donderdag 30 juli 2015

Traumageesten






Onze waarnemingen en gevoelens over situaties, over andere mensen, zijn een spiegel van onze innerlijke beleving van de dingen waarover we geraakt worden (positief dan wel negatief), hoe het met ons zelf gesteld is. Het is echter ontzettend moeilijk die spiegels te gaan begrijpen. Maar waar het op neer komt, is dat ieder onbehaaglijk gevoel eigenlijk opgepikt zou moeten worden als een signaal, als een uitdaging, om te gaan begrijpen wat er nog speelt in ons onderbewustzijn dat ons belemmert ons volledig, in onze volle hoedanigheid, te laten zien. Er ligt nog zoveel in ons onderbewuste opgeborgen...  Dat wat wij meegemaakt hebben, dat wat pijn deed en we niet verwerkt hebben, hebben we veelal weggestopt in ons onderbewuste, onze donkere zolderkamer vol rotzooi, lekker uit zicht... We stoppen daarmee een stukje van onze ziel weg, een gekwetst stukje ziel. Er ontstaat daarmee een gat in ons bewustzijn en daarin gaan de 'traumageesten' huizen, zoals ze in het Sjamanisme ook wel genoemd worden. Traumageesten roeren zich zodra er op de een of andere manier dat oude stukje pijn aangeraakt wordt, er de neiging bestaat dat gekwetste stukje ziel op te roepen in de tegenwoordigheid van geest, in een hedendaagse ervaring. O nee, niet aankomen, nee, laat gaan, weg, weg... kssst... Hier wil ik niks mee te maken hebben... Sommigen lopen weg, sommigen voelen zich aangevallen, anderen gaan in het verzet of ontkennen het, vergoelijken zich, maar hoe je het ook wendt of keert, we ontlopen het liever dan dat we er iets mee gaan doen. Want het doet pijn. En ja, dit gebeurt vaak geheel onbewust, waardoor onverwachts in een bepaalde situatie of door een bepaalde opmerking van iemand opeens de tranen stromen. Ik ben altijd blij als er tranen stromen, want dat wilt zeggen dat er weer een stukje ziel schoon gespoeld wordt en zich weer mag herenigen met het geheel. En nee, je hoeft dan niet precies te weten wat dat is, maar het is goed zoals het is. Weer wat op schoongespoeld en opgeruimd, weer een stukje ziel herwonnen.

Ik kwam net een stukje tegen in het boek 'Meester van de Dromen' van Olga Kharitidi (als je deze ooit wilt lezen, kan ik aanraden wel eerst 'Het Pad naar de Sjamaan' van haar lezen), waarin zij een lezing bijwoont, waarin ook verteld wordt dat wij mensen het liefst de dingen in onze schaduwen, onze duistere kant, daar laten waar zij zijn, in ons onderbewuste, lekker weggestopt, maar we kunnen slechts tot in de diepste kern genezen van ons ongeluk en onze ziekte als we die duistere kant onder ogen zien en belichten. Maak het licht op zolder eens aan en ga opruimen... Want op die donkere zolder vinden we niets anders dan gekwetste stukjes van onze ziel, stukjes van onszelf! Sommige stukken zullen nu nietig en klein lijken, maar voelden toen heel zwaar. Andere zijn groter en zwaarder om op te ruimen.






Vladimir, die de lezing hield, vertelde dus dat in de gaten in ons bewustzijn de traumageesten gaan huizen, niet letterlijk van die monsters hoor, nee, hij verwoordt ze als volgt: "... meer in termen van de neurocognitieve wetenschap 'neurotransmitters'. Je kunt ze van alles noemen; je kunt ze benoemen als zijnde niet-geïntegreerde representaties; of welke taal of metafoor je ook wenst, het doet er niet toe. Wat ertoe doet is het proces." 

De bron van ons ongeluk en ziekte zijn trauma's en die huizen in ons allen. Dit sjamanistisch uitgangspunt sluit dus heel mooi aan bij de uitgangspunten die ik zelf al hanteerde voordat er ooit sprake was van enige kennis over het sjamanisme, uitgangspunten die mijn ervaringen en inzichten me geleerd hebben. Want trauma's komen voort uit ervaringen in dit leven, uit andere levens en we leven zelfs de trauma's van onze ouders en voorouders. Waarom zien we anders zo vaak herhaalde gedragspatronen van ouder op kind doorgegeven worden, terwijl het kind de pijn van het trauma zo goed kent? Dat wat je zelf kent doe je een ander toch niet aan? Wat maakt dat het kind het trauma dan toch weer doorgeeft aan zijn/haar kind(eren)? We leven in het voren de trauma's voor onze kinderen, we leven de trauma's voor, we creëren trauma. 

Let wel, trauma's zijn niet 'erg', wel in onze menselijke beleving natuurlijk, maar zeer nuttig als we ze bekijken in de grotere context van ons leven hier op Aarde en de lessen die we hier te leren hebben, zodat we weer een groter deel van onze ziel kunnen manifesteren hier op Aarde. Wat en hoe wij alle trauma ook ervaren, onze ziel wordt er niet door aangetast, sterker nog, onze ziel leert er alleen maar mee.

Onze traumageesten, hoe groot of klein ook, het maakt niet uit, hebben voeding nodig om overeind te blijven en stand te houden. Daardoor doen we dingen die we eigenlijk, bewust of onbewust, niet willen, die onze patronen in stand houden. Daardoor ontstaat dus ongeluk en ziekte; pijn, emotioneel/psychisch, dan wel fysiek gevoeld, komt voort door tegenstrijdige boodschappen. Weten dat iets goed voor je is, maar het toch niet doen. Weten dat iets niet goed voor je is, maar het toch doen. Daarmee geven we onze traumageesten voeding en die willen maar wat graag gevoed worden... Logisch toch?

Het begint allemaal met pijn, een signaal dat niet mis te verstaan lijkt, maar waar wij vaak zomaar overheen stappen. Als pijn, emotioneel/psychisch dan wel fysiek, niet genoeg is, zal de pijn zich nestelen, zich vast gaan zetten en zullen ziekten van de geest en ziekten van het lichaam ontstaan. Nee, wij mensen nemen liever gauw een pijn-stiller, zodat we de pijn niet hoeven voelen, want pijn is niet fijn. Dat we deze pijn moeten door-gronden, daar gaan we liever aan voorbij. En we stoppen weer een stukje van onze ziel weg.

Door onze traumageesten in de ogen te zien, ermee in gesprek te gaan, hen het licht te laten zien, kunnen we de duisternis verdrijven. Door onze pijn te doorgronden - door-gronden, begrijpen, doorleven, verwerken, integreren / ervan leren, om vervolgens los te laten, af te voeren naar de grond, naar Moeder Aarde - kunnen we de signalen van de ziel, onze zielslessen, onze levenslessen leren en komen we vooruit. We kunnen dan dat gekwetste stukje van de ziel, dat we weggestopt hebben weer terugvinden en helen. En zodra dat gebeurt, onze traumageesten verdreven zijn en dat stukje ziel geheeld is en zijn plek weer ingenomen heeft, zal onze uitstraling naar de buitenwereld veranderen, waardoor anderen anders op ons gaan reageren, waardoor trauma niet meer doorgegeven wordt.



'Guardian at the Gate' by Hexink
http://hexink.deviantart.com/art/Guardian-at-the-Gate-324867980



Als je de traumageesten in dankbaarheid kunt gaan accepteren als de beschermers van dat stukje van je ziel dat gekwetst is geraakt, kun je ze ook overtuigen je toegang te verlenen om gehoor te geven aan je verantwoordelijkheid, om de ervaringen van je leven te integreren in het geheel, er je lessen uit te trekken, zodat dat stukje ziel geheeld kan worden en weer in vrijheid toe kan treden tot het geheel. Zelfs als dat in eerste instantie pijn gaat doen.
Als je je tranen kunt accepteren als schoonwassende regen die dat stukje ziel reinigt dat al zo lang onder het stof in het duister weggestopt is geweest, dat het vergeten, maar niet vergaan is. Want de ziel vergaat niet, kan niet vergaan.

