woensdag 20 april 2016

WATER HEEFT GEHEUGEN!



Dr. Emoto heeft het al lang gezegd en laten zien: water heeft geheugen! Water wordt beïnvloed door datgene wat aan water toegevoegd wordt.
Fijn om nu een andere invalshoek te krijgen van de mensen van het Aerospace Institut van de universiteit van Stuttgart, Duitsland, die bevestigt wat dr. Emoto jaren geleden al liet zien door middel van zijn foto's van ijskristallen. Water heeft écht een geheugen!







Na het zien van dit filmpje spreekt het toch bijna voor zichzelf hoe bloesem- en edelsteenremedies werken en het waardoor is een logisch gevolg als je bedenkt dat wij zelf uit het overgrote deel uit water bestaan. Als je 'geprogrammeerd' water toevoegt aan je lichaam, tja... dan neemt de rest dat dus over.
Ook is mij nu duidelijk waarom er niet persé een aftreksel nodig is, maar dat het voldoende is dat bloemen of edelstenen 'alleen maar' een tijdje in het water verblijven, of bloemen nu geplukt zijn of niet, zoals bij Bloesem Remedies Nederland met behulp van de buigmethode toegepast wordt.
Dit is een fantastisch resultaat van onderzoek! Laten we hopen dat er nog meer van dit soort bevestigingen komen. Ze verklaren namelijk niet alleen waarom bloesem- en edelsteenremedies werken, maar ze verklaren ook waarom spagyriek, homeopathie en andere natuurgeneeswijzen werken die gebruik maken van slechts hele kleine hoeveelheden van een bepaalde stof. Ze verklaren ook waarom mensen ziek worden van dingen die aan hun lichaamswater toegevoegd worden die niet zo gezond voor ze zijn.

Dr. Emoto toonde ook aan dat energie van buitenaf het water kon 'programmeren', dus woorden die tegen het water gesproken worden, een etiket met een bepaald woord dat op een fles met water geplakt werd, muziek die in de omgeving gespeeld werd, meditatie, etc. Dat geeft al aan dat ook omgevingsremedies prima werken. Dat is nu met dit onderzoek nog niet bevestigd, maar wat betreft bloesem-en edelsteenremedies is er wat mij betreft geen discussie meer mogelijk!


Wil je meer weten over Bloesemtherapie en wat bloesem- en edelsteenremedies voor jou kunnen betekenen?
Surf dan naar Bloesemtherapie


dinsdag 19 april 2016

HET GASTHUIS







THE GUEST HOUSE


This being human is a guest house.
Every morning a new arrival.

A joy, a depression, a meanness,
some momentary awareness comes
as an unexpected visitor.

Welcome and entertain them all!
Even if they're a crowd of sorrows,
who violently sweep your house
empty of its furniture,
still, treat each guest honorably.
He may be clearing you out
for some new delight.

The dark thought, the shame, the malice,
meet them at the door laughing,
and invite them in.

Be grateful for whoever comes,
because each has been sent
as a guide from beyond.


Hafiz



Vertaling:



HET GASTHUIS

Dit Mens Zijn is een gasthuis.
Iedere ochtend een nieuwe aankomst.

Vreugde, Depressie, Gemeenheid,
soms komt een Moment van Bewustzijn
aan als onverwachte bezoeker.

Verwelkom en vermaak hen allemaal!
Zelfs als ze een menigte van Zorgen zijn,
die gewelddadig je huis leeg vegen,
al je meubilair weg,
dan toch, behandel elke gast eervol.
Het kan zijn dat hij alles opruimt,
zodat ruimte komt voor nieuw genot.

De Donkere Gedachte, de Schaamte, de Boosheid,
ontmoet ze lachend bij de deur,
en nodig ze binnen.

Wees dankbaar voor wie er ook komt,
omdat ieder is gezonden
als een Gids van Gene Zijde.


Hafiz



Ik lees, verzamel en deel graag teksten die onze bewustwording kunnen prikkelen.
Maar het gaat natuurlijk niet alleen om het lezen, verzamelen en delen, het gaat uiteindelijk allemaal om het Bewust Zijn! 
Teksten als deze kunnen een innerlijke snaar raken die het Bewust Zijn op een bepaald gebied wakker maken, ze kunnen een gids zijn die je de weg wijst.




Bron:
Deze tekst heb ik ontvangen in een Juweelmail van http://www.juwelenschip.nl/
Schrijf je daar in voor de nieuwsbrief en je ontvangt regelmatig mooie en betekenisvolle teksten.



zondag 3 april 2016

Dementie, genezing in stilte








Ze had zich diep in zichzelf teruggetrokken.
De namen van haar kinderen wist ze niet meer
en tegen haar man zei ze beleefd:'Dag meneer.'


Ja, ver weg was ze, alsof ze alleen nog maar

door een heel dun draadje

met het aardse leven was verbonden.
Haar ogen waren leeg.
Als je daarin keek, kon je haar er niet meer vinden.

Vanaf haar vroegste jeugd waren er
heftige beproevingen op haar weg gekomen.
Ze had er nooit over willen praten,
alsof ze het niet verdragen kon om die oude beproevingen met woorden 
weer tot leven te wekken.
Zelfs haar kinderen
kenden haar diepste geheimen niet.

Soms leek het, alsof ze zich
bewust had teruggetrokken in zichzelf
om daar de veiligheid en geborgenheid
te zoeken die ze op aarde maar niet vinden kon.

Met een zekere regelmaat
begonnen haar vingers onrustig te plukken
en te trekken aan de knopen van haar vest,
alsof ze zichzelf losmaken en bevrijden wilde.

Als je innerlijk contact maakte
met haar hoger wezen,
vertelde haar hoger zelf wat ze nu deed:
die oude pijn in stilte herbeleven om
het los te kunnen laten voordat ze sterven zou.
Ze wilde straks zo graag vrij en onbelemmerd
de geestelijke wereld binnengaan.
Daarom moest ze zich nu, in het verborgene,
bewust worden van wat die donkere ervaringen
haar nu eigenlijk geleerd
en aan geestelijke winst hadden meegegeven.

Ze wist dat ze dat alleen maar in een sfeer
van volkomen veiligheid kon ontdekken
en het was daarom dat ze zich
tot in die andere wereld,
waar niemand haar kon volgen,
had teruggetrokken.

Maar wat was ze al die mensen dankbaar
die haar een knuffel gaven
en die haar met respect de tijd schonken
om haar stille werk te volbrengen,
ook al begrepen ze niet, waarom deze tijd
nu eigenlijk zo belangrijk was voor haar
en waarom haar ziekte niet alleen maar
afbraak was, maar haar ook iets gaf.

Zo gebeurde het dat ze later, toen ze,
gedragen door de engelen,
de aarde voorgoed verlaten had,
als een rijk en geheeld mens thuis kwam.



Hans Stolp

Schilderij: Jan Toorop

Bron: Facebook









In 'De verborgen zin van dementie' beschrijft Hans Stolp een andere manier van omgaan met dementie en dementerenden, namelijk vanuit het hart. Op dit moment lijden in Nederland zo'n 260.000 mensen aan dementie en dit worden er elk jaar meer. Hans Stolp geeft met zijn andere kijk op dementie een mogelijke oplossing voor dit snelgroeiende maatschappelijke probleem.Van buitenaf gezien lijkt dementie zinloos: wat is de betekenis van geheugenverlies of het niet meer herkennen van geliefden? Hans Stolp ziet het zo: dementerenden maken een transformatie door richting zachtheid en vrijheid, die ervoor zorgt dat zij na de dood zonder al te zware (onverwerkte) lasten kunnen binnentreden in de geestelijke wereld.


Een 'must' om dit boek te lezen als je op de één of andere manier met dementie te maken krijgt! Ook voor al die professionals en vrijwilligers die dagelijks werken met dementerenden. Zo mooi om de realiteit van dementie te gaan beseffen, wat het werkelijk IS! In mijn ogen dan. Ik heb zelf dit proces van dichtbij mee mogen maken bij mijn moeder die op jonge leeftijd (52) al ging dementeren. En ja, nu spreek ik over 'mogen' en niet meer over 'moeten'. Dat was mijn proces hierin, onmachtig toezien hoe mijn moeder weggleed uit haar lichaam, uit het leven, intussen een betere band met haar krijgend dan ik ooit gehad had, een diepere band en tegelijkertijd steeds meer afscheid nemend.
Ik heb tijdens het proces ervaren dat dementie is wat het is, een verwerkingsproces. En nee, makkelijk was het zeker niet, niet voor haarzelf en niet voor mijn vader, die haar dagelijks verzorgde tot het niet meer ging. Dankbaar voor de liefdevolle verzorging door het personeel van het verpleeghuis, waar zij de laatste twee jaar van haar leven verbleef. Ze was een pittige tante in vele opzichten en ze heeft in haar proces velen (waaronder mijzelf) laten zien en ervaren dat zo'n proces meer is dan alleen 'vergeten' en controle verliezen. Intuïtief heb ik altijd geweten dat dit een proces was wat zij door moest maken en misschien zelfs wel onbewust 'wilde' maken, omdat ze niet wist hoe het anders kon, om alles wat zij in haar leven ervaren had te verwerken, op een rijtje te krijgen en er de vruchten van te kunnen plukken. Toen het naar haar afscheid op deze Aarde liep kreeg ik contact met haar op zielsniveau en werd mijn vermoeden bevestigd, dat dit het proces was wat zij nodig had voordat zij Moeder Aarde kon verlaten. Op Hemelvaartsdag, na een dementieproces van 16 jaar, overleed zij op 68 jarige leeftijd.
Mam, bedankt voor alles wat je me gebracht en geleerd hebt in en over het leven!

Het proces van dementie kun je voor de persoon zelf en zijn/haar dierbaren op positieve wijze ondersteunen en begeleiden middels natuurlijke essences vanuit de Bloesemtherapie en/of Spagyriek.




Wil je het boek van Hans Stolp graag lezen?
Je kunt het via de link hieronder bestellen:



Er is een papieren boek en een ebook: