zondag 30 november 2014

Ziek zijn als signaal



Na een reguliere behandeling van een klacht zal deze vaak verdwijnen, soms niet. Maar is deze behandeling wel afdoende, zelfs al is de klacht verdwenen? Sommige mensen zijn 'vatbaarder' voor een bepaalde klacht dan anderen. Als er niets gedaan wordt aan deze vatbaarheid kan een klacht terugkomen. Fysiek bekeken kan de klacht verdwenen zijn, kan zelfs de medische oorzaak weggehaald zijn, maar verder...


Verschillen tussen reguliere en complementaire behandeling.

Een reguliere behandeling is bij een fysieke of psychische ziekte of aandoening gericht op bestrijding van het symptoom of de klacht (reguliere behandeling = (mijns inziens) de strijd aangaan met...).
Dat symptoom is een uiterlijke verschijning van een ziekte of aandoening, waardoor er iets in het lichaam is dat niet meer voelt, functioneert of er niet meer uitziet, of waardoor er iets in de psyche is, dat niet als 'normaal' ervaren wordt, zoals dat verwacht wordt en zoals men dat graag wilt. Je voelt je niet meer lekker in je vel en zoekt hulp om dat te herstellen of de expertise en het advies van een vakman/vrouw in te roepen. Men gaat op zoek naar een manier om lichaam en/of psyche te herstellen, zodat het (weer) voldoet aan de verwachting. Lukt dat niet, dan kan het zijn dat de verwachtingen bijgesteld moeten worden.

 Men spreekt ook over de kans dat men een bepaalde klacht krijgt, maar dat hangt vaak alleen samen met wat in het verleden bij veel mensen, met diezelfde klacht, onderzocht en geconstateerd is en bekeken wordt vanuit de daardoor opgeleverde statistieken, maar geeft meestal geen beschrijving van de daadwerkelijke onderliggende oorzaak, is alleen een kansbeschrijving.
En waarom krijgt de één in een bepaalde familie, waarin er een genetische aanleg is voor een bepaalde ziekte, die ziekte wel en waarom krijgt een ander in diezelfde familie die ziekte niet, terwijl beiden dezelfde genetische aanleg hebben voor die ziekte?
Vaak zijn er wel fysieke oorzaken en gevolgen die elkaar als een soort domino-effect opvolgen welke puur verstandelijk en medisch wetenschappelijk verklaard kunnen worden. In het algemeen kunnen we klachten volgens de reguliere zorg onderverdelen in psychische klachten en fysieke klachten, waarbij de oorzaak voortkomt uit een psychische of fysieke oorzaak, dan wel een ongeval. Reguliere zorg komt voort uit een horizontale denkwijze van oorzaak en gevolg.

In veel complementaire geneeswijzen wordt een klacht veelal gezien als een signaal van een onderliggende psychisch/emotionele dan wel spirituele oorzaak. Klachten die voortkomen uit een ongeval zijn discutabel. De ene complementaire geneeswijze/geneeskundige beschouwt deze als een fysieke oorzaak, de ander vraagt zich af waarom de cliënt nu juist dit ongeluk moest overkomen en zoekt naar een spirituele oorzaak, een seintje van het goddelijke om je ergens bewust van te maken. Niets is toeval. Voorbeeld: twee personen krijgen een auto-ongeluk, hetzelfde ongeval dezelfde situatie, de één krijgt een wiplash, de ander niet. Waarom de één wel en de ander niet? De reguliere zorg geeft daar alleen een statistisch antwoord op, gebaseerd op een verstandelijke verklaring, een aantal complementaire geneeswijzen/geneeskundigen gaan samen met de cliënt op zoek naar een onderliggende spirituele oorzaak. Complementaire geneeswijzen komen voort uit een toegevoegde, complementaire, verticale denkwijze in oorzaak en gevolg.


Ook al zoiets... als je hulp zoekt ben je dan een patiënt of een cliënt van de hulpverlener?

Patiënt klinkt in mijn oren veel passiever, je geeft de regie over aan de hulpverlener en volgt zijn/haar adviezen op om beter te worden. Jij bent 'de zieke' die genezen wil/worden. 'Patiënt' komt van het woord 'patience' wat 'geduld' betekent, dat zegt toch al genoeg?
Cliënt klinkt in mijn oren actiever, deze neemt zelf verantwoording voor zijn/haar eigen proces van herstel, vraagt advies en mogelijk hulpmiddelen om zichzelf te genezen, maar houdt zelf de regie in handen, ondersteund en begeleid door de hulpverlener. De cliënt doet het helemaal zelf, de hulpverlener reikt handvatten aan.



Wat maakt nu dat de ene persoon vatbaarder is voor een klacht dan de ander?

In de complementaire zorg kijken we vaak heel anders naar ziekten dan in de reguliere zorg. We hebben een aanvullende (complementaire) kijk op de zaak. Een goede diagnose door een arts is belangrijk en meteen ons uitgangspunt, het signaal. Maar daar blijft het niet bij. We kijken naar de mens in zijn/haar geheel, compleet met geschiedenis, vaak (meestal zelfs) tot terug in de jeugd en soms zelfs nog daarvoor. Dan nemen we vorige levens en vorige generaties in de familie mee in de beschouwing. We beschouwen een aandoening of ziekte als een signaal van een onderliggende oorzaak op psychisch/emotioneel gebied.

Komt iemand met klachten, dan wordt de persoon met deze klacht in zijn/haar geheel bekijken, een 'holistische visie', zoals we dat noemen, waarbij niet alleen de persoon zelf (in lichaam, geest én ziel), maar ook verleden en omgevingsfactoren een rol spelen. Er wordt, als je daar interesse in hebt, in praktijk De Witte Waterlelie naar gestreefd je een beter overzicht en inzicht in je leven te geven, inclusief de redenen van je klacht en uiteraard krijg je handvatten (waaronder bloesemtherapeutische of spagyrische remedies). Je bént geen klacht, je bent een persoon mét een klacht en die klacht heeft een signaalfunctie, vertelt ons iets over een bepaald gebied in jouw leven waar het met jou niet goed gaat, een gebied dat aandacht en zorg nodig heeft.

Waarom zou je op zoek gaan naar een onderliggende oorzaak als bestrijding van een klacht de klacht doet verdwijnen, zoals in de reguliere zorg? Velen zoeken dan ook pas hulp bij een complementaire geneeswijze als de reguliere zorg geen beterschap brengt, de klacht niet verdwijnt of weer terug komt. Heel logisch. Een bekende uitspraak over 'alternatieve' geneeswijzen: 'baadt het niet, dan schaadt het niet', klopt echter niet altijd. Wees je ook daarvan bewust en kies die methode die je aanspreekt en waar je, mijns inziens, goed uitgelegd krijgt waar je mee aan de slag gaat, zodat je zelf alert en waakzaam blijft over je eigen proces. Jij zelf weet het beste wat je voelt en ervaart, dus laat je niks aanpraten en toets het altijd aan je eigen gevoel, intuïtie en ervaringen. Ook van mij moet je niet zonder meer aannemen dat alles wat ik zeg de waarheid is. Niet dat ik lieg, maar ook ik werk vanuit mijn eigen ervaringen - en mijn scholing natuurlijk - en mijn waarheid hoeft niet persé jouw waarheid te zijn. Luister, laat je inspireren en sta vooral open en onderzoekend in je eigen ontwikkelingsproces.

