zondag 3 april 2016

Dementie, genezing in stilte








Ze had zich diep in zichzelf teruggetrokken.
De namen van haar kinderen wist ze niet meer
en tegen haar man zei ze beleefd:'Dag meneer.'


Ja, ver weg was ze, alsof ze alleen nog maar

door een heel dun draadje

met het aardse leven was verbonden.
Haar ogen waren leeg.
Als je daarin keek, kon je haar er niet meer vinden.

Vanaf haar vroegste jeugd waren er
heftige beproevingen op haar weg gekomen.
Ze had er nooit over willen praten,
alsof ze het niet verdragen kon om die oude beproevingen met woorden 
weer tot leven te wekken.
Zelfs haar kinderen
kenden haar diepste geheimen niet.

Soms leek het, alsof ze zich
bewust had teruggetrokken in zichzelf
om daar de veiligheid en geborgenheid
te zoeken die ze op aarde maar niet vinden kon.

Met een zekere regelmaat
begonnen haar vingers onrustig te plukken
en te trekken aan de knopen van haar vest,
alsof ze zichzelf losmaken en bevrijden wilde.

Als je innerlijk contact maakte
met haar hoger wezen,
vertelde haar hoger zelf wat ze nu deed:
die oude pijn in stilte herbeleven om
het los te kunnen laten voordat ze sterven zou.
Ze wilde straks zo graag vrij en onbelemmerd
de geestelijke wereld binnengaan.
Daarom moest ze zich nu, in het verborgene,
bewust worden van wat die donkere ervaringen
haar nu eigenlijk geleerd
en aan geestelijke winst hadden meegegeven.

Ze wist dat ze dat alleen maar in een sfeer
van volkomen veiligheid kon ontdekken
en het was daarom dat ze zich
tot in die andere wereld,
waar niemand haar kon volgen,
had teruggetrokken.

Maar wat was ze al die mensen dankbaar
die haar een knuffel gaven
en die haar met respect de tijd schonken
om haar stille werk te volbrengen,
ook al begrepen ze niet, waarom deze tijd
nu eigenlijk zo belangrijk was voor haar
en waarom haar ziekte niet alleen maar
afbraak was, maar haar ook iets gaf.

Zo gebeurde het dat ze later, toen ze,
gedragen door de engelen,
de aarde voorgoed verlaten had,
als een rijk en geheeld mens thuis kwam.



Hans Stolp

Schilderij: Jan Toorop

Bron: Facebook









In 'De verborgen zin van dementie' beschrijft Hans Stolp een andere manier van omgaan met dementie en dementerenden, namelijk vanuit het hart. Op dit moment lijden in Nederland zo'n 260.000 mensen aan dementie en dit worden er elk jaar meer. Hans Stolp geeft met zijn andere kijk op dementie een mogelijke oplossing voor dit snelgroeiende maatschappelijke probleem.Van buitenaf gezien lijkt dementie zinloos: wat is de betekenis van geheugenverlies of het niet meer herkennen van geliefden? Hans Stolp ziet het zo: dementerenden maken een transformatie door richting zachtheid en vrijheid, die ervoor zorgt dat zij na de dood zonder al te zware (onverwerkte) lasten kunnen binnentreden in de geestelijke wereld.


Een 'must' om dit boek te lezen als je op de één of andere manier met dementie te maken krijgt! Ook voor al die professionals en vrijwilligers die dagelijks werken met dementerenden. Zo mooi om de realiteit van dementie te gaan beseffen, wat het werkelijk IS! In mijn ogen dan. Ik heb zelf dit proces van dichtbij mee mogen maken bij mijn moeder die op jonge leeftijd (52) al ging dementeren. En ja, nu spreek ik over 'mogen' en niet meer over 'moeten'. Dat was mijn proces hierin, onmachtig toezien hoe mijn moeder weggleed uit haar lichaam, uit het leven, intussen een betere band met haar krijgend dan ik ooit gehad had, een diepere band en tegelijkertijd steeds meer afscheid nemend.
Ik heb tijdens het proces ervaren dat dementie is wat het is, een verwerkingsproces. En nee, makkelijk was het zeker niet, niet voor haarzelf en niet voor mijn vader, die haar dagelijks verzorgde tot het niet meer ging. Dankbaar voor de liefdevolle verzorging door het personeel van het verpleeghuis, waar zij de laatste twee jaar van haar leven verbleef. Ze was een pittige tante in vele opzichten en ze heeft in haar proces velen (waaronder mijzelf) laten zien en ervaren dat zo'n proces meer is dan alleen 'vergeten' en controle verliezen. Intuïtief heb ik altijd geweten dat dit een proces was wat zij door moest maken en misschien zelfs wel onbewust 'wilde' maken, omdat ze niet wist hoe het anders kon, om alles wat zij in haar leven ervaren had te verwