woensdag 18 december 2013

Ho'oponopono en zelfonderzoek

Een antwoord schrijven op de vraag van iemand, wat ho'oponopono nu eigenlijk is, maakte bij mij veel los, zette veel radertjes aan het draaien. Daar wil ik je even in laten delen...

Mijn overdenkingen en interpretatie zoals ik dat nu kan overzien. Ik heb geen opleiding gehad in ho'oponopono, ben het, net als jij nu misschien, ooit ergens tegengekomen op het internet en kwam het in mijn opleiding Bloesemtherapie bij Bram Zaalberg naar voren, omdat ik bij gebruik van bepaalde bloesemremedies in combinatie met de workshop 'The Work' bij Byron Katie, inzichten verkreeg over mijn gedachten en daarvandaan handelen in mijn leven in het verleden en nu. Ik zag in dat ik vaak gehandeld heb op een wijze die nadelig was voor anderen, hoewel ik zelf op dat moment werkelijk dacht dat ik het goede deed, vanuit een totale overtuiging dat de intentie om iets te doen of juist niet te doen werkelijk oprecht was. Mijn innerlijke, onbewuste, motivatie was ik me niet bewust, een motivatie die puur samenhing met mijn eigen comfortzone, om die in stand te houden. Dat ik daarmee een ander benadeelde, daar was ik totaal niet van bewust. Nu mijn inzichten verruimd zijn, zie ik wat de ware motivatie was om bepaalde dingen te doen of te zeggen (tja, zoals ik dat nu inzie dan...) en het zorgde voor de nodige schuldgevoelens. Ik vond mezelf écht niet aardig meer... Onterecht natuurlijk, omdat ik met mijn verstand heel goed weet dat er alleen sprake is van schuld als je met opzet iets doet om een ander of jezelf te benadelen. Daarvan was geen sprake natuurlijk, maar het gevoel was er wel. Een gevoel dat paste bij mijn basis in het leven, zoals ik dat met behulp van de astrologie al ontdekt had, maar ik kon er nergens mee heen. Bram kwam op de proppen met ho'oponopono. Iets waar ik ooit al eerder van gehoord had, wist wat het was, maar had me er nog nooit zo in verdiept. Na verzamelen van informatie en voor zover ik dat nu kan begrijpen en toepassen komen natuurlijk ook de vragen van cliënten. Tenslotte krijg je in je praktijk natuurlijk die cliënten op je pad, die passen bij je eigen bewustwordingsproces. Vandaar dit artikel, waarin ik hoop zo duidelijk mogelijk uit te leggen wat ho'oponopono is en hoe dat toe te passen.
Vermeld ik er nog wel even bij, dat ik naast deze verdieping ook (weer) begonnen ben met het innemen van mijn Bachbloesem Onderhoudsremedie om die schuldgevoelens ook op die manier aan te pakken, omdat die horen bij mijn basisneigingen in het leven, één van de gebieden waarin ik makkelijker uit balans raak.

Ho'oponopono is een oude Hawaïaanse manier van verzoening en vergeving. Als iemand ziek was, geestelijk of fysiek, of een probleem had, kwam de familie bij elkaar om ho'oponopono te doen. Dit werd traditioneel geleid door een genezingspriester of binnen de familie door een ouder familielid. Tegenwoordig wordt ho'oponopono ook individueel uitgevoerd.

Wij zijn deel van het grote geheel. Men gaat er bij ho'oponopono vanuit dat wij niets waar kunnen nemen dat niet in onze geheugenbank opgeslagen is, in ons collectief onbewuste, het universeel geheugen van de mensheid. Problemen die wij ervaren kunnen dus alleen aanwezig zijn als wij mensen ergens ervaring mee opgedaan hebben in dit of in een vorig leven en het nog steeds aanwezig is in de geheugenbank. Bepaalde situaties halen bij ons gedachten omhoog, herinneringen aan zo'n oude ervaring, waardoor wij deze situaties kunnen herkennen en zien zoals wij ze zien, ervaren zoals wij ze ervaren, als een probleem. Die herinnering kan refereren aan iets in dit leven, maar ook in één van de vele vorige levens van onszelf of onze voorouders. Wij allemaal hebben gegevens in die grote geheugenbank opgeslagen.

Je zou het kunnen vergelijken met ons moderne internet, een loeigrote harde schijf, een server, waar alles in opgeslagen zit wat ooit daar door iemand opgeslagen is en als je even iets niet weet dan zoek je het erin op... Als wij in ons dagelijks leven een probleem tegenkomen, iets niet begrijpen, dan 'googlen' we toch even...

Tot de harde schijf van het leven hebben wij, net als bij dat internet, allen toegang om dingen aan toe te voegen en dingen te veranderen. Alles wat wij erop zetten kan door anderen gelezen worden en kan hen dus beïnvloeden, positief, maar ook negatief. Als ik hier iets schrijf wat 'niet waar' zou zijn, dan kunnen anderen dat toch geloven en aannemen als 'waar' en daar hun verdere leven mee voort doen en ervaren als 'waar'. Zoveel invloed hebben wij op anderen! Onderschat dat niet! En zelfs als wij met de beste wil van de wereld, met de mooiste motivatie en intentie iets doen, kan dit ergens voor iemand nadelig uitpakken. Daar hebben we geen zicht op en ligt ook voor een deel bij de ander hoe die jouw inbreng oppakt.

Geschiedschrijvers over 1000 jaar kunnen gedateerde informatie op het internet misschien zelfs aannemen als 'waar', als tijdsbeeld...  Zo scheppen wij zelf een wereld waarin wij leven zonder vaak ook maar enig benul te hebben van wat wij scheppen.Kun je je misschien ook voorstellen hoe snel iets 'fout' kan gaan. Denk maar eens aan dat leuke spelletje waarbij een groep mensen in een grote kring zit en de eerste een zinnetje in het oor van zijn/haar buurman/vrouw fluistert. Die fluistert wat hij/zij gehoord heeft weer in het oor van zijn/haar buurman/vrouw, etc. etc... tot je de kring rond bent. Hoe groot is de kans dat het zinnetje feilloos weer bij de eerste aankomt? Hoe groter de kring hoe meer vervorming van het zinnetje.... Alleen wanneer wij letterlijk overnemen, kopiëren, wat een voorganger gezegd of gedaan heeft, kunnen we er zeker van zijn dat we dat ook letterlijk door kunnen geven.

Ook dit artikel is niets meer en niets minder dan een persoonlijke overdenking en interpretatie van mij, de schrijver, een interpretatie die samenhangt met mijn ervaringen in het leven, mijn inzichten etc. die helemaal niet de jouwe hoeven te zijn. Dus ik zeg ook altijd tegen mijn lezers, cursisten en cliënten dat zij mijn woorden moeten toetsen aan hun eigen ervaringen en inzichten. Ik heb 'De Waarheid' niet in pacht. Ik ben mijn inzichten alleen gaan delen met anderen omdat er ooit om gevraagd werd, omdat iemand graag wilde leren 'hoe ik dat toch deed' en toen bleek dat er meer mensen baat bij hadden dan ikzelf alleen. Ik heb er mijn werk van gemaakt. En ik doe dit ook uit dankbaarheid voor de mensen die mij ooit geïnspireerd hebben, want als mensen elkaar niet inspireren, wat dan? Alleen op een eilandje? Kom je dan tot inzichten? Als je niet geconfronteerd wordt met en door andere mensen, waar zijn dan je spiegeltjes om in te kijken? Hoe zou je bewustwordingsproces er dan uitzien? Om te beseffen wat er in jouzelf nog leeft en actief is dat je benadeelt heb je een referentiekader nodig. Hoewel... als ik dit nu zo schrijf heb ik daar zo mijn twijfels over. Boeddha kwam ook tot inzicht door lange tijd alleen te mediteren onder een boom, maar kreeg hij daarmee geen toegang tot die grote universele geheugenbank? Heeft Boeddha ook ho'oponopono toegepast op zijn manier? Heeft hij 'gewoon' al zijn data gewist uit die grote geheugenbank? Boeddha was zich wel bewust van het feit dat het ZIJN inzichten waren en dat die voor hem geleid hadden naar verlichting, want hij wees anderen er steeds op dat ze zijn woorden moesten toetsen aan hun eigen ervaringen. Hij onderwees het pad dat hij gegaan was, omdat hij wist dat dat voor hem geleid had naar verlichting. Dat dat niet de universele waarheid hoefde te zijn, daar was hij zich wel bewust van. En dan moet ik steeds denken ook aan de Dalai Lama die in een interview vertelde dat hij zich iedere avond in meditatie voorbereidt op de dood en de weg die je daarna gaat. Dan barst hij in lachen uit en zegt: 'En misschien doe ik het allemaal wel voor niks. Blijkt het allemaal anders te zijn dan wij nu denken.'

Ho'oponopono laat zien dat jij zelf verantwoordelijk bent voor dat wat jij in die grote geheugenbank doet, wat jij daar in brengt, wat jij erin gebracht hebt en ho'oponopono leert je hoe je jouw bijdrage aan die universele geheugenbank er weer uit kunt halen. Wanneer je iets ervaart als niet fijn, niet goed, fout, verkeerd, negatief, iets ervaart als een probleem, dan zit er ergens nog iets in die geheugenbank wat jouw herinnert aan iets wat je daar 'opgeschreven' hebt. Grote kans, zo'n 100% (jaja...), dat als jij het herkent jij er ook een aandeel aan gehad hebt in dit of in een ander leven. Jouw aandeel aan die grote geheugenbank kun jij wissen, waardoor alles wat daarop gevolgd is ook meteen gewist wordt, zonder oorzaak geen gevolg....Wij zouden dus geen problemen kunnen ervaren als zodanig als dat niet in die grote geheugenbank opgeslagen zou zijn. Pijn en ellende in de wereld is dus alleen voor ons waarneembaar als er iets in onszelf is dat het (her)kent en de herinneringen uit die grote geheugenbank ophaalt.

Door verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen stukje en dat te reinigen met behulp van ho'oponopono kun je dus jouw aandeel in die geheugenbank wissen. Ieder probleem dat jij ziet en ervaart is een kans om er de verantwoordelijkheid voor op te nemen en een deel van de geheugenbank, jouw deel, te wissen. Om ho'oponopono toe te kunnen passen hoef je dus niet precies te weten wát jouw aandeel is geweest in het probleem, je hoeft alleen maar te erkennen dát je er een aandeel in hebt (gehad).

Als jij jezelf opschoont, jouw bijdragen uit de collectieve geheugenbank wist, zou een ander daar dan profijt van kunnen hebben? Dat is natuurlijk afhankelijk of jouw aandeel in oorsprong of in het verloop van het ontwikkelen daar invloed op gehad heeft en is bovendien ook de verantwoordelijkheid van die persoon zelf. Want wat je met de gegevens uit de geheugenbank doet is ook jouw eigen verantwoordelijkheid. Als jij gelooft wat je daar 'leest', zul je er ook naar handelen en zal jouw handelen weer anderen beïnvloeden, etc. etc... Dus als de ellende van een ander op de één of andere manier in contact staat met jouw aandeel, dan zal er zeker verandering plaatsvinden. Echter kunnen we natuurlijk niet ingrijpen in het goddelijk plan voor die persoon. Zouden we natuurwetten kunnen veranderen? Natuurwetten zijn tenslotte ook 'maar' universele overtuigingen... maar dat terzijde...

Dat ho'oponopono verbluffende resultaten opgeleverd heeft voor de uitvoerende persoon zelf én anderen in zijn/haar omgeving is intussen wel duidelijk. Door de grote geheugenbank te reinigen van jouw eigen negatieve input ben je in staat om totale vrijheid te ervaren en héél anders naar de wereld te kijken. Want wat zou uiteindelijk overblijven? We zouden in pure verbinding staan met onze goddelijke bron, zouden puur kunnen leven vanuit onze inspiratie. Vanuit de goddelijke bron ontvangen we spontaan de antwoorden op onze vragen, krijgen we spontaan ingevingen over wat te doen. We zouden volledig in het hier en nu kunnen leven, in harmonie met hoe wij als mens in de basis hier op aarde zijn gekomen. We zouden onze kwaliteiten tot op hoog niveau kunnen ontwikkelen, ongestoord door oude belemmerende zaken. Ho'oponopono helpt ons onze uitdagingen aan te gaan en problemen te overwinnen, zodat we ons kunnen concentreren op onze kwaliteiten. Ik weet dat het mij heeft geholpen en nog steeds doet en ik momenten van pure eenheid, diepe verbinding en onvoorwaardelijke liefde heb mogen ervaren. Zou dat zijn waar ho'oponopono naartoe werkt of is het dat wat de Boeddhisten noemen 'verlichting', het absolute niets of het paradijs? Eerlijk gezegd is mij dat niet helemaal duidelijk, maar ik kan mij voorstellen dat als iedereen over de hele wereld zichzelf zou reinigen, de wereld er heel anders uit zou zien. Toch zal iemand die ho'oponopono in de ware zin toepast nooit de intentie hebben de wereld te verbeteren, alleen zichzelf opschonen. Dus als je aanhanger bent van het motto 'verbeter de wereld, begin bij jezelf', dan zit je goed. Ik ben verantwoordelijk voor wat ik doe, maar ook voor wat ik voel, ervaar, zie, etc., niemand anders, en ik kan dan ook niet het reinigingsproces van een ander op me nemen, dat moet die persoon zelf doen als deze verandering wilt brengen in zijn/haar leven.

Grote vraag die bij mij achterblijft: hoe kwam er ooit iets in het niets? Hoe kwam de eerste ervaring tot stand als er niets was om op terug te vallen, om je te herinneren? Zijn wij ooit begonnen met een goddelijk basisbestand? Ik denk het... Het bestaan van afgescheidenheid, tijd en ruimte, was waarschijnlijk al genoeg... Verder hoefde God het alleen maar los te laten en aan de mensen zelf over te laten. En zie hier wat we ervan gemaakt hebben. Door je bewust te zijn hoe het internet werkt, ben je je misschien ook bewust hoe dat werkt met ons collectief geheugen. Het internet maakt misschien duidelijk hoe dat in ons dagelijks leven ook gebeurt.

Maar wat kun je nu feitelijk doen, wat houdt ho'oponopono nu eigenlijk in, hoe wis jij de gegevens die jij in de grote geheugenbank geplaatst hebt? Door 4 hele simpele zinnetjes uit te spreken:



Het spijt me.
Vergeef me.
Dank je wel.
Ik hou van je.


I am so sorry.
Please forgive me.
Thank you.
I love you.



Deze woorden zijn de sleutelwoorden om tot het onbewuste door te dringen en de pijnlijke herinneringen te wissen die daar opgeslagen liggen, welke problemen veroorzaakten voor jezelf en de mensen die hierbij betrokken zijn/waren.

'Het spijt me' voor het aandeel aan dit probleem dat nu wordt gemanifesteerd in mijn leven, want ik ben verantwoordelijk voor haar.
'Vergeef me'; omdat ik niet wist dat ik dat in me had, ik vraag vergeving voor mezelf en dus kan ik loslaten, vrijgeven.
'Dank je wel' voor dit probleem dat zich heeft gemanifesteerd in mijn leven, zodat ik nog een kans heb dit probleem aan te pakken en de geheugenbank op dat gebied schoon kan maken.
'Ik hou van je', zeg ik omdat ik deel ben van het goddelijke en daarmee ben ik perfect. In feite zou ik kunnen zeggen 'Ik hou van mezelf.'

Je ziet her en der diverse variaties en bijvoorbeeld een soort gebeden die hierop gebaseerd zijn, of minder zinnetjes, maar dit zijn de 4 basiszinnetjes.
In een later stadium, als je al goed geoefend bent in Ho'oponopono zijn de zinnetjes 'Dank je wel. Ik hou van je.' al genoeg.

Wanneer je een probleem op je pad krijgt, of dat nu van jezelf of van een ander is, kun je deze zinnetjes steeds opnieuw herhalen. Al geloof je er (in het begin) geen barst van, toch doordoen en het zal zeker werken!

Ik zal vast nog meer achtergronden en toepassingen leren in de toekomst, maar tot nu toe klinkt het allemaal mooi aansluitend bij de methoden die ik al toepas in mijn praktijk, bij het kijken in de spiegels middels edelsteen- en bloesemremedies, Spagyrische middelen en het gedachtenonderzoek met behulp van 'The Work' van Byron Katie. Ik hoop dat jij er ook iets aan hebt.








Meer lezen over ho'oponopono? Er zijn inmiddels diverse boeken verschenen, ik kan vooral aanraden 'De genezende kracht van Ho'oponopono' van Dr. Luc Bodin, Nathalie Bodin en Jean Graciet:



maandag 2 december 2013

Een transformatieproces is net leren autorijden.





Een auto is natuurlijk een vorm van transport, voor de hand liggend. Een transportmiddel dat in een droom voorkomt staat symbool voor het overbrengen van de ene bewustzijnstoestand naar de andere. Een auto heeft dus alles te maken met transport, transport van bewustzijn. De wijze waarop de auto in je droom voorkomt vertelt je veel over jezelf en hoe je met het leven omgaat. Transport en transformatie zijn dus best nauw met elkaar verbonden. In die zin ook het volgende.

Na afloop van workshops, cursussen of lessen in mijn praktijk merk ik vaak dat mensen moe zijn. Ik ken het zelf ook van de cursussen en opleidingen die ik heb gedaan, die te maken hebben met bewustzijnsverruiming. Het heeft natuurlijk te maken met het intensief luisteren en meedoen, het geconcentreerd zijn en - laten we er niet omheen draaien - velen onder ons ervaren dat hoe ouder je wordt hoe meer moeite je dat kost. Inmiddels weet ik trouwens ook dat dit alleen maar een overtuiging is die je dit laat geloven en dus waarheid wordt. Wel een veel gebruikte overtuiging, door veel mensen. Ikzelf geloof nu ook dat je er enorm veel energie door kunt opdoen. Het hangt van je eigen instelling en afstemming af, hoe je dit ervaart. Als jij er maar van overtuigd bent, bewust of onbewust, dat je moe zult worden van dit soort lessen, dan zul je moe worden. Wanneer ik me lekker in mijn vel voel, merk ik dat ik bij mijn overtuiging kan blijven dat het me juist inzichten, inspiratie en energie geeft! En dan ontvang ik ook precies dat! Ik kan dus helemaal opgeladen van een beurs of cursus thuiskomen tegenwoordig. Ik besef ook terdege dat wanneer ik me minder lekker in mijn vel voel, ik eerder moe ben en daardoor nog minder lekker in mijn vel kom te zitten, nog vermoeider wordt, etc. Ik kom in een neerwaartse spiraal terecht. Zaak dus om je bewust te zijn van je eigen gevoelens, van je emoties en vooral waar die vandaan komen en of de onderliggende gedachte die het gevoel veroorzaakt gegrond is. Maar afijn, we hadden het over auto's... om daar maar even bij terug te komen...

Waarom kun je toch zo moe worden van lessen die je transformatieproces bevorderen?
Een transformatieproces is net het leren autorijden. In het begin heb je het gevoel dat je alles tegelijk moet doen en dat alles tegelijk op je af komt. Je mist het overzicht en de routine. Na verloop van tijd en veel oefenen slijt de routine in, gaan sommige dingen al automatisch, krijg je meer ervaring en wordt alles overzichtelijker. Op een gegeven moment doe je rijexamen en leer je daarna pas werkelijk goed autorijden door het vaker te doen, vaker te oefenen. Zo ook met ons transformatieproces. Door er vaker mee bezig te zijn, te oefenen, krijg je meer routine en vaardigheden. De chaos verdwijnt om plaats te maken voor inzichten en daardoor ook meer overzicht.
Begin je echter weer met iets nieuws op het gebied van bewustwording, ga je met een andere energie aan het werk, etc., is het net of je weer in een nieuwe auto stapt. Eentje waarbij je weer moet opletten hoe deze werkt. Het is even wennen, even oefenen, en dan weet je er weer net zo goed je draai te vinden als in die vorige auto. De eerste auto in je leven leren besturen is het lastigste! Maar stap je dan in een grote bus of in een vrachtauto, tja, dan heb je weer even meer oefening nodig. Je rijbewijs heb je dan wel, maar dit besturen vraagt toch weer nieuwe vaardigheden. Er ontstaat weer chaos die door oefening toch weer plaats maakt voor routine.

Afijn, het aangaan van uitdagingen die te maken hebben met je transformatieproces, een veranderen van je bewustzijn is nét leren autorijden! En ja natuurlijk, de één leert het iets makkelijker en sneller dan de ander, dat is logisch, mensen verschillen.
Denk hier maar aan als je weer eens midden in een transformatieproces zit en je je moe voelt, futloos, slecht slaapt, het gevoel hebt dat het allemaal te veel is, etc. Eerst is er chaos, maar door het losgooien van oude vaste, soms zelfs vastgeroeste, patronen komt er beweging die ruimte creëert voor nieuwe dingen en je open laat staan voor nieuwe ervaringen, nieuwe inzichten en daarmee bijdraagt aan je groei en ontwikkeling! En daardoor wordt je uiteindelijk een 'beter' mens, meer jezelf!, een mens die meer vrijheid en geluk voelt. Uiteindelijk zul je blij zijn weer eens chaos te ervaren, omdat je weet dat er daarna weer meer verrijking in het leven ervaren mag worden.



Geïnspireerd door de woorden van 
Erik Welten, Spagyriek Apotheker
tijdens de basiscursus Spagyriek
d.d. 30-11-2013



Moeder en kind








Een olifantenmoeder was met haar jong op de oever van een rivier naar voedsel aan het zoeken. Het jong sprong pardoes in het water, omdat hij lekkere blaadjes aan een overhangende tak zag hangen. Het water stroomde erg hard en was voor hem te diep om houvast te krijgen. Moeder ging rustig door met voedsel zoeken, vanuit haar ooghoeken haar jong in de gaten houdende. Het jong worstelde tegen de stroom om niet meegesleurd te worden. Reikte met zijn slurf verwoed naar overhangende takken van de kant om zich daar vast te grijpen. Het kostte hem zichtbaar veel moeite. Moeder sprong er niet in, omdat haar jong nu iets kon leren. Ze kon hem makkelijk vanuit de kant een helpende slurf reiken of zelf het water ingaan waar zij lang niet zo'n last van de stroming zou hebben gezien haar grootte en gewicht en ze zou het jong prima op kunnen vangen. Maar het jong had wat te leren, dus ze liet hem worstelen. Zou moeder haar jong nu geholpen hebben, dan had hij niks geleerd. Uiteindelijk kreeg het jong houvast en kroop uitgeput op de kant. Zou hij iets geleerd hebben?



Geïnspireerd door een natuurdocumentaire die ik op televisie zag.