Veel reguliere medicijnen dekken het probleem slechts af. De verschijnselen, de klachten, verdwijnen (kunnen zich niet meer uiten), maar het eigenlijke probleem blijft. Wanneer dit probleem er op de snelle manier niet meer uit kan komen, gaat het een andere weg zoeken. Daardoor zie je dan ook dat er veel zogenaamde bijwerkingen zijn bij reguliere medicijnen. Deze kunnen voortkomen uit de gebruikte stoffen (vaak synthetische samenstellingen) in de medicijnen, het gemis aan synergie met de van nature samen met de door de mens geïsoleerde en werkzame stoffen voorkomende andere stoffen in de plant, maar kunnen ook voortkomen uit het probleem dat een andere weg zoekt om toch naar buiten te komen. De verklaring van deze bijwerkingen, hoe veelvuldig bijwerkingen voorkomen, welke bijwerkingen voorkomen, etc. hangt wederom af van de statistieken volgens de reguliere zorg, de complementaire geneeswijze zal dit bekijken zoals hierboven uitgelegd. Wel zal de reguliere zorg erkennen dat de ene persoon gevoeliger is voor bepaalde zaken dan de andere. Maar ja, hoe komt dat dan? Een antwoord daarop door de reguliere zorg is veelal weer statistiek afhankelijk. En misschien snap je nu dat de complementaire zorg dit weer anders bekijkt.

Ik zie dan ook veel heil in een samenwerking tussen de expertise van reguliere en complementaire zorg, welke laatste ook preventief ingezet kan worden. Gelukkig zie ik al steeds meer samenwerking ontstaan en ben ik blij als ik bijvoorbeeld meditatie of mindfulness of 'The Work' van Byron Katie hun intrede zie maken in de psychische gezondheidszorg! Ook het gebruik van aromatherapie (welke ik in aanvulling op de bloesemtherapie toe kan passen) in bepaalde ziekenhuizen juich ik toe! En zo zullen er steeds meer initiatieven komen die gebruik maken van de sterke kanten van gebruikte geneeswijzen.

Zeker wanneer klachten chronisch zijn of vaker terug komen is het zeer zinvol om middels een complementaire geneeswijze te gaan kijken wat er aan de hand is. Ook wanneer je de ene klacht na de andere krijgt is dit zeer zinvol. Maar natuurlijk ook bij op zichzelf staande klachten is het zeer nuttig op zoek te gaan naar de daadwerkelijke dieper liggende oorzaak, zodat je je leven bij kunt stellen en je over het algemeen lekkerder in je vel voelt. Iedere klacht is een signaal van een sociale aanpassing die niet bij je aard past en dus negatief op je gezondheid werkt. Soms zijn aanpassingen noodzakelijk en moet je leren accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn. Het draait allemaal om een voor jou gezond evenwicht vinden.

Klachten worden in praktijk De Witte Waterlelie namelijk beschouwd als een signaal dat er iets aan de hand is, een signaal dat er psychisch/emotioneel of spiritueel iets aan de hand is waar tot nu toe nog niet voldoende mee aan de slag is gegaan, een signaal dat je iets in je leven moet veranderen, dat je je ergens bewust van moet worden om je levenslessen te leren, om meer jezelf te worden, om je kwaliteiten in de wereld te manifesteren, etc... Door bebegeleiding/behandeling en bewustwording van deze oorzaak, zal de klacht uiteindelijk verdwijnen, simpelweg omdat deze geen reden van bestaan meer heeft. Jij hebt iets in je leven aangepast, veranderd, waardoor het geen noodzaak meer is om jou signalen te geven iets te veranderen. Iedere klacht is gekoppeld aan een bepaald signaal. Een signaal kan op diverse manieren, via diverse klachten, gegeven worden, afhankelijk van de persoon en zijn levenswijze tot dan toe. Daarom is het zo belangrijk dat de cliënt/cursist op zoek gaat naar de samenhang van diepere oorzaken en de klacht zelf. Als begeleider van de betreffende persoon kun je handvatten aanreiken, maar de uiteindelijke ontdekkingstocht is een heel persoonlijke. In praktijk De Witte Waterlelie wordt derhalve veel informatie uitgewisseld en je krijgt van mij veel te horen over het proces dat je doorloopt, zodat je weet waar je mee bezig bent. Je krijgt dus niet zomaar 'een pilletje of een druppeltje tegen de pijn', maar je wordt geholpen om datgene, waardoor jouw klacht is ontstaan in je leven, te begrijpen en te veranderen. Dit zijn soms hele processen die tijd vragen, maar wat is leven nu eigenlijk anders?

Hoe gaat dat dan in zijn werk? Een vaste gewoonte, een patroon van denken en handelen moet doorbroken worden om verandering te kunnen brengen. Dat kan alleen door je eerst bewust te worden van het betreffende patroon. Ik vergelijk het altijd met leren autorijden. Als je ooit rijles gehad hebt... herinner je je eerste rijles nog? De chaos in je hoofd door alles wat je moet doen in de auto, het schakelen, de pedalen, de richtingaanwijzers, ruitenwissers, etc. en dan moet je ook nog op het verkeer letten, de verkeersregels kennen, etc. etc. Je bent je bewust van alles wat er in en om de auto moet gebeuren als je de auto wilt besturen door het verkeer. Gelukkig heb je je rij-instructeur naast je die alles in de gaten houdt, want o wat moet je toch veel doen... Na een aantal lessen gaat het steeds beter en beter, je bouwt routine op in het bedienen en besturen van de auto, je leert het ook allemaal afstemmen op het overige verkeer, etc. Uiteindelijk zul je de handelingen die je in de auto verricht automatisch gaan doen, zodat je je volle aandacht bij het verkeer kunt houden. Autorijden is een gewoonte, een routine, geworden, waarbij je niet meer nadenkt over alle losse onderdelen ervan. In je hersenen heb je letterlijk stevige informatie-bruggetjes gebouwd, waardoor je je al die losse onderdelen niet meer bewust bent (gelukkig niet), maar ze zijn er nog steeds!

Zo gaat het ook met andere dingen in je dagelijks leven. Prima als het gaat om dingen als autorijden, dat is alleen maar makkelijk, prima als het gaat om dingen die gezond voor je zijn, die je leven positief beïnvloeden, maar zo gaat het ook met dingen die ongezond voor je zijn. En dan heb ik het niet eens alleen over wat je eet en drinkt om je lichaam gezond te houden, maar ook over dingen die je in je dagelijks leven doet om je geestelijk gezond te houden. Wanneer je een gewoonte opgebouwd hebt die fysiek of geestelijk ongezond is voor jou, zul je uiteindelijk klachten krijgen. Deze klachten kunnen fysiek of geestelijk zijn, maar de ervaring leert dat geestelijke klachten uiteindelijk ook weer fysieke klachten op kunnen leveren. Daarover is de reguliere zorg het met ons eens. We praten dan over zogenaamde psychosomatische klachten. Echter in de complementaire (alternatieve) zorg zijn er meer ziekten en aandoeningen die als psychosomatisch beschouwd kunnen worden dan in de reguliere zorg. In feite ga ik er in mijn praktijk vanuit dat iedere klacht een psychisch/emotionele of zelfs spirituele ondergrond heeft en moeten we dus op zoek naar deze oorzaak om een klacht goed te begrijpen en aan te kunnen pakken. We moeten ons bewust gaan worden van alle handelingen en verrichtingen die we doen als we ons leven leiden (de auto besturen in alle onderdelen en ons in het verkeer begeven, bewust van alle verkeersregels). We gaan op zoek naar de vaste bruggetjes die we gebouwd hebben die negatief voor ons werken en gaan die afbreken. Dit kan (maar hoeft niet) tijdelijk even een chaotisch gevoel geven, zoals die eerste rijles. We zien dan dat je je onrustig voelt (algemeen of over bepaalde dingen) of dat je klacht zelfs even verergert, een zogenaamde aanvangsverslechtering. Veel mensen hebben dan de neiging te stoppen, maar ik adviseer dan juist dat niet te doen. Het is een teken dat het gekozen pad, de gekozen remedie, de juiste is, de juiste bruggetjes gevonden heeft. Deze chaos biedt je ruimte om weer nieuwe bruggetjes te gaan bouwen, dit keer bruggetjes die wel gezond voor je zijn. Waardoor de klachten geen reden van bestaan meer hebben en uiteindelijk gaan verdwijnen. Ze hebben hun nut gehad, ze hebben aangegeven wat er veranderd dient te worden, jij hebt dat veranderd, dus dan is het klaar.

Je snapt misschien al dat dit een heel proces is. Vaak kun je aanhouden dat een behandeling/begeleiding van een klacht net zo lang duurt in maanden als een klacht in jaren bestaan heeft. Daarna moet je zeker 3 maanden, soms langer, doorgaan met de behandeling/begeleiding om ook voorgaande jaren van ontstaan van de klacht, de onderliggende oorzaak, aan te pakken en de remedie die je gebruikt, de voor jou gezonde gewoonten, goed te integreren in je bestaan. Vaak veranderen onderweg de remedies van samenstelling, om in te spelen op de verschillende stadia van het proces, soms gebruik je de hele tijd dezelfde remedie en soms gebruik je een basisremedie en daarnaast nog een procesbegeleidende remedie. Bovendien is het belangrijk dat ontwikkeling van lichaam en geest met elkaar in evenwicht zijn, dus waarschijnlijk zul je voor ieder stukje iets gebruiken, als dit niet in één remedie aangepakt kan worden en de verstoringen van het evenwicht te groot zijn. Vandaar dus ook de héél persoonlijke aandacht en samenstelling die je krijgt. Het is dus niet zo dat je met een bepaalde klacht een bepaald middel voorgeschreven krijgt. Je krijgt altijd een op jouw persoonlijk samengestelde behandeling en begeleiding! Alleen voor een aantal algemene en veel voorkomende (vaak met maatschappelijke en evolutionaire ontwikkeling samenhangende) aandoeningen kun je een algemene aanpak hanteren, zoals bijvoorbeeld de behandeling met Rescue (Bach remedies) of Terra (Bloesem Remedies Nederland) in noodgevallen, of een algemeen ondersteunend middel bij bepaalde emotionele problemen of bepaalde huidproblemen, maar ook in deze gevallen zou ik adviseren toch voor een persoonlijke benadering te kiezen, omdat de kans op diepgaand herstel dan groter is.

Het is dus jouw keuze hoe je iets aanpakt. Ik kan alleen zeggen, dat hoe dieper je gaat met de aanpak, hoe dieper en hoe beter het eindresultaat op je gezondheid effect heeft. Ik geef je handvatten om datgene te doen wat jij wilt. Besef echter wel, dat met behandeling en begeleiding middels bloesemtherapie en spagyriek, een poort naar bewustwording geopend wordt. Het is net als een deur die je geopend hebt: je maakt hem open, je ziet wat er aan de andere kant is en al doe je de deur daarna weer dicht, je zult je altijd herinneren wat aan de andere kant is. Het zal nooit meer zijn als tevoor. Bang voor verandering? Een heel gewoon menselijk fenomeen als we niet precies weten wat ons te wachten staat, als we niet precies weten wat er op ons af gaat komen. Maar laat ik je dit zeggen: je gaat veranderen, maar je gaat geen 'ander' mens worden, je gaat alleen maar meer jezelf worden! Je hebt in je leven namelijk enorm veel sociale aanpassingen gedaan, aanpassingen die niet bij jouw aard horen en je niet dienen in je levenslessen en deze zul je uiteindelijk onder ogen gaan zien en je zult meer vanuit je ware zelf gaan denken en handelen.