donderdag 21 mei 2015

De behoefte om te worstelen en te lijden loslaten...






Ik laat de behoefte om te worstelen en te lijden bewust los. 
Ik verdien het om een vervullend leven te leiden en ik aanvaard het nu.


Sommige mensen worden boos als ik dit zeg, maar ik heb het zelf ervaren als de werkelijkheid...
Mensen blijven graag in een 'comfortabele' zone zitten, al voelt deze nog zo oncomfortabel. Het is vertrouwd en voorspelbaar. Bewust dan wel onbewust kiezen ze ervoor daar te blijven waar ze zijn, in vertrouwde patronen, al is het nog zo ongezond voor ze. Eruit stappen is eng, betekent dat je niet weet wat de toekomst zal brengen, wat er gaat veranderen, hoe je leven eruit zal gaan zien.

Mijn ziekte (fibromyalgie en zware migraine-aanvallen) was een 'excuus' voor mij om niet in mijn kracht te gaan staan, om niet dat te doen wat ik wilde, om niet te kúnnen doen wat ik wilde, omdat dat commentaar zou geven van anderen, omdat ik dan wederom als het gepeste schoolkind van vroeger op zou moeten boxen tegen oordelen die men over mij zou hebben. Want mezelf zijn, wist ik uit ervaren, ging gepaard met weerstand en spot uit de buitenwereld. Maar weet je wat? Er zijn altijd mensen die oordelen, voor wie je 'niet goed genoeg' bent omdat je niet voldoet aan hun normen. Maar ben je dan ook niet goed genoeg naar je eigen idee? Mijn idee over mijzelf hing vroeger af van anderen en wat zij vonden. Ik probeerde te voldoen aan de verwachtingspatronen van anderen of nog belangrijker, aan de verwachtingspatronen die ik dacht dat zij van mij hadden, aan verwachtingspatronen die ik van mezelf had. Iedere uitlating die men deed die dat bevestigde werd door mij gehoord en vastgelegd op mijn interne harde schijf, in de geheugenbank. Complimenten kon ik niet ontvangen, ik hoorde ze niet eens of wist me er totaal geen raad mee.

Toen ik ontdekte dat ik zelf mijn verantwoordelijkheid voor mijn leven op me kon nemen, wist ik nog niet meteen hoe, maar naargelang ik meer en meer mijn hart ging volgen, ging het beter met me. En ja hoor, na een tijdje ging het beter met mij, waren de klachten verdwenen en besefte ik ten volle wat ik gedaan had om dit helingsproces te blokkeren. En ik besefte ook hoeveel invloed dit gehad had op mijn gezin en o, wat voelde ik me schuldig. Nu weet ik dat die schuldgevoelens niet nodig zijn, omdat ik me niet bewust was van wat er zich afspeelde, van wat ik deed en welke kracht ik daarin gebruikte om mijn eigen werkelijkheid te scheppen. Kracht die ik dus ook kon gebruiken om een andere werkelijkheid te scheppen, maar dat wist ik toen niet. Ik voelde me niet krachtig, in tegendeel. Ik was in mijn ogen 'slachtoffer' van een ziekte. Daar kon ik toch niks aan doen? Ik wist ook niet dat ik er iets aan kon doen, ik wist niet dat ik een keuze had. In mijn ogen had ik geen keuze dan het te accepteren en er zo goed mogelijk mee te leren leven. Hoewel accepteren.... Uiteindelijk kon ik het niet accepteren en vond ik dat het zó wel genoeg moest zijn. Ik vertikte het om in die rolstoel terecht te komen. Dát ging me écht te ver. En dat bracht me zover te gaan zoeken naar wat ik wél kon doen, dan steeds opnieuw stil te staan bij wat ik niet meer kon doen.
Maar goed, daar kwamen dus die schuldgevoelens opzetten, terecht of niet, het was meteen ook weer een middel en een aanleiding om weer min over mezelf te denken, want dat was ik toch zo gewend? Dat mijn verstand me vertelde dat de schuldgevoelens niet terecht waren, dat ik geen weet had van mogelijke veranderingen die ik zelf in de hand had, dat was niet belangrijk. Ik wilde me eigenlijk wel wentelen in schuldgevoelens, want dat was vertrouwd. Totdat ik ontdekte dat dit natuurlijk weer een nieuwe poging was terug te schieten in die oude vertrouwde patronen. Met het gebruik van ho'oponopono kwam ik eruit en kon ik door in mijn bewustwordingsproces.

En die affirmatie van Louise Hay, hier bovenaan dit blogbericht... een waarheid als een koe! Dat weet ik nu zeker. Ik hoop dat jij dit ook weet of ooit zult ontdekken, want dat betekent dat je je hart volgt en een leven leidt dat bij je past en dat je rijkdom brengt in welke zin dan ook.


Meer lezen van Louise Hay? Dat kan, ze heeft vele boeken geschreven:




woensdag 20 mei 2015

Ho'oponopono, bevrijding van het Innerlijk Kind



In praktijk De Witte Waterlelie wordt regelmatig gebruik gemaakt van Ho'oponopono.
Op het internet vind je intussen al veel informatie over Ho'oponopono.
Vandaag kwam ik deze YouTube video tegen...






Lezen over Ho'oponopono?



vrijdag 8 mei 2015

Het Nu...







Meer lezen van Eckhart Tolle?



donderdag 7 mei 2015

De onwankelbare vriendelijkheid van het leven...






Meer lezen van Charlotte Joko Beck?

woensdag 6 mei 2015

Weer thuis...






Weer thuis na een inspirerende vakantie in Glastonbury, Engeland. Op mijn persoonlijke pagina op facebook vind je een uitgebreid foto-verslag.
Vandaag weer 'normaal' aan het werk. Hoezo 'normaal'? Is er nog een oude vertrouwde gang van zaken na een Beltane-viering en een bezoek aan Glastonbury? Nee dus. Bijzonder om samen met vriendin en collega Petra Reesink een Keltisch sjamanistische drum/zang sessie neer te zetten in de Chalice Well Garden. Zóveel inspiratie opgedaan dat ik weer járen vooruit kan. Jullie zullen het wel merken...









Als je een week lang naast deze twee energetische kanjers, Gog en Magog, slaapt, op 'steenworp' afstand van de Tor, is sowieso niks meer 'normaal'.







En dan het inspirerende leesvoer dat ik meegebracht heb...



En dit is nog slechts een deel ervan...