woensdag 30 september 2015

Coachen met de MIR-Methode



De MIR-Methode is een krachtige zelfhelingsmethode door middel van krachtzinnen, oftewel affirmaties, en hij werkt super! Dat weet ik zelf uit ervaring en ik heb dat zien gebeuren bij de mensen om me heen en bij cursisten en cliënten.

Vrijdag en zaterdag, 2 en 3 oktober, zal er een scholing zijn 'COACHEN MET DE MIR-METHODE' door Mireille Mettes. Ik heb er zóveel zin in! Ik ben zo heerlijk nieuwsgierig wat ik nog meer kan leren...
De MIR-Methode heeft me al zóveel gebracht... en ik doe hem nog steeds, iedere dag 2x ter ondersteuning van het ontwikkelingsproces waar ik in zit. Want ja, hoewel ik intussen vele mensen heb mogen begeleiden op hun ontwikkelingspad, blijf ook ikzelf in ontwikkeling. Gelukkig wel. Zou niet goed zijn als dat niet het geval was, want ook ik krijg zo mijn uitdagingen op het levenspad voor mijn voeten. Ik leer nog iedere dag bij. Allerlei Bloesemremedies en Spagyriek essences, enkel en in diverse samenstellingen, zijn hier al gebruikt ter ondersteuning op dat pad, maar er is één ding dat sinds 2010, dat ik hem heb leren kennen, nooit is veranderd: de toepassing van de MIR-Methode. De MIR is de MIR en daar blijft het bij. Dat is ook de kracht die erin zit! De toepasbaarheid van éénzelfde samenstelling van krachtzinnen is in te zetten bij ieder levenspadproces.

Hoewel ik nu al diverse aanvullingen op de MIR heb mogen leren kennen sinds ik lid ben van de 'Be the MIRror' website, zoals de EHBO-MIR en de toepassing van de MIR bij medicijngebruik, en ik daarvoor zelf al werkte met aanvullingen in de vorm van affirmaties, afstandsbehandeling etc... blijft de MIR gewoon altijd de MIR. Deze basis blijft de basis. Deze methode is zó 'to the point' en doeltreffend dat daar niets aan veranderd hoeft te worden.








Soms zijn er perioden in die 5 jaar geweest dat ik de MIR helemaal niet deed, soms één keer per week of één keer per dag, maar de laatste tijd doe ik hem weer iedere dag twee keer, simpelweg omdat ik de ondersteuning goed kan gebruiken, zowel fysiek als psychisch/emotioneel. Uiteraard heb ik mijn ervaringen al veelvuldig gedeeld met cliënten en cursisten in mijn atelier/praktijk. Mijn herstel van zware fibromyalgie en migraine-aanvallen is natuurlijk een mooi voorbeeld.
Op dit moment pas ik de MIR hoofdzakelijk toe om mijn missie hier op Aarde meer handen en voeten te geven, mijn discipline en concentratievermogen te versterken, maar ook in mijn proces om een familiaire genetische aanleg voor borst- en eierstokkanker, vanuit beide kanten van de familie, zowel van vaders kant, als van moeders kant (Stap 3: Vader loskoppelen. Moeder loskoppelen. Tja, hoe kien je het uit hè?) op een natuurlijke manier aan te pakken. Daarnaast gebruik ik overigens aanvullend ook Spagyriek-essences voor dit laatstgenoemde doel. En natuurlijk pas ik de MIR-Methode toe om vooral gezond te blijven.

Geen garantie natuurlijk dat de kanker niet toch nog de kop opsteekt, aangezien het jarenlang de kans gehad heeft zich te ontwikkelen (dus wil je me licht toesturen, graag, want ik wil dit 'werk' natuurlijk toch wel héél graag nog héél lang blijven doen), omdat ik de familiepatronen toen in ere hield, maar nu toch sinds 2009 goed bezig ben dit alles aan te pakken en te veranderen. Daarmee doorbreek ik familiekarma en geef een aanzet voor mijn nazaten (en misschien ook anderen) om ook het genetisch stukje te veranderen. En natuurlijk moet ik bekennen dat, toen vorige week het nieuws kwam dat een nichtje van mij ziek is en de BRCA-1 genmutatie al geconstateerd is bij haar en haar vader, mijn oom en broer van mijn moeder, en dus ook aan mijn moeders kant een genetische aanleg is voor borst- en eierstokkanker, mij toch de angst weer even om het hart sloeg. Zeker omdat aan mijn vaders kant een genetische aanleg met betrekking tot borstkanker al langer en duidelijk aanwezig en bewezen is bij meerdere familieleden. Na dit nieuws heb ik meteen de Rescue van Bach ingenomen ter ondersteuning in de verwerking van dit nieuws en ben voor mezelf alles eens op een rijtje gaan zetten en tot de conclusie gekomen dat dit nieuws voor mij zelf niets verandert. Ik zal proberen uit te leggen waarom niet.

Genetische aanleg is, mijns inziens, niets anders dan in het lichaam vastgezette familiaire gedragspatronen die al generaties lang doorgegeven zijn van ouder op kind en die de oorzaak zijn van het ontstaan van bepaalde ziekten. Ik weet dat ik met deze uitspraak velen tegen de haren strijk, zeker hen die al te maken hebben met een uitbraak van kanker of andere ernstige en/of levensbedreigende ziekten, maar ik zeg er ook bewust bij, dat het mijn inzicht is op dit moment. Ik praat dan ook werkelijk niet over een schuldvraag, laat dat duidelijk zijn; je hebt namelijk nooit 'schuld' aan je eigen ziekte. Want als je je niet bewust bent van dit principe, kun je er ook niets mee en als je je er wel bewust van bent, dan nog is het zonder de juiste en bij jou passende hulpmiddelen héél moeilijk om zulke vastgeroeste patronen te onderzoeken en doorbreken. Er is pas sprake van schuld als je willens en wetens dingen doet of nalaat die jezelf of anderen schaden. Of mijn inzichten kloppen is natuurlijk een tweede, maar ik weet me gesterkt door meerdere anderen die er net zo over denken, waaronder mensen die zelf al kanker hebben of hebben gehad. De MIR-Methode maakt het ons wel een stuk makkelijker om aan de slag te gaan met deze verandering van familiepatronen. Evenals Bloesemremedies en Spagyriek essences ons in dit proces kunnen ondersteunen. Vraag is natuurlijk of deze methoden je aanspreken, of ze bij je passen. Want een gebrek aan vertrouwen hierin, of een gebrek aan zelfwaarde om de kracht van zo'n methode te mogen ontvangen, kan een krachtige weerstand vormen tegen de werking ervan, zoals steeds weer blijkt hoe krachtig onze geest is en hoe krachtig onze overtuigingen daarin werken.

Ik heb een paar jaar geleden besloten te stoppen met de jaarlijkse mammografieën die voor mij niet goed voelden (en ja, ik weet dat ook dat een overtuiging is, een oordeel... en ja, ik weet ook dat die overtuiging meer schade aan kan richten dan de straling zelf...). Laat ik mij testen op het bestaan van een genetische aanleg? Nee. Als ik de aanleg zou hebben zou dat niets uitmaken voor mijn handelen op dit moment, want of de aanleg nu zichtbaar is in mijn DNA of niet, ik weet dat de onderliggende patronen die daaraan ten grondslag liggen ook mijn patronen waren en soms nog zijn (moeder-issues, man-vrouw rolverdeling, en dergelijke...) en daarmee is het mijns inziens belangrijk daar iets aan te doen. Sommigen zullen nu misschien vinden dat ik mijn kop in het zand steek. Dat is dan jouw gedachte, prima hoor. Prima als jij het anders zou doen als je in mijn schoenen zou staan, maar dat is niet het geval en als jij zelf in zo'n situatie als de mijne verkeert moet jij daar zelf een beslissing in nemen die voor jou goed voelt! Volg je gevoel, volg je intuïtie, laat je hart spreken! Misschien dat ik dat ooit ook anders ga bekijken, maar nu niet. Iedere beslissing is een goede beslissing, hoe de toekomst ook uit zal pakken, want iedere beslissing leidt naar ervaringen waar je van kunt leren en dat is zoals het is.
Volgens de statistieken heb je 60 tot 80% kans om borstkanker te krijgen bij een aanwezige BRCA-1 genmutie en 40 tot 60% kans op eierstokkanker. Dat is dus een behoorlijk hoge kans (laat staan als je bedenkt dat dit dus van twee kanten van de familie komt...). Preventieve maatregelen als het verwijderen van borsten en eierstokken (wat men in het ziekenhuis al geopperd heeft in het verleden) zou het risico tot bijna nihil verlagen om deze ziekten te ontwikkelen. Maar dat is voor mij een niet te nemen stap, op dit moment, simpelweg omdat ik niet wil dat er in een gezond lichaam gesneden wordt,met alle fysieke en energetische gevolgen van dien en zeker niet vanuit een motivatie die ingegeven wordt door angst.
Statistisch gezien is echter 'slechts' 5 tot 10% van alle gevallen van borst- en eierstokkanker (bron: http://www.brca.nl/) voortkomend uit een genetische aanleg. Dus ook als je deze aanleg niet hebt, kan het toch de kop opsteken. Dus als er niks uit de test komt, zou ik dat kunnen ervaren als een opluchting, maar ja, wetende dat onderliggende patronen voor mij herkenbaar zijn... Dus of zo'n negatieve uitkomst zoveel voor mij zou veranderen... Waarschijnlijk is het patroon dat van ouder op kind doorgegeven is, dan nog niet 'gesetteld' in het lichaam, maar niet minder aanwezig op dat moment.
En als je tot die 90 tot 95% van de gevallen behoort zonder genetische aanleg en de patronen niet zou herkennen bij je voorouders of andere familieleden, dan nog... Misschien ben je de eerste in je familie die op een bepaalde manier omgaat met zijn/haar ervaringen, waardoor je kwetsbaarder bent voor deze ziekte.
In al die statistische bronnen wordt nooit vermeld hoe het toch komt dat je bij die zoveel procent hoort die een ziekte wel krijgt of waarom je tot die zoveel procent hoort die de betreffende ziekte niet krijgt. Toeval? Mazzel? Geluk? Nee, daar geloof ik niet in.... In sommige gevallen, weet ik inmiddels, worden mensen 'gewoon' ziek zonder bepaalde aanleiding, omdat het hun levensmissie is om alle facetten van zo'n ziekte- en eventueel sterfproces, te leren kennen. In die zin bekijk ik tegenwoordig alles dus vanuit een groter perspectief, vanuit de te leren lessen waarvoor wij als lichtwezen gekozen hebben voordat we naar deze Aarde kwamen om een mensen-jasje aan te trekken.

Maar goed, dit is een deel van mijn levensverhaal...

Afvallen zal overigens ook zeker in mijn proces meegenomen gaan worden als dat voor mijn lichaam nodig is. Daar heb ik alle vertrouwen in en ik merk zelfs al veranderingen in mijn eet- en drinkpatroon, maar vooral ook in mijn negatieve overtuigingen, die iedereen wel hanteert, die langzamerhand veranderen, zoals de overtuiging dat alles wat ik eet er minstens dubbel aankomt. Wat kan mijn lichaam anders dan daaraan gehoorzamen als ik die uitspraak almaar volhoud? Het is natuurlijk een beetje het verhaal van de kip of het ei... is mijn uitspraak een resultaat van een constatering, of is de constatering een resultaat van de uitspraak? Of de overtuiging dat bepaalde dingen ongezond voor mij zijn... Je ziet universeel in de samenleving overtuigingen die al behoorlijk in ons fysieke systeem opgenomen zijn. In wezen, als je het goed bekijkt, is het pure indoctrinatie... zonder dat men dat bewust doet. Een bepaalde overtuiging wordt door een deel van de samenleving gehanteerd, dat wordt in hun lichaam vastgezet, waarna er wetenschappelijk onderzoek komt en ja, uiteraard wordt dat dan bevestigd: 'Dat' is niet gezond voor de mens. Het geloof dat iets ongezond voor ons is, is, mijns inziens dus, vaak een krachtiger reden voor het lichaam zelf om ziek te worden dan dat 'iets' zelf, wat dan ongezond zou zijn. Ik denk bijvoorbeeld aan de effecten van straling van draadloze apparaten, en ja, ik weet dat hooggevoelige mensen deze straling kunnen voelen, maar of jij je er prettig of niet prettig bij voelt is, mijns inziens, een keuze vanuit jouw overtuiging, bewust of onbewust, is eigenlijk een oordeel. En ja, ik merk aan mezelf dat ik dat ook nog steeds doe, maar het lukt me steeds beter dat anders te doen. Je kunt ook 'gewoon' voelen, zonder oordeel. Een oordeel kan een vastgeroeste overtuiging worden en een vastgeroeste overtuiging kan een oordeel worden. Kijk maar naar het placebo-effect dat plaats kan vinden in de medische wereld. Hoe krachtig is de geest? Enorm! Mijn weerstand tegen ziekten en negatieve invloeden is de laatste jaren in ieder geval duidelijk versterkt, mijn te hoge weerstand tegen bepaalde allergenen (zoals lactose en noten) is duidelijk verlaagd en ik voel me krachtiger dan ooit.

Ook de EHBO-MIR heeft me al meermaals prachtige resultaten geleverd. Een zeer recent voorbeeld: Sinds kort heb ik constant een bril op m'n neus. Begrijp me niet verkeerd, ik ben er reuzeblij mee, omdat ik nu alles in mijn omgeving weer scherp kan zien. Iets wat ik eigenlijk al veel en veel te lang uitgesteld had.
(Waarom toch? Ik weet het wel... Bij mezelf blijven en naar mezelf en mijn directe omgeving kunnen en willen kijken... Confronterend, maar vooral moet je het jezelf waard vinden en dat eigenwaardegevoel is de laatste tijd behoorlijk opgekrikt.)
Maar er is één maar... Alles wat boven je hoofd zit of hangt (wat hangt er boven mijn hoofd?)...
Daar zit al zo'n rand van het brilmontuur, dus je ziet niet alles wat boven je hoofd zit, met alle gevolgen van dien... Ik zie al geen diepte...
(Ook zo'n leuke uitdaging die dieper gaat dan het feit op zich, dat snap je wel... en ik moet zeggen dat ook dat beter gaat),
... wat een ware handicap kan zijn, maar met deze bril op mijn neus... Toch weer 'even' wennen, geloof ik... nieuwe uitdagingen op mijn pad...

Ik was vorige week appels aan het plukken, want er vielen er toch wel héél veel van de bomen af en aangezien onze kippen eronder lopen en we nog een hele massa andere vogels en insecten en daarnaast ook de egels en de muizen in onze tuin hun voeding zoeken, en wie weet wat nog meer..., blijven die appels niet lang heel en geschikt om iets mee te doen in onze keuken. Sommigen hangen trouwens al rot aan de boom. Tja, niet bespuiten en zo... Een waar paradijs dus voor vogels en insecten en andere dieren. Dus om zelf toch wat appels te hebben voor een lekkere zelfgemaakte appelmoes of andere recepten... aan de pluk. Valt niet mee, want vele appels bleken er dus toch nog wel aardig vast te zitten (die laat ik dus nog even hangen) en heel veel zitten (te) hoog, boven reikwijdte. Ik heb dus twee handen nodig om te plukken... Ik zet mijn emmer met al geplukte appels op de grond en wil weer omhoog komen... Au! Je snapt 'm al. Ik stootte mijn hoofd of nauwkeuriger aangeduid: ik stootte mijn wenkbrauw en oogkas akelig hard tegen een plank die daar uitstak vanonder een afdak met nog meer hout. Dankbaar dat mijn bril nog heel was, werd ik er echter wel akelig en misselijk van de pijn. Het was behoorlijk hard aangekomen. Ik voelde een dikke bult opkomen op mijn voorhoofd, zo'n fraai ei, mijn oogkas voelde gekneusd aan en het bloed liep in rode tranen over mijn wang. Ik heb de appels dus maar gelaten voor wat ze zijn: dierenvoer. Ik naar binnen. Even goed schoongespoeld, want de plank was toch al aardig bedekt met natte groenigheid. Het bloed bleek te komen van een snee die in de kneep van mijn ooglid zat. Meteen na dat spoelen de hele plek ingesmeerd met de FES Self-Heal crème, die hier verrijkt met Rescue Bach bloesems altijd als EHBO-pot binnen handbereik staat en uiteraard al smerende de EHBO-MIR gedaan. Super!
De bult die op mijn hoofd verschenen was en waarschijnlijk groen, geel, paars en blauw zou zijn geworden als ik niets gedaan had, slonk zienderogen, de kneuzing van mijn oogkas deed al snel minder pijn en het bloeden hield op. Uiteraard ben ik de gewone MIR blijven doen, zoals iedere dag en iedere keer als de pijn in mijn oogkas opvlamde of het helen van de snee begon te jeuken deed ik de EHBO-MIR. Super! De volgende dag zat de snee al dicht. En de dag daarna was er al bijna niets meer van te zien of je moest het weten. Was dus niet diep, zou je zeggen. Nou, ik kan je vertellen dat ik toch even getwijfeld heb niet toch even naar de huisarts te gaan en dat doe ik niet snel. Wetende echter dat men daar ook niet anders kan doen dan plakken en dat op zo'n teer ooglid (hechten gaat denk ik sowieso niet op die plaats, waar dan ter plekke van zo'n snee nog minder dikte van het ooglid over is om een naald doorheen te zetten), heb ik ervoor gekozen 'mijn manier' te volgen. En met succes dus en al héél snel. En die bult? Totaal verdwenen, dezelfde dag nog en totaal niet blauw geworden.
Ik sta er steeds weer verbaasd over hoe snel de MIR kan werken en zeker in samenwerking met de Self-Heal crème. In wezen zou, mijns inziens, iedereen deze methode moeten kennen en leren toepassen!

Aanstaande vrijdag en zaterdag ga ik dus de cursus 'Coachen met de MIR-Methode' volgen, om nog meer ins en outs te leren op dat gebied. Ik verwees al héél veel cursisten en cliënten naar de website van Mireille Mettes, naar de MIR-Methode, een vrij verkrijgbare methode en daarmee door iedereen toepasbaar, of je nu een dikke of dunne portemonnee hebt, dat maakt dus niet uit. Ik heb al een aantal mensen de toepassing van de MIR bij medicijngebruik (medicijnen die daardoor effectiever werken en minder bijwerkingen geven) en de EHBO-MIR geleerd en ik ben enorm nieuwsgierig hoe ik nog meer kan betekenen in het coachen met de MIR.
Ben je geïnteresseerd geraakt in de MIR-Methode en hoe je hem toe kunt passen voor jezelf?

Ga naar de MIR-Methode website of neem contact op met dewittewaterlelie@gmail.com voor een daaraan toegevoegde ondersteuning met Bloesemremedies en/of Spagyriek essences afgestemd op jouw persoonlijke situatie.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten