zaterdag 27 juli 2013

Een paradijsje...



Op bezoek in Engeland, krachtplaatsen bezoeken, Koning Arthur volgend, de Michaël en Maria leylijnen volgend... een prachtige vakantie samen met man en hondje.

Zo belandden wij gisterenmiddag in Tintagel, met het doel om het 'kasteel van Arthur' te bezoeken, wat natuurlijk niet historisch bewezen is dat hij daar inderdaad geweest is, want het 'kasteel' is gebouwd door Richard, graaf van Cornwall, en er zijn vraagtekens bij de historici of Arthur überhaupt wel bestaan heeft. Volgens de verhalen vonden conceptie en geboorte van Arthur hier plaats. Maar ach, daar zijn genoeg andere sites die daarover verhalen (vooral in het Engels).

Gek genoeg wordt er kennelijk niet getwijfeld aan Merlijn, misschien meer aan zijn rol of hij wel 'magische' krachten had, twijfel dus alleen aan zijn functie en werkzaamheden, want Merlin's Cave is daar ook te bewonderen... Merlijn was in mijn ogen iemand met een zeer hoog bewustzijn, die gebruik maakte van vaardigheden die de tijd en algemeen niveau van bewustzijn hier op Aarde ver vooruit waren en daarom voor anderen en waarschijnlijk zelfs in het hier en nu voor velen nog steeds hun petje teboven ging. Ik moet dan denken aan de hedendaagse 'magiër' Dynamo. Ook hij maakt handig gebruik van het menselijk brein en wat wij verwachten te zien. Dat wat in ons brein nog niet als waarheid geaccepteerd is, zien we ook niet. Zoals de Indianen die de schepen van Columbus niet eens zagen naderen, simpelweg omdat die nog niet in hun bewustzijn opgenomen waren. Ze kónden ze gewoon (nog) niet zien. Dat wat hij ons wel laat zien, onze focus naartoe stuurt, kunnen wij niet geloven, omdat het (nog) niet overeenkomt met onze waarheid, onze ervaring. Wij zijn ons van zoveel nog niet bewust... Steeds meer wetenschappelijk onderzoek wijst uit dat ons menselijk brein maar voor zo'n ontzettend klein deel door ons gebruikt wordt... en dan heb ik het nog niet eens over spiritueel bewustzijn...

Tegelijkertijd hield Merlijn zich vast bezig met geneeskrachtige zaken en gebruikte zijn kennis van de krachten van de natuur om mensen te genezen. Hij moet een enorme kennis van helende planten gehad hebben of kon daar intuïtief veel mee, misschien wel gewerkt ook met bloesemremedies, ik kan het me zo voorstellen... Zoals je je misschien wel voor kunt stellen voel ik me zeer verbonden met Merlijn... die er in Tintagel maar karig vanaf komt met zijn grot en wat souvenirbeeldjes in de winkels...

Arthur is trouwens in Tintagel ruimhartig aanvaard als 'waarheid', want het stadje drijft op het Arthur-toerisme en maakt daar handig gebruik van. Omdat het gisteren al laat in de middag was toen we in Tintagel arriveerden, zijn we het stadje doorgewandeld, één straat met een aantal zeer leuke winkeltjes, andere voor mij minder leuke winkeltjes, maar voor de surfers onder ons... en een aantal eetgelegenheden, die al dicht waren en waar we de volgende dag zeker nog even naar terug zouden gaan.

Bij terugkomst op de parkeerplaats bij de auto bleek er een flyer onder de ruitenwisser te zitten. Een uitnodiging voor het bezoeken van een 'Midieval Fair'. Normaal gesproken iets wat ik weg zou doen, de dag zou vol genoeg zitten, maar mijn intuïtie gaf me nu in dat we erheen moesten. Nog geen idee waarom... We spraken af dat we de volgende dag even zouden gaan kijken.

Vanochtend hebben we het 'kasteel' bezocht. Ik maakte kennis met de boeken van Aidan Meehan, die de Keltische kunst onderzocht heeft en een aantal boeken uitbracht met beschrijvingen over het ontwerpen ervan. Prachtige inspiratie dus voor het Mandala-tekenen. Onderweg nog een prachtig in steen gegraveerd Keltisch zwaard gezien. Daarna bezochten we de winkeltjes waar mijn aandacht door getrokken was, veel inspiratie opgedaan en kwam ik nog een Ogham-orakel op het spoor dat al even op mijn verlanglijstje stond. Een prachtige cd met 'Avalon' music completeerde het geheel. Tjonge wat een inspiratie heb ik deze vakantie opgedaan... Ik heb genoten, maar het mooiste van ons bezoek aan Tintagel komt nog.

We gingen naar het middeleeuws festival en kwamen daar in gesprek met interessante mensen. Als we ons hondje niet bij ons gehad hadden...
Op een gegeven moment ging er een mevrouw in prachtig middeleeuws kostuum door de knieën en zocht haar toenadering bij ons hondje, 'such a cute little doggie...' (een uitdrukking die wij vaker hoorden tijdens onze vakantie). Ons hondje heeft het daar niet zo op, dan heb je in zo'n geval toch heel veel geduld nodig, het juiste gedrag in benadering en de goede energie. De mevrouw vertelde dat ze gisteren ook naar een andere hond was gegaan, waarvan de eigenaar haar vertelde dat haar hond nooit zomaar te benaderen was en dat ze verbaasd stond hoe haar hond zich liet aaien. Mijn reactie toen: dan zul je voor die hond de juiste energie gehad hebben, een soort klik met de hond... Toen ik dat zei ging er bij haar iets om, dat kon je zien... het spreken over energie was voldoende voor haar om het gesprek over een heel andere boeg te gooien. Ze vroeg wat wij in Engeland kwamen doen en toen wij vertelden dat we krachtplaatsen bezochten, maar gisteren de flyer mij intuïtief deed besluiten hier naartoe te komen, toen kwam haar verhaal los. Of we St Nectan's Glen kenden... Nee dus. Nooit van gehoord...  Nou, als we Cornwall bezochten, waren we niet écht in Cornwall geweest als we daar niet waren geweest, daar moesten we naartoe. Het zou vlakbij zijn. We kregen aanwijzingen om het te vinden, met de waarschuwing dat je er zó voorbij zou rijden als je even niet op zou letten.... Wij dus op zoek... maar konden het niet vinden en we gaven het al op, morgen verder zoeken, tenslotte zouden we toch niet voor sluitingstijd daar kunnen zijn. Nu wisten we wat te zoeken... Terug naar de camping... En wat zie ik daar vlakbij onze camping, hemelsbreed op zo'n 200 meter, ineens? Een bord van St Nectan's Glen. We hadden het toch gevonden...

Een stel met kinderwagen en klein kindje kwamen net terug naar de kleine parkeerplaats. Tjonge, wat een lange wandeling, wij hadden tenminste de goede schoenen, wandelschoenen, aan... Misschien konden we beter morgen terugkomen...
Intuïtief wisten we dat we gewoon móesten gaan en dat hebben we geweten en vooral gevoeld...

Na een stevige wandeling heuvelopwaarts over een smalle weg, zoals die in Engeland wel meer gewoon zijn, komen we uiteindelijk bij een bosachtig gebied, meer een smalle strook bosachtig gebied, tussen de weilanden in, maar wát een paradijsje... en wát een heerlijke energie hangt daar. Sprookjesachtig, de natuurwezens vieren er feest, een stromend beekje en het geklater van de St Nectan's waterval in je oren.
En ja, inderdaad zat de poort naar de eigenlijke waterval dicht, maar dat was niet eens erg. We hadden het gevoel dat het goed was zo, dit prachtige rijkdom hadden we nu helemaal voor ons alleen, geen andere bezoekers... Morgen zal het al vroeg weer druk zijn met toeristen en dat zou de betovering weleens kunnen verbreken.

Jammer trouwens dat dit soort plaatsen toeristisch uitgebuit worden, maar van de andere kant zorgt het tegelijkertijd ook voor behoud van dit soort plaatsen, want als men hier zómaar rond gaat struinen, overal aanzitten, souvenirs meenemen... Misschien zou er op zo'n plaats voor ons nageslacht niet veel meer te genieten zijn, maar een meer met de natuur verbonden houding van de mens zou weer nieuwe plaatsen scheppen, dus zelf ben ik meer voor een immateriële, meer spirituele, aanpak.. een aanpak vol beweging, loslaten en nieuwe dingen scheppen... of ben ik nu té idealistisch aan het denken...

Het was fijn hier zonder anderen te kunnen zijn, de intense energie te kunnen voelen... Een krachtplaats waar we nog geen weet van hadden... Waar intuïtie ons heen geleid heeft...
Dit te ervaren, zo samen... heerlijk! Geniet even mee...






Op een gegeven moment zien we een bouwsel van platte stenen uit het water...






En het bleek niet de enige... Hele bouwwerken zijn er verrezen in en rond de stroom, hoe verder we richting waterval liepen.

Even verderop dit paradijslijk plaatje...






Als we onze intuïtie niet gevolgd hadden en als we ons hondje niet meegenomen hadden....
Je intuïtie volgen is dus wat je op mooie plekken brengt, wat je brengt wat voor jou goed voelt.

Keltische Engeland, nog zóveel te ontdekken... ik voel de keltische energie in me stromen als het water stroomt bij St Nectan's Glen... wát een inspiratie!





Tintagel en St Nectan's Glen, prachtige krachtige plaatsen om te bezoeken voor het in balans brengen van je Heiligbeenchakra!


Geen opmerkingen:

Een reactie posten