zaterdag 27 juli 2013

Een paradijsje...



Op bezoek in Engeland, krachtplaatsen bezoeken, Koning Arthur volgend, de Michaël en Maria leylijnen volgend... een prachtige vakantie samen met man en hondje.

Zo belandden wij gisterenmiddag in Tintagel, met het doel om het 'kasteel van Arthur' te bezoeken, wat natuurlijk niet historisch bewezen is dat hij daar inderdaad geweest is, want het 'kasteel' is gebouwd door Richard, graaf van Cornwall, en er zijn vraagtekens bij de historici of Arthur überhaupt wel bestaan heeft. Volgens de verhalen vonden conceptie en geboorte van Arthur hier plaats. Maar ach, daar zijn genoeg andere sites die daarover verhalen (vooral in het Engels).

Gek genoeg wordt er kennelijk niet getwijfeld aan Merlijn, misschien meer aan zijn rol of hij wel 'magische' krachten had, twijfel dus alleen aan zijn functie en werkzaamheden, want Merlin's Cave is daar ook te bewonderen... Merlijn was in mijn ogen iemand met een zeer hoog bewustzijn, die gebruik maakte van vaardigheden die de tijd en algemeen niveau van bewustzijn hier op Aarde ver vooruit waren en daarom voor anderen en waarschijnlijk zelfs in het hier en nu voor velen nog steeds hun petje teboven ging. Ik moet dan denken aan de hedendaagse 'magiër' Dynamo. Ook hij maakt handig gebruik van het menselijk brein en wat wij verwachten te zien. Dat wat in ons brein nog niet als waarheid geaccepteerd is, zien we ook niet. Zoals de Indianen die de schepen van Columbus niet eens zagen naderen, simpelweg omdat die nog niet in hun bewustzijn opgenomen waren. Ze kónden ze gewoon (nog) niet zien. Dat wat hij ons wel laat zien, onze focus naartoe stuurt, kunnen wij niet geloven, omdat het (nog) niet overeenkomt met onze waarheid, onze ervaring. Wij zijn ons van zoveel nog niet bewust... Steeds meer wetenschappelijk onderzoek wijst uit dat ons menselijk brein maar voor zo'n ontzettend klein deel door ons gebruikt wordt... en dan heb ik het nog niet eens over spiritueel bewustzijn...

Tegelijkertijd hield Merlijn zich vast bezig met geneeskrachtige zaken en gebruikte zijn kennis van de krachten van de natuur om mensen te genezen. Hij moet een enorme kennis van helende planten gehad hebben of kon daar intuïtief veel mee, misschien wel gewerkt ook met bloesemremedies, ik kan het me zo voorstellen... Zoals je je misschien wel voor kunt stellen voel ik me zeer verbonden met Merlijn... die er in Tintagel maar karig vanaf komt met zijn grot en wat souvenirbeeldjes in de winkels...

Arthur is trouwens in Tintagel ruimhartig aanvaard als 'waarheid', want het stadje drijft op het Arthur-toerisme en maakt daar handig gebruik van. Omdat het gisteren al laat in de middag was toen we in Tintagel arriveerden, zijn we het stadje doorgewandeld, één straat met een aantal zeer leuke winkeltjes, andere voor mij minder leuke winkeltjes, maar voor de surfers onder ons... en een aantal eetgelegenheden, die al dicht waren en waar we de volgende dag zeker nog even naar terug zouden gaan.

Bij terugkomst op de parkeerplaats bij de auto bleek er een flyer onder de ruitenwisser te zitten. Een uitnodiging voor het bezoeken van een 'Midieval Fair'. Normaal gesproken iets wat ik weg zou doen, de dag zou vol genoeg zitten, maar mijn intuïtie gaf me nu in dat we erheen moesten. Nog geen idee waarom... We spraken af dat we de volgende dag even zouden gaan kijken.

Vanochtend hebben we het 'kasteel' bezocht. Ik maakte kennis met de boeken van Aidan Meehan, die de Keltische kunst onderzocht heeft en een aantal boeken uitbracht met beschrijvingen over het ontwerpen ervan. Prachtige inspiratie dus voor het Mandala-tekenen. Onderweg nog een prachtig in steen gegraveerd Keltisch zwaard gezien. Daarna bezochten we de winkeltjes waar mijn aandacht door getrokken was, veel inspiratie opgedaan en kwam ik nog een Ogham-orakel op het spoor dat al even op mijn verlanglijstje stond. Een prachtige cd met 'Avalon' music completeerde het geheel. Tjonge wat een inspiratie heb ik deze vakantie opgedaan... Ik heb genoten, maar het mooiste van ons bezoek aan Tintagel komt nog.

We gingen naar het middeleeuws festival en kwamen daar in gesprek met interessante mensen. Als we ons hondje niet bij ons gehad hadden...
Op een gegeven moment ging er een mevrouw in prachtig middeleeuws kostuum door de knieën en zocht haar toenadering bij ons hondje, 'such a cute little doggie...' (een uitdrukking die wij vaker hoorden tijdens onze vakantie). Ons hondje heeft het daar niet zo op, dan heb je in zo'n geval toch heel veel geduld nodig, het juiste gedrag in benadering en de goede energie. De mevrouw vertelde dat ze gisteren ook naar een andere hond was gegaan, waarvan de eigenaar haar vertelde dat haar hond nooit zomaar te benaderen was en dat ze verbaasd stond hoe haar hond zich liet aaien. Mijn reactie toen: dan zul je voor die hond de juiste energie gehad hebben, een soort klik met de hond... Toen ik dat zei ging er bij haar iets om, dat kon je zien... het spreken over energie was voldoende voor haar om het gesprek over een heel andere boeg te gooien. Ze vroeg wat wij in Engeland kwamen doen en toen wij vertelden dat we krachtplaatsen bezochten, maar gisteren de flyer mij intuïtief deed besluiten hier naartoe te komen, toen kwam haar verhaal los. Of we St Nectan's Glen kenden... Nee dus. Nooit van gehoord...  Nou, als we Cornwall bezochten, waren we niet écht in Cornwall geweest als we daar niet waren geweest, daar moesten we naartoe. Het zou vlakbij zijn. We kregen aanwijzingen om het te vinden, met de waarschuwing dat je er zó voorbij zou rijden als je even niet op zou letten.... Wij dus op zoek... maar konden het niet vinden en we gaven het al op, morgen verder zoeken, tenslotte zouden we toch niet voor sluitingstijd daar kunnen zijn. Nu wisten we wat te zoeken... Terug naar de camping... En wat zie ik daar vlakbij onze camping, hemelsbreed op zo'n 200 meter, ineens? Een bord van St Nectan's Glen. We hadden het toch gevonden...

Een stel met kinderwagen en klein kindje kwamen net terug naar de kleine parkeerplaats. Tjonge, wat een lange wandeling, wij hadden tenminste de goede schoenen, wandelschoenen, aan... Misschien konden we beter morgen terugkomen...
Intuïtief wisten we dat we gewoon móesten gaan en dat hebben we geweten en vooral gevoeld...

Na een stevige wandeling heuvelopwaarts over een smalle weg, zoals die in Engeland wel meer gewoon zijn, komen we uiteindelijk bij een bosachtig gebied, meer een smalle strook bosachtig gebied, tussen de weilanden in, maar wát een paradijsje... en wát een heerlijke energie hangt daar. Sprookjesachtig, de natuurwezens vieren er feest, een stromend beekje en het geklater van de St Nectan's waterval in je oren.
En ja, inderdaad zat de poort naar de eigenlijke waterval dicht, maar dat was niet eens erg. We hadden het gevoel dat het goed was zo, dit prachtige rijkdom hadden we nu helemaal voor ons alleen, geen andere bezoekers... Morgen zal het al vroeg weer druk zijn met toeristen en dat zou de betovering weleens kunnen verbreken.

Jammer trouwens dat dit soort plaatsen toeristisch uitgebuit worden, maar van de andere kant zorgt het tegelijkertijd ook voor behoud van dit soort plaatsen, want als men hier zómaar rond gaat struinen, overal aanzitten, souvenirs meenemen... Misschien zou er op zo'n plaats voor ons nageslacht niet veel meer te genieten zijn, maar een meer met de natuur verbonden houding van de mens zou weer nieuwe plaatsen scheppen, dus zelf ben ik meer voor een immateriële, meer spirituele, aanpak.. een aanpak vol beweging, loslaten en nieuwe dingen scheppen... of ben ik nu té idealistisch aan het denken...

Het was fijn hier zonder anderen te kunnen zijn, de intense energie te kunnen voelen... Een krachtplaats waar we nog geen weet van hadden... Waar intuïtie ons heen geleid heeft...
Dit te ervaren, zo samen... heerlijk! Geniet even mee...






Op een gegeven moment zien we een bouwsel van platte stenen uit het water...






En het bleek niet de enige... Hele bouwwerken zijn er verrezen in en rond de stroom, hoe verder we richting waterval liepen.

Even verderop dit paradijslijk plaatje...






Als we onze intuïtie niet gevolgd hadden en als we ons hondje niet meegenomen hadden....
Je intuïtie volgen is dus wat je op mooie plekken brengt, wat je brengt wat voor jou goed voelt.

Keltische Engeland, nog zóveel te ontdekken... ik voel de keltische energie in me stromen als het water stroomt bij St Nectan's Glen... wát een inspiratie!





Tintagel en St Nectan's Glen, prachtige krachtige plaatsen om te bezoeken voor het in balans brengen van je Heiligbeenchakra!


vrijdag 5 juli 2013

Een wandeling door de tuin.



Deze dag stond in het teken van onze tuin, haar glorieuze rijkdom en overvloed...
Oogst: nieuwe kennis, Moederkruid Bloesemremedie, Frambozensiroop, aalbessen en mooie foto's.

De wandeling begint bij een plant, waarvan het bloemetje toch verdacht veel lijkt op Hertshooi. Bij nader onderzoek blijkt dat dit ook familie van de Hertshooi is: Mansbloed, botanische naam Hypericum androsaemum (Androsaemum officinale). In het Engels wordt hij Tutsan genoemd.
De naam Mans bloed is de letterlijke vertaling van AndrosaemumHypericum komt van het Griekse hypo en Erica ( = onder of tussen heide). Sommigen zeggen echter dat Hypericum verwijst naar de god Hyperion, vader van de zon in de Griekse mythologie, omdat de bloemen (net als de zon) heldergeel zijn.

In Culpeper's Complete Herbal kunnen we lezen dat Mansbloed helpt bij

  • de behandeling van SOA's,
  • een opvliegende aard,
  • Ischias en Jicht,
  • brandwonden,
  • het stelpen van bloedende wonden,
  • het helen van wonden en pijn, zowel inwendig als uitwendig, zelfs als deze etteren en zweren. (Toepassing in balsems, oliën en zalven.)

De werking van Mansbloed is daarnaast net zo verwand aan de helende eigenschappen bij depressies van het Sint Janskruid, als de planten zelf familie zijn.



Mansbloed, familie van de Hertshooi



Verderop gaat mijn bewondering uit naar de mooi uitgroeiende Breedbladige Wespenorchis die nu al aardig richting bloei gaat, de knopjes al zichtbaar. Dit jaar nog meer exemplaren dan vorig jaar! Later meer foto's daarover...

Onder onze Spar een prachtige blauwe zee van bloemetjes: de Campanula poscharskyana (ik denk, de) 'Blue Waterfall', een klokjesbloem...


Campanula poscharskyana.


Campanula poscharskyana.



Een prachtig blauw/paars bloemetje. Opvallend is dat sommige bloemetjes 5 kelkbladeren hebben, anderen 6 of zelfs 7.

Een andere schoonheid in de tuin is de Wederik, die al vanaf het eerste uur deel uitmaakt van de aankleding van onze tuin, afkomstig deel van een pol uit de tuin van mijn ouders.



Wederik.



Onze tuin is merendeels aangelegd met planten die elders vandaan komen. Pollen die doorgestoken zijn en hier weer verder uit mochten groeien, zoals de Wederik, maar ook mooie varens. Stekken van bijvoorbeeld buxus die eigenhandig verder opgekweekt werden, zaad van bijvoorbeeld Akelei en Vingerhoedskruid verzameld her en der, enzovoort. Veruit een minderheid aan planten werden gekocht en de rest is door Moeder Natuur aangevuld, vast vaak middels vogels als vervoermiddelen.

Bij het nemen van bovenstaande foto moet ik uitkijken of ik sta boven op de Indische Aardbeien, ook zo'n spontane bezoeker in onze tuin. De gele bloemetjes hebben inmiddels plaats gemaakt voor de typerende rechtopstaande rode vruchten:



Indische Aardbei.



Bovenstaande planten vinden we allemaal in een wat meer beschaduwd deel van de tuin, onder bomen als Walnoot, Kronkelwilg, Kastanje, Zomereik en een Spar die ooit ons kerstboompje was en een plekje in onze tuin mocht krijgen en nu opgegroeid is tot een enorm energetisch krachtige, gigantisch grote, metershoge gigant. Onze tuin is een klein ecosysteempje op zich, rijk aan een mooie diversiteit aan planten, insecten en vogels.

We gaan naar de andere kant van de tuin, deels nog jong, met veel zonlicht en een wat zanderige grond vermengd door de zware rivierklei. Daar vinden we nog een paar schoonheden, waaronder deze vanochtend pas ontdekte Grote Teunisbloem. Ik had de plant al ontdekt, nog niet zeker wetende welke. Vanochtend ging ik de hond uitlaten en toen ik terugkwam straalde het mooie geel me tegemoet. Een aantal bloemknoppen waren geopend... o, wat mooi... 



Grote Teunisbloem.



Gigantisch grote bloemen! Wat een pracht! De gele energie stroomt je Zonnevlecht binnen, je 3e chakra, centrum van je IK-kracht. Ze lijken zeer snel te openen, want ik had ze nog niet gezien en net zo snel lijken ze zich weer te sluiten.

In dit deel van de tuin nog veel meer gele energie! Want in hoofdzaak zien we hier nu de Koningskaarsen, prachtige gele toortsen...



Koningskaars.



Naast al deze gele pracht groeit en bloeit nu uitbundig, de krachtige en zeker niet over het hoofd te zien kleine Oranje Maskerbloem, de Mimulus 'Orange Glow'. Met zijn oranje pracht laat hij zien dat hij zich niet af laat schrikken door al die gele overdaad. De bloemen zijn indrukwekkend van vorm en kleur. Als je een foto van dichtbij bekijkt zou je niet denken dat de bloemetjes zo klein zijn.



Mimulus 'Orange Glow'.



Buiten deze uitbundige kleuren zijn er nog wat witte kunstwerkjes te bewonderen in de tuin.
Allereerst is daar de Karmozijnbes. Vorige jaren uitbundig aanwezig, dit jaar wat bescheidener. Ik kan me steeds verwonderen over de groeispurt van deze planten. Hoe ze ieder jaar vanuit het niets uit kunnen groeien tot zo'n enorme plant en dan de transformatie van de bloemtoortsen. Het wit van de bloemetjes dat na bevruchting verandert in het groen van de vruchtbeginsels, om vervolgens te verkleuren in prachtige zwarte bessen. En dat allemaal fier rechtop. Echter wanneer er wat watertekort heerst laat deze plant als eerste alle blad hangen en kan er werkelijk zeer triest uitzien. Na het ontvangen van het benodigde water komt hij weer snel op, of er niets aan de hand was. Dit jaar zijn er duidelijk minder planten, jammer! Want ik voel zo dat er een bloesemremedie inzit, maar wanneer dat kan ik nooit zeggen. Kan volgend jaar zijn, of dat jaar erop, of...



Karmozijnbes.



Van heel andere vorm zijn de witte bloemen van de Hosta. Eentonig misschien, maar ook dit is een schoonheid! Wel eens in zo'n kelk gekeken?



Hosta.


Bloem Hosta, close-up.



Ook het Duizendblad bloeit rijkelijk! Het Duizendblad heeft al menig keer zijn beschermende kracht laten voelen als bloesemremedie, maar ik voel dat ook hier een eigen remedie aan zit te komen. Dit jaar zijn er veel planten, érg veel.... is vast een teken.



Duizendblad.



Een andere categorie zijn de bloemen die al jarenlang tot de verbeelding spreken en toch zo heel gewoon zijn, in onze tuin tenminste. Wij bewonen huis en tuin die voorheen het ouderlijk huis van mijn schoonvader, van zijn vader, enzovoort is geweest. Mijn schoonouders zelf wonen naast ons, althans nu alleen mijn schoonmoeder. Mijn schoonvader is 4 jaar geleden overleden, maar, hoewel uiterlijk een nuchter man van weinig woorden die daarop wezen, weet ik zeker dat er veel liefde voor de natuur en een hoge gevoeligheid in hem huiste. Een moestuin werd zorgvuldig door hem bijgehouden, zoals het tenslotte 'hoorde'. Al het 'onkruid' werd eruit gewied, maar één plant bleef steevast staan, waar ze ook opdoken, jaar in jaar uit. Hij noemde de bloemen 'hemdeknupkes'. Niemand mocht eraan komen. Ik had geen idee waarom... Nu wel. Intuïtief moest hij aangevoeld hebben dat deze plant behouden moest blijven. Met meerdere migraine-patiënten, mijn schoonmoeder in het verleden, mijn man en ik en naar later bleek ook onze beide zoons met deze aanleg, lijkt het nu bijna vanzelfsprekend dat wij de energie van deze plant simpelweg nodig hadden. Ook in onze eigen tuin heb ik ze altijd laten staan.
Logisch... Deze 'hemdeknupkes' zijn niets anders dan de bloemen van het Moederkruid. En natuurlijk moest ik daar een keer een bloesemremedie van maken. Tenslotte was er een jarenlange aanloop, een jarenlange in opbouw zijnde relatie met deze prachtige bloesem en haar werking. En vandaag was het zover! In de blog met bloesemremedies komt deze vast een keer terug in de beschrijving. Ik moet het natuurlijk allemaal weer even laten bezinken en bekijken hoe ik de werking ga omschrijven. Voor het geval je nu nog niet weet waar ik het over heb...



Moederkruid.



In de kruidengeneeskunde wordt Moederkruid, Chrysanthemum parthenium L., in het Engels Feverfew genoemd, gebruikt
  • bij koorts en griep, werkt koortsverlagend en ontstekingremmend
  • voor het reguleren van de menstruatie en de bevalling
  • ter preventie en behandeling van migraine
  • voor zijn ontspannende werking, om rustig te kunnen slapen
  • vanwege zijn ontspannende werking op bloedvaten en de gladde spieren van de baarmoeder
  • ter stimulering van de spijsvertering (het is ook een levertonicum)
  • om de menstruatie op te wekken wanneer deze uitblijft
  • vanwege zijn ontspannende werking bij astma en bronchitis.


Gewaarschuwd wordt Moederkruid niet te gebruiken bij zwangerschap en borstvoeding.

Ter voorkoming van migraine-aanvallen wordt daarbij wel gewezen op het mijden van voedingsstoffen als kaas, chocolade, citrusvruchten, rode wijn en cafeïnerijke producten.

De werking van een bloesemremedie gaat veel dieper dan alleen het fysieke. De precieze omschrijving laat dus nog even op zich wachten...



Tot slot zijn er vandaag nog meer dingen geoogst uit de tuin:
Heerlijk zoete frambozen die inmiddels verwerkt zijn tot siroop en sappige fris zoetzure rode bessen of ook wel aalbessen genoemd die hun weg in onze yoghurt gevonden hebben voor toetje na het avondeten. Vitaminebommetje!

Voor vandaag zit het er weer op. Het schemert en morgen mogen we weer genieten van een nieuwe dag in onze prachtige, krachtige tuin, die ons voorziet van overvloed, schoonheid, geneesmiddelen en voeding. Met de voorspellingen in gedachten voor dit komende weekeinde, zullen hier wel een paar uurtjes met een goed boek of handwerkje (gehaakte mandala)  in ons paradijsje bij zitten. Wat voel ik me een bevoorrecht mens...




Foto's in dit bericht allen gemaakt door Angelique Moorman, Beuningen, NL