Sjamanen en andere healers kunnen je helpen die gekwetste stukjes ziel te helen.
In Praktijk de Witte Waterlelie wordt o.a. gebruik gemaakt van Bloesemtherapie, Spagyriek en, speciaal in deze, een Bloesemklankreis, een sjamanistische reis, door middel van een sjamanendrum, naar dat gekwetste stukje ziel waarin je de kracht en ondersteuning van één of meer bloesemremedies mag ervaren om de ervaring die ten grondslag ligt aan de kwetsuur te integreren in je levenswijsheid, zodat dat stukje ziel kan helen en weer deel kan uitmaken van het geheel.

De boeken van Olga Kharitidi vertellen over de persoonlijke spirituele inwijdingsweg die zij doorlopen heeft in de traditie van het Sjamanisme. Voor mij betekenen deze boeken een illustratie van mijn eigen weg, veel herkenning en het op een rijtje zetten van mijn eigen levenservaringen. Voor het lezen van deze boeken had ik geen enkele bewuste kennis van het Sjamanisme. 
Een grappig verhaal bovendien hoe deze in mijn leven kwamen...
Met het Yule-feest (één van de acht Keltische jaarfeesten) op 21 december 2014 kreeg ik voor het eerst in dit leven een Sjamanendrum in mijn handen. Wat me dat gebracht heeft... In eerste instantie een heel vertrouwd gevoel. Grote kans dat dit stamt uit andere levens. Een sneltrein aan her-inwijdingen volgde, inclusief de eerste graad in de Celtic Healing, in deze Aardse realiteit van het NU neerzetten wat ooit al was... 
Een van die inwijdingen bestond eruit dat ik een 'droom' gehad had, waarbij ik op bezoek ging bij één van mijn cliënten (een werkelijk bestaande cliënt). Ik ging bij haar op bezoek met een man die mij in mijn droom zeer vertrouwd was, maar ik besefte, al dromend dus, dat dit in mijn dagelijks leven zeker niet het geval was. Ik kende de man écht niet. Mijn cliënt, zeer verrast door mijn bezoek, en haar man, de omgeving waarin wij waren... het was allemaal even helder als het dagelijks bestaan. Ik kon iedereen haarfijn beschrijven, ondanks dat ik de man van mijn cliënt en mijn reisgenoot beiden niet kende. Ook het gedrag van die cliënt en haar man bij deze onverwachtse 'overval' stond me helder voor geest. Een zeer intens gesprek tussen ons ontstond, waaraan mijn reisgenoot geen deelnam, er alleen maar in een houding bij zat die kennelijk zeer karakteristiek voor deze man was.
Ik werd wakker uit deze droom met één en al vraagtekens. Wat moest ik hier nu weer mee? Ik had al eerder nachtelijke droom- en dagdroomervaringen gehad die zeer levendig waren, ook waar ik met overledenen of mensen in hun laatste levensfase (in menselijke gedaante echter apathisch en ziek op bed lagen) sprak. Maar dit was anders. Het ging hier om een springlevende cliënt (dat hoopte ik althans, dus dat meteen even bij haar geverifieerd) en de ervaring was zo intens dat dit niet 'zomaar' een droom kon zijn. Natuurlijk deelde ik deze droom met mijn cliënt, die hier zeer open voor staat, en zij herkende alles hierin, haar reactie en die van haar man op zo'n onverwachts bezoek, de man die bij me was, etc... behalve dat zij het gesprek niet bewust meegekregen had. Misschien zat er nog een boodschap in het geheel. Voor mijn cliënt, of voor mij?
Gezien al deze ervaringen heb ik een vriendin/collega van mij, die zelf sjamaan is, geraadpleegd. Zij herkende mijn reisgezel als 'De Meester van de Dromen'. Zij dacht ook dat ik de boeken van Olga Kharitidi al lang gelezen had. Nee dus. Ik kende de titels en daar was het bij gebleven. Wat had deze droom mij te vertellen? Misschien dat consulten, als dat kennelijk nodig is, dus 's nachts ook nog door kunnen gaan... Maar verder?
Nou goed, gesprek met die vriendin/collega afgerond, zit ik diezelfde middag lekker te kleuren aan een mandala, hoor ik mijn Gids ineens tegen me zeggen: 'Kijk eens in je boekenkast met 'oude' boeken, daar achter dat stapeltje boeken naast de foto van je schoonvader.' Hoe nauwkeurig wil je het hebben... en wat vond ik daar? De twee boeken van Olga Kharitidi, gewoon in mijn eigen boekenkast en ik wist het niet eens. Er staan ook zoveel boeken... 
Ik had ze dus ooit eens aangeschaft en nog nooit gelezen. Het zijn twee boeken die stammen uit 1996 en 2001 en mijn geheugen komt me nu weer boven. In de winter van 2001/2002, ben ik een keer met mijn oudste zoon naar stad geweest. Hij had toen, slechts 5/6 jaar oud, het afgelopen jaar een flinke ziekte doorgemaakt aan zijn nieren, waarvoor hij in het ziekenhuis had geleden en daarna thuis nog 2 maanden bedrust moest houden. Langzamerhand was hij weer een beetje aan het opkrabbelen en samen gingen we regelmatig met de bus op controle in het ziekenhuis. Die keer zijn we onderweg op het Plein 1994 in Nijmegen uitgestapt om een keer samen de stad in te gaan. Iets leuks voor hem en iets leuks voor mezelf, omdat we vonden dat we dat na zo'n jaar wel verdiend hadden. Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat het leuks voor hem was, zal iets van lego geweest zijn waarschijnlijk, ikzelf dook een tweedehandsboekhandel in en vond deze twee boeken. Ik weet dat nog, omdat ik me verbaasde over het feit dat het tweede boek al zo snel in een tweedehandsboekhandel verkrijgbaar was. De boeken trokken me ontzettend aan, maar thuisgekomen zijn ze kennelijk in de boekenkast belandt om al die tijd te wachten op her-ontdekking. En dat was dus niet voor niets... Mooi hoe boeken op je pad kunnen komen, twee keer zelfs.

Het eerste boek en het begin van het tweede boek hebben me duidelijk gemaakt dat al eerder in mijn leven diverse inwijdingen plaats gevonden hebben, die toen nog niet in mijn bewustzijn waren, maar nu duidelijk wel. Deze weg van het laatste half jaar betekent voor mij een verdieping en een verheldering aan inzicht in mijn levensloop en heeft veel inzichten en herinneringen uit andere levens boven gehaald. Daarbij is het contact met mijn gidsen en andere spirituele helpers verbeterd, de ontvangst dan. Ik heb nooit getwijfeld aan de zender, alleen aan de kwaliteiten van de ontvanger... 

Ik besef ook dat hier een gekwetst stukje ziel geheeld wordt, een stukje dat er voorheen, in dit leven en in andere levens niet mocht zijn. Misschien wel het belangrijkste stukje van mijzelf. Ik dacht al goed bezig te zijn met alles wat ik deed, dat dit 'mijn ding' was, het atelier en de praktijk, maar het was nog niet genoeg bezield. Logisch... Want dat stukje was door mij weggestopt, was ooit, lang geleden, gekwetst geraakt en voor alle veiligheid maar heel diep weggestopt. Dat stukje werd op diverse manieren in dit leven al aangeraakt, ik werd bijvoorbeeld vreselijk gepest op de lagere school, omdat ik 'anders' was. Dat maakte mij ook zo kwetsbaar voor kritiek, voor andere denkwijzen en -patronen, voor afkeuring, etc. En nu, mag het er zijn, hoewel soms nog steeds schoorvoetend en nog steeds lerend, proberend, wijfelend af en toe, maar ik ben ermee bezig. De laatste jaren heb ik een mooie groep mensen leren kennen, herkenning uit andere levens, nu weer samen komend, samen werkend en vooral samen delend. 

En ja, ik durf zelfs te schrijven over deze dingen, omdat ik weet dat ik niet de enige ben, dat er meer mensen zijn die hun weggestopte stukje ziel hervinden om een proces van accepteren, leren en integreren in te zetten, mee te werken en de uitdaging van deze levensles te volbrengen. Vooral veel Nieuwetijdskinderen, van alle leeftijden, zijn bezig héél oude stukjes ziel uit vorige levens terug te vinden, op te schonen en te integreren, zodat hun oude ziel zich in alle puurheid, meer en meer hier op Aarde kan manifesteren. Mooie gedachte toch?

Nu ben ik nog steeds nieuwsgierig naar de 'Meester van de Dromen', want hoe interessant het eerste stukje ook is, waar dit artikel duidelijk op gebaseerd is, die Meester is nog niet langsgekomen. Dus ik lees binnenkort weer lekker verder in dit boek.



Nog even de beide boeken op een rijtje...:





In het vroege voorjaar van 1994 reizen Olga en haar vriendin Anna naar het Altaj-gebergte in het zuiden van Siberië. Olga vergezelt de zieke Anna, die door een vriend is verwezen naar een sjamaan die haar zou kunnen genezen. Olga is een goed opgeleide en bij het wel en wee van haar patiënten betrokken psychiater en werkt in een groot psychiatrisch ziekenhuis. Zij is opgegroeid met de Sovjet-doctrine dat traditionele wijsheid religieuze onzin is.

Zij ondernemen een lange, koude en moeizame tocht naar een afgelegen dorp hoog in de bergen. Bij aankomst in het kleine bergdorp ervaart Olga vage herinneringen aan deze vreemde, woeste streek, waar zij echter nooit eerder is geweest.
Anna wordt door de sjamaan, een oude vrouw, op magische wijze genezen. Olga is ondanks haar academische wijsheid overdonderd door de rituelen waarin zij door de sjamaan betrokken wordt. Hoewel zij dacht dat zij op deze reis alleen de begeleidster zou zijn, blijkt Umai, de sjamaan, andere plannen met haar te hebben... Umai wijdt Olga in in oeroude kennis en geneeswijzen, omdat zij Olga uitverkoren heeft haar op te volgen als sjamaan.

Hoewel gefascineerd door de kracht en de energie van Umai, probeert Olga de gebeurtenissen aanvankelijk rationeel te verklaren. Haar psychologische analyses blijken echter niet bestand tegen de overtuigende krachten van Umai. Olga krijgt langzamerhand inzicht in andere dimensies van het bestaan; kennis die haar in staat stelt op een andere manier met haar patiënten te werken en het leven geheel anders te benaderen.





Tijdens de behandeling van een groep vrouwelijke patiënten, die het slachtoffer zijn geworden van seksueel misbruik, ontdekt de in Siberië wonende psychiater Olga, dat haar traditionele, westerse opleiding en de westerse wetenschap niet toereikend zijn om deze vrouwen te helpen. Wat zij ook probeert, het lukt haar niet om tot haar patiënten door te dringen en samen met hen de blokkades die het misbruik veroorzaakt heeft, te doorbreken.
Olga is teleurgesteld, maar geeft de moed niet op. Op advies van een Siberische sjamaan besluit zij naar Centraal-Azië te reizen. Daar hoopt ze met alternatieve geneeswijzen in contact te komen, die haar nieuw inzicht zullen geven in het verwerken van trauma's. In de oude stad Samarkand, bij Oezbekistran, komt zij geheel onverwacht in contact met een oude man, die psychisch leed verzacht met behulp van dromen. Olga is diep onder de indruk van deze Meester, die haar stap voor stap inwijdt in een oude, maar tot dan toe nauwelijks bekende geneeswijze.
Langzaam ontvouwt zich voor Olga het geheim van de 'lucide dromen' en leert zij de nieuwe technieken toe te passen op zichzelf, soms aan de hand van heftige en beangstigende ervaringen...

 'Meester van de Dromen' is het boeiende verhaal van een spirituele zoektocht. Een inspiratiebron voor iedere avontuurlijke lezer.'


Misschien wil je deze boeken bestellen?





Ben je geïnteresseerd in bijvoorbeeld zo'n Bloesemklankreis, als hierboven genoemd is, dan ben je van harte welkom. Neem contact op met

dewittewaterlelie@gmail.com

voor het maken van een afspraak.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen