donderdag 15 oktober 2015

Dankbaar...



Kwam deze op facebook tegen. Prachtig! Dit wil ik even met jullie delen...





Omdenken... kun jij het? Moeilijk hoor, maar het lukt me steeds beter, hoewel ik nog regelmatig in de valkuil van de mopperkont val en dan denk ik aan deze meneer...


De meneer in de wachtkamer.

Ik zat een hele tijd geleden in de wachtkamer van onze huisarts. Nu kom ik daar gelukkig niet vaak en meestal ook niet voor mezelf. Die keer zat ik daar dus te wachten... en te wachten... en te wachten... De betreffende huisarts liep flink uit. Een meneer in de wachtkamer zat enorm te mopperen, mopper de mopper de mopper, het hield maar niet op. Voor mijn kleine zoontje, die toen bij me was, vond ik dat toch niet zo'n goed voorbeeld. Hij moest tenslotte al erg lang wachten, een jongen met PDD-NOS en ADHD, toch al lastig om te wachten en te begrijpen wat er gebeurde, maar hij had gelukkig de speelblokken ontdekt en was een hoge toren aan het bouwen. Ik wilde niet dat hij zulk soort gedrag van een volwassene zou gaan zien als 'normaal'.
Tot 'overmaat van ramp', voor die meneer wel te verstaan, werd de betreffende huisarts ook nog eens weggeroepen voor een noodgeval. Toen was voor die meneer helemaal de maat vol. Gelukkig waren er nog meer huisartsen in huis, want als die meneer zo door zou gaan zou zijn eigen hart het zwaar te verduren krijgen en wat al niet meer, met al die stress. Wat kon ik doen om die meneer te helpen hierin? Ik sprak hem aan...

'Meneer, mag ik u iets vragen?' 
'Nou vooruit, als dat dan moet...' 
'Nee hoor, niets moet, maar als u wilt, wil ik u toch iets vragen.'
'Nou, toe maar dan...'
'Vervelend hè, dat wachten? U had vast nog allerlei plannen voor vandaag en nou loopt de agenda van die dokter ook nog eens zo uit en u zult hier ook vast niet voor niets zitten...'
'Inderdaad...'
'Maar hoopt u niet, net als ik, dat als u een keer iets heeft wat de aandacht van de dokter hard nodig heeft en zeker in een spoedgeval, dat de dokter tijd heeft om naar u te luisteren, u te behandelen en ook nog naar u thuis toe te komen als dat voor u nodig is? Gelukkig kunnen we nu hier op de dokter wachten, dat kan degene waarvoor de dokter nu vertrokken is vast niet meer.'
Meneer werd stil. Zei helemaal niets meer. Gaf ook geen antwoord, maar als ik me niet vergis verscheen er een blos op zijn wangen. Een blos van schaamte misschien? Hij heeft, net als ik en mijn zoontje, nog rustig drie kwartier zitten wachten tot de dokter weer terug kwam en zijn afspraken in de praktijk kon hervatten. 

Had ik niets moeten zeggen en de meneer in zijn sop gaar laten koken? Ik hoop dat dit verschil uitgemaakt heeft. Op dat moment in ieder geval wel, want de rest van de tijd heeft niemand meer gemopperd. Dankbaar voor het mooie werk dat onze 'geneesheren en -dames' doen vanuit een goed hart om de medemens te helpen. En zeker nu ik inmiddels zelf in het 'alternatieve circuit' werkzaam ben, heb ik nog steeds heel veel respect voor de artsen die vanuit een liefdevol hart zoveel kennis en kunde gebruiken om hun medemensen te helpen. Ik werk graag met hen samen.

Grappig hoe voorbijgangers soms een behoorlijke impact kunnen hebben op ons bewustzijn en ons helpen om-denken. En nee, laat ik je even uit de droom helpen. Ik geef mezelf hier geen schouderklopje hoor, ik was hier niet de weldoener... Ik werd me door het gemopper van deze meneer pijnlijk bewust van mijn eigen innerlijke houding, die alleen maar door hem weerspiegeld werd. Ik zou me niet geërgerd hebben aan zijn gemopper als ik niet al genoeg in mezelf aan het mopperen was geweest, ik zou het misschien niet eens gehoord hebben.... Door zijn gemopper ging ik het gesprek met mezelf aan. Ik praatte tegen hem, maar eigenlijk tegen mezelf. Ik werd me op dat moment namelijk bewust van hoe die dingen in elkaar zaten. Het was een eye-opener voor mezelf. En ik ben het voorval dus nooit vergeten! Of die meneer zich hier nog iets van herinnert, en of het voor hem verschil uitgemaakt heeft in zijn verdere leven... Ik heb geen flauw idee. Maar voor mij heeft het héél veel verschil uitgemaakt. 

De arts in kwestie bood zelfs zijn excuses aan, wat mijns inziens niet nodig was, omdat hij zijn werk deed als geneesheer. Ik heb hem bedankt voor zijn werk voor die mensen en voor ons. En ja, ook mijn middag verliep daardoor enigszins anders dan gepland... Morgen weer een dag... Ik hoop dat dat voor die persoon waar hij voor weggeroepen werd ook gold... en voor die meneer in de wachtkamer natuurlijk.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen