie, maar ik voel dat ook hier een eigen remedie aan zit te komen. Dit jaar zijn er veel planten, érg veel.... is vast een teken.



Duizendblad.



Een andere categorie zijn de bloemen die al jarenlang tot de verbeelding spreken en toch zo heel gewoon zijn, in onze tuin tenminste. Wij bewonen huis en tuin die voorheen het ouderlijk huis van mijn schoonvader, van zijn vader, enzovoort is geweest. Mijn schoonouders zelf wonen naast ons, althans nu alleen mijn schoonmoeder. Mijn schoonvader is 4 jaar geleden overleden, maar, hoewel uiterlijk een nuchter man van weinig woorden die daarop wezen, weet ik zeker dat er veel liefde voor de natuur en een hoge gevoeligheid in hem huiste. Een moestuin werd zorgvuldig door hem bijgehouden, zoals het tenslotte 'hoorde'. Al het 'onkruid' werd eruit gewied, maar één plant bleef steevast staan, waar ze ook opdoken, jaar in jaar uit. Hij noemde de bloemen 'hemdeknupkes'. Niemand mocht eraan komen. Ik had geen idee waarom... Nu wel. Intuïtief moest hij aangevoeld hebben dat deze plant behouden moest blijven. Met meerdere migraine-patiënten, mijn schoonmoeder in het verleden, mijn man en ik en naar later bleek ook onze beide zoons met deze aanleg, lijkt het nu bijna vanzelfsprekend dat wij de energie van deze plant simpelweg nodig hadden. Ook in onze eigen tuin heb ik ze altijd laten staan.
Logisch... Deze 'hemdeknupkes' zijn niets anders dan de bloemen van het Moederkruid. En natuurlijk moest ik daar een keer een bloesemremedie van maken. Tenslotte was er een jarenlange aanloop, een jarenlange in opbouw zijnde relatie met deze prachtige bloesem en haar werking. En vandaag was het zover! In de blog met bloesemremedies komt deze vast een keer terug in de beschrijving. Ik moet het natuurlijk allemaal weer even laten bezinken en bekijken hoe ik de werking ga omschrijven. Voor het geval je nu nog niet weet waar ik het over heb...



Moederkruid.



In de kruidengeneeskunde wordt Moederkruid, Chrysanthemum parthenium L., in het Engels Feverfew genoemd, gebruikt
  • bij koorts en griep, werkt koortsverlagend en ontstekingremmend
  • voor het reguleren van de menstruatie en de bevalling
  • ter preventie en behandeling van migraine
  • voor zijn ontspannende werking, om rustig te kunnen slapen
  • vanwege zijn ontspannende werking op bloedvaten en de gladde spieren van de baarmoeder
  • ter stimulering van de spijsvertering (het is ook een levertonicum)
  • om de menstruatie op te wekken wanneer deze uitblijft
  • vanwege zijn ontspannende werking bij astma en bronchitis.


Gewaarschuwd wordt Moederkruid niet te gebruiken bij zwangerschap en borstvoeding.

Ter voorkoming van migraine-aanvallen wordt daarbij wel gewezen op het mijden van voedingsstoffen als kaas, chocolade, citrusvruchten, rode wijn en cafeïnerijke producten.

De werking van een bloesemremedie gaat veel dieper dan alleen het fysieke. De precieze omschrijving laat dus nog even op zich wachten...



Tot slot zijn er vandaag nog meer dingen geoogst uit de tuin:
Heerlijk zoete frambozen die inmiddels verwerkt zijn tot siroop en sappige fris zoetzure rode bessen of ook wel aalbessen genoemd die hun weg in onze yoghurt gevonden hebben voor toetje na het avondeten. Vitaminebommetje!

Voor vandaag zit het er weer op. Het schemert en morgen mogen we weer genieten van een nieuwe dag in onze prachtige, krachtige tuin, die ons voorziet van overvloed, schoonheid, geneesmiddelen en voeding. Met de voorspellingen in gedachten voor dit komende weekeinde, zullen hier wel een paar uurtjes met een goed boek of handwerkje (gehaakte mandala)  in ons paradijsje bij zitten. Wat voel ik me een bevoorrecht mens...




Foto's in dit bericht allen gemaakt door Angelique Moorman, Beuningen, NL





maandag 10 juni 2013

Hulp van 'boven'?







Ken je dat? Gaat de telefoon, nét op het moment dat een eindje verderop je favoriete muziek heerlijk luid zijn energie staat te verspreiden. 

Het overkomt me wel vaker, maar afgelopen week was het schering en inslag, zo vaak zelfs dat dit geen toeval meer kan zijn. En nee, ik zit niet te wachten op een heleboel telefoontjes nu om het eens goed uit te testen, want ik weet zeker dat dat geen gehoor krijgt. 

Steeds opnieuw... gaat de telefoon... oeps radio... hoor ik zo'n stemmetje in mijn hoofd 'neem nu maar gewoon op!' Dat doe ik dan ook en meteen op het moment dat het gesprek begint... ploep... radio uit... 'Dank je wel' zend ik dan uit. Na het betreffende gesprek, binnen korte tijd, ik krijg vaak niet eens de kans om naar mijn computer te lopen waar de online-radio aanstaat, gaat de muziek, ploep, weer aan. 'Dank je wel' zend ik wederom uit of zeg het zelfs hardop. En ik kan weer verder met waar ik mee bezig was. 

Vanochtend ook weer. Ik was onze huiskamer en gang aan het vegen. Manlief ving het gebeuren op en vroeg 'Waarom sta jij zelf nog te vegen?' hahaha...


zaterdag 8 juni 2013

Cadeautjes van Moeder Natuur in de tuin



Ieder jaar krijgen wij weer opnieuw cadeautjes van Moeder Natuur in onze tuin, ieder jaar ook weer nieuwe cadeautjes en die van vorig jaar of dat jaar ervoor op herhaling. Heerlijk, genieten!
En nog meer kun je van je tuin en dat soort cadeautjes genieten als je minder of niet maait...

Vorig jaar verscheen de Breedbladige Wespenorchis voor het eerst in onze tuin, dit jaar op meer plaatsen dan vorig jaar, zien we het nu voor ons goed herkenbare blad weer boven de grond komen. Ik heb bij deze maar stokjes eromheen gezet, omdat anders ons hondje er bovenop gaat liggen...


Breedbladige Wespenorchis


Vorig jaar ook voor het eerst de Wilde Hyacint in onze tuin, ook die dit jaar weer meer talrijk.


Wilde Hyacint


Een Blauwe Lis of Iris, die haar schoonheid vorig jaar voor het eerst in onze tuin tentoonstelde is dit jaar ook weer teruggekomen, dit keer met minstens 3 bloemen in haar stengel en nog meer blad is te zien als een belofte voor nog meer...

Dit jaar, een prachtige ui-achtige plant. Dat het een uiensoort moest zijn was duidelijk en ik dacht eerst aan de Moeslook, maar bij nader inzien missen onze planten het bolletje waaruit de bloemkelkjes groeien en zijn de kelkjes zelf veel kleurrijker. Rood met gelig crèmekleurig, groen hart. Een werkelijk prachtige schoonheid, die me al riep om als bloesemremedie gemaakt te worden en daartoe, speciaal voor dit doel, één bloemstengel afgebogen naar de grond laat groeien, zodat deze mooi in een bakje met zuiver water gelegd kan worden. Dat het vandaag zover was... tja, dat blijkt...









Na wat onderzoek her en der kwam ik erachter dat dit een tuinplant is, dus geen wilde plant, wat ik eerst wel dacht. Meer een verwilderde plant dus. De bloemen lijken heel teer, maar zijn eigenlijk best stevig en de bijen zijn er kennelijk gek op. Het is een gezoem van jewelste daar. In de naam zie ik dan ook als eerste 'nectar' staan. Zou dat van de populariteit bij bijen afkomen? De naam van deze plant?

Nectaroscordum siculum

De Nederlandse naam voor deze sierui: Bulgaarse Sierui.
Een wilde plant die op de Rode Lijst van zeldzame planten staat bleek dus 'gewoon' een tuinplant te zijn. Maar o, wat een pracht!


Héél gewoon en toch héél bijzonder is een andere plant in onze tuin die er al járen groeit: de Paardenbloem. Dit keer, vandaag bezorgde zij mij echter wel een verrassing. Nu weet ik dat haar bloemstelen best lang kan worden, maar dit deed me toch twijfelen aan haar hoedanigheid. Wás dit wel een Paardenbloem? De bloemen lijken er toch wel héél duidelijk op....




het blad ook...


maar misschien zie je het al aan de dikte van de bloemstengel...

Dit is de plant:



en als manlief ernaast staat, zie je misschien al meer...




jawel... met meetlint... bijna 1 meter 50 hoog...




Ik natuurlijk aan het rondsnuffelen op het internet en kom ik erachter dat in het Guiness Book of Records een Paardenbloem vermeld staat, die is gevonden in het Drentse Orvelte, die wel 1 meter 62 hoog was. Ach ja, het gaat me niet om het record, maar de verbazing toen ik deze reuzen Paardenbloem in onze tuin vond. Het blijkt dat Paardenbloemen op zoek gaan naar het licht, en ja, deze staat wat in de schaduw... hahaha... Zoals je op de foto ziet, nu niet meer...
Hoe bijzonder een 'gewone' Paardenbloem kan zijn!

En ja, een 'gewone' Paardenbloem is het dan ook niet. Daar kwamen we wel achter. Het viel mijn man al op dat de 'Paardenbloem' ook in het donker helemaal open bleef. Een Paardenbloem gaat 's avonds dicht. Mijn vader vond de reden hiervoor. Deze plant heeft meerdere bloemhoofdjes aan de bloemstengel, het blad is spitser en de kelkblaadjes zijn kleiner. Deze plant is een prachtig exemplaar van het Groot Streepzaad, de Crepis biennis. Weer een nieuw cadeautje van Moeder Natuur dus in onze tuin! Die tuin krijgt steeds meer weg van een heuse botanische tuin. Genieten!

En ja, wetende dat onze Bulgaarse sierui in een bakkie water haar energie aan water aan het overdragen is voor een bloesemremedie, geeft mij deze vondst weer een indicatie over de werking van de betreffende remedie... waarover later vast meer.

Wilde jullie gewoon even laten meegenieten met de wonderen van Moeder Natuur!



vrijdag 10 mei 2013

Indiase Tomaten-Zevenblad soep



Zevenblad een 'plaag' in de tuin?
Vind je Zevenblad een 'on-kruid'?

Ik niet hoor! Ja, in het begin wel... Balen als een stekker! Neem je ook een keer een paar zakken compost van de gemeente mee en wat krijg je cadeau? Jawel: Zevenblad! Grrrrrrrr..... Voortaan blijven wij zelfvoorzienend met onze eigen compost, al kost dat een beetje meer moeite dan een zak open trekken...
Binnen de kortste keren verspreidt Zevenblad zich als een lopend vuurtje. Allereerst natuurlijk aan het ruimen, maar dat is onbegonnen werk. Nu hebben wij een heel natuurlijke tuin, werk ik met bloesemremedies en ben ik bezig met de helende kwaliteiten van de natuur, dus ik ging het Zevenblad eens anders bekijken.

Ook zo vastzittend aan bepaalde vertrouwde patronen? Er niet uit kunnen komen? Zevenblad helpt je wel! Ben jij ook zo iemand die vasthoudt aan netjes aangeschoffelde perkjes, graskantjes strak afgestoken, strak geknipte hagen en heggetjes? Zevenblad zal je uitdagen dit los te laten en de schoonheid van de natuur te aanschouwen. Ze is niet te bestrijden zonder grove maatregelen die je tuin nog verder overhoop halen. Of je moet met gif aan de slag gaan om koste wat kost je patronen in de tuin en in jezelf te handhaven.
Zevenblad helpt je die oude patronen los te laten, contact te maken met je wezenlijke Zelf. Je hoeft niet altijd met je omgeving te strijden. Het werk hier op Aarde, jouw manifestatie, is belangrijk voor een hogere ontwikkeling van de Aarde. Samenwerking met anderen, met je omgeving, verbinding maken vanuit het hart is belangrijk om dit te bereiken. Zevenblad bloesemremedie helpt je dit te beseffen en uit je onbewuste naar boven te halen. En zeg nou zelf, heeft Zevenblad geen schitterende bloempjes?







Zevenblad krijgt zo beschouwd een héél andere betekenis, dat kan ik je wel vertellen. En wat bleek... Zevenblad is heel erg gezond en wordt ook wel 'armelui-spinazie' genoemd. Je kunt het blad, liefst voordat de plant in bloei gekomen is, klaarmaken als spinazie. Gedroogd smaakt het naar peterselie. Zevenblad is rijk aan vitamine C, caroteen en kalium, calcium, magnesium en kiezelzuur.

Experimentje, dat zeer goed bevallen is: Indiase Tomaten-Zevenblad soep. Voor herhaling vatbaar, wat ons betreft. Benieuwd? Maak het ook eens klaar! Je zult het Zevenblad nog missen als het uit je tuin verdwijnt!






Ingrediënten om deze heerlijke soep te maken:

  • Een pan met 1,5 liter zuiver water met daarin 3 gistvrije groentebouillonblokjes.
  • Een flinke bos Zevenblad-blad, liefst zo jong mogelijk, zodat de pan flink gevuld is. Je kunt eventueel een deel ervan vervangen door Spinazie-blad, als je nog moet wennen aan de smaak bijvoorbeeld.
  • 2 uien gesnipperd.
  • 2 knoflooktenen fijngesneden of door de knoflookpers gehaald.
  • 1 eetlepel milde Indiase currypasta (Patak's).
  • 1 scheutje biologische zonnebloemolie.
  • 2 kleine blikjes tomatenpuree.
  • 1/8 blok santen.
  • 1 aardappel in hele kleine blokjes.

Bereidingswijze:

Zet de pan met bouillon en Zevenblad vast aan.
Verhit de olie in een pan en roerbak de ui en knoflooktenen met de currypasta tot de uien glazig kijken. Nog even op een laag pitje door laten bakken. Vervolgens, wanneer de soep kookt, deze currymix, de tomatenpuree, de santen en de aardappel bij in de soeppan doen. Een kleine 10 minuten door laten garen.
Pureren met de staafmixer en klaar is je heerlijke soep!


Eet smakelijk!




Foto bloesem Zevenblad: http://farm4.staticflickr.com/3180/2693917662_abe36cdc9d_z.jpg
Foto blad Zevenblad: http://1.bp.blogspot.com/-PnXYWav4AUQ/T3XgWgEqyQI/AAAAAAAA-O4/XpMSFs522GA/s1600/Ground+Elder+-+Aegopodium+podagraria+21.03.12.jpg

donderdag 9 mei 2013

Lentebloesempracht = Lentebloesemkracht = Geneeskracht



Even m'n energie-batterijtje opladen in de tuin... genieten!

Heerlijk dat weer! Af en toe een buitje regen - eigenlijk nog te weinig voor de tuin - frist het groen lekker op. Foto's maken in de tuin vraagt wel een beetje geduld, want het waait flink. Ik kan m'n fototoestel eventueel op een statief zetten, maar dan staan de planten nog niet stil. De aanduiding op het toestel geeft een macro in de sportstand weer hahaha... Toch is het gelukt nog een aantal mooie foto's te maken. Mogen jullie ook even meegenieten... en ook jullie energie-batterijtje opladen, want de kracht van bloesems spreekt al door de foto's. Vooral de Wilde Hyacint en de eerste foto van de Judaspenning is goed 'getroffen'...


Wilde Hyacint, een cadeautje van Moeder Natuur vorig jaar, zie ik nu op twee plaatsen in de tuin:





Gebroken Hartjes, was een armzalig klein plantje, ook zij is dit jaar duidelijk sterker, met meer bloemen:




en let op dat zwaaiende handje boven aan de tak... dag gebroken hart...




Het Grootbladig Vergeet Mij Nietje is ruim verspreid door de tuin...




Judaspenning:





Madeliefjes in het gras:




Nog meer bewoners in het gras: Paardenbloemen...




Paardenbloemen in alle stadia. Hier een prachtige zaadbol:




En dan kijk ik even opzij en zie de Rode Kornoelje ook weer volop in de witte bloembolletjes:




Wat een pracht en praal toch weer in onze tuin 
en dit is nog niet eens alles hoor... 
Genieten!
En wat een kracht! 
Bloesemkracht! Geneeskracht!
Heerlijk!




Foto's in dit bericht:
Angelique Moorman, Beuningen NL