donderdag 1 oktober 2015

Hoe kleurig is jouw leven in het najaar?



Najaarsdip... of genieten?



Foto: Bob Kropman (mijn vader), Nijmegen



Vandaag is het een dag waarop de herfstzon zich weer stralend laat zien.
Werkend aan mijn Mandala Atelier blog en antwoorden gevend op mails van cliënten doe ik graag een oogje dicht voor het huishouden dat op mij wacht.
Dan zit ik te tekenen, omdat ik mijn eerste Mandala-blog in de serie Celtic Inspired Design toch maar wat graag af wil ronden vandaag. Maar of dat lukt...

Ik heb gisteravond op de bank zitten lezen in het boek van Mireille Mettes 'Waarom ben ik in Vredesnaam op Aarde?', omdat ik het boek graag uit wil hebben vóór ik morgen naar de cursus 'Coachen met de MIR' ga, zodat ik haar morgen en/of overmorgen nog gericht vragen kan stellen. Maar hoe verder ik in het boek kom hoe meer ik zie dat mijn vragen al beantwoord worden, of als ik er even bij stil sta, mijn vragen als vanzelf wel een antwoord gevonden hebben, maar nog graag bevestiging krijgen van een ander. Er is al zoveel wijsheid in een mens als deze openstaat voor de hulplijnen van 'boven'. Maar goed, er is nog steeds sprake van onzekerheid, dat blijkt. Stap 7 van de MIR: basisbehoeften aanvullen, de behoefte aan bevestiging, is in deze dus nog niet volledig voltooid, dat moge duidelijk zijn. Ik doe de MIR nu tweemaal daags en in geval van een extra behoefte, zoals je bijvoorbeeld in één van mijn vorige berichten kon lezen, de EHBO-MIR.

Maar ik dwaal af... Mijn leesbril ligt dus nog op de salontafel op het boek.
Onderweg om mijn leesbril te gaan pakken, om toch iets makkelijker te kunnen tekenen, zie ik mijn ramen... oeps... nog meer afleiding...

Genadeloos laat deze prachtige najaarszon zien hoe het gesteld is met mijn huishouden en speciaal mijn ramen: achterstallig onderhoud. Dan toch maar even met een doek en trekker langs de buitenkant van de ramen (die me het meest in zicht zijn)... Stap voor stap pak ik mijn huishouden altijd aan, de ene dag hier een beetje, de andere dag daar een beetje, maar écht helemaal het hele huis schoon, nee, dat is niet aan de orde hier. Het is meer dweilen met de kraan open voor mijn gevoel. Ik pak dat aan waar ik me aan stoor, omdat het mijns inziens toch écht nodig is. Kortom: ik laat figuurlijk dus eerst bergen ontstaan en als ik er niet meer omheen kan of overheen kan kijken dan komt er zo'n wervelwind die alles weer tot acceptabel formaat reduceert. Ik ben nooit fan geweest van het huishouden, het hoognodige wordt bijgehouden, en ik voel gelukkig niet meer die schop onder mijn kont als ik met iets anders bezig ben. Dat ben ik afgeleerd. Verder zijn er tenslotte meer dingen te doen waar ik ook en, zeker weten, liever mijn aandacht aan geef. Herken je dat? Nu weet ik hoe dit gedrag symbolisch bekeken kan worden, maar hoeveel uren zitten er in een dag? Ik kan nu eenmaal niet alles tegelijk, ik moet keuzes maken en als ik hier rond ben, kan ik vooraan weer beginnen en ik vertik het mijn hele leven lang alleen maar te poetsen. Ik heb dat genoeg mensen zien doen die er niet bepaald gelukkiger op werden. Kleiner wonen zou een optie zijn, maar dan hebben wij weer niet genoeg ruimte om ons leven te leven zoals we dat willen. Eigenlijk vind ik het zelf dus wel prima zo, hoewel ik weet dat 'de buitenwereld' daar misschien heel anders over kan denken, want waarom zou ik hier dan nu weer bij stil staan? Het is een oud thema dat innerlijke strijd met mezelf laat weerspiegelen in de buitenwereld (ik heb tenslotte een 2 in mijn levensdoelgetallen...) Zo'n oud thema dat weer eens langs komt in mijn bewustzijn - een strijdpunt in mezelf, in de binnenwereld, en met de buitenwereld - zoals op dit moment wel meer oude thema's zich regelmatig aandienen in deze tijd van verhogende aarde-energie, waarin we juist die oude thema's los mogen gaan laten en ons af mogen stemmen op een Nieuwe Wereld. Het is tenslotte mijn huis en niet dat van een ander en hoe meer ik mijn vleugels uitsla in de wereld, weet ik dat er genoeg mensen zijn zoals ik en die het verder prima voor elkaar hebben.

Wel krijg ik een beetje begrip voor de najaarsdip die sommige mensen kunnen voelen. Tenslotte is het in de herfst vaak regenachtig, wat donker weer en áls dat zonnetje dan schijnt... tja... prachtig buiten, maar binnen... je ziet werkelijk alles wat je hebt laten liggen, wat je nog niet opgeruimd hebt, wat nog niet afgestoft is, etc. Een jaargetijde dat te maken heeft met het afsterven van de natuur. Ik vind het prachtig hoor, buiten... met al die mooie herfstkleuren, de paddenstoelen, de opruimers van de natuur, ook de regen, die alles schoon spoelt, maar ook de zon die dan zo mooi en krachtig kan schijnen, niet zo ver weg hoog aan de hemel, maar laag bij de grond prachtige lichtbundels in het bos werpend, ochtenddauw en druppels op spinnenwebben laat glinsteren als diamantjes, o ja... prachtig! Maar ja, het staat wel symbool voor opruimen, afstoffen en sterven... Als je daar gevoelig voor bent... Hoe sta jij emotioneel tegenover opruimen, afstoffen en sterven?
Of sta jij meer stil bij die schoonheid van de herfst?
Hanteer je een vorm van 'de kop in het zand steken' of hoe zit dat voor jou?
Leuk om dat najaar eens op een symbolische wijze te bekijken en wat dat voor jou persoonlijk betekent.

Ik ben van de laatste categorie, maar als ik mijn ramen zo bekeek daarstraks, kon ik me wel even vinden in de najaarsdip die sommigen onder ons voelen, ondanks het mooie zonnetje... Het was in mijn geval maar een héél kort dipje en heb meteen actie ondernomen door een sopje, doek en trekker te pakken.

Daarna volgden twee telefoontjes van mensen die meer info wilden over mijn lessen mandala-tekenen en Celtic Inspired Design, maar helaas toch wel erg ver weg woonden voor hun gevoel. Hoe zit het met de online-cursussen? Tja, wordt dus aan gewerkt, met enige afleiding her en der door vuile ramen en zo... Een stukje persoonlijke begeleiding op z'n tijd is toch ook wel fijn... Daar waren beiden het wel mee eens. Ik kom ook op locatie om lessen te geven. Éénmalig of een enkele keer of regelmatig. Hoe meer mensen verzameld worden, hoe meer mijn reiskosten gedeeld kunnen worden. En ik? Ik geniet van de herfst buiten en ja, ik kan weer heerlijk door heldere ramen naar de herfst in de tuin kijken als ik even opkijk van de uitwerking van mijn Online Workshop Trappatronen... of het schrijven van dit blog...






Wat betreft het online verschijnen van lessen / Inspiratie Workshops Celtic Inspired Design: wordt aan gewerkt, nog even geduld a.u.b..
Wat betreft de najaarsdip? Of is het een serieuze najaarsdepressie? Wil je dat dan ook serieus aanpakken, omdat je er toch wel heel veel last van hebt, voel je vrij te informeren naar de mogelijkheden binnen praktijk De Witte Waterlelie, waar je bijvoorbeeld middels Bloesemtherapie en/of Spagyriek aan de slag kunt om dit aan te pakken.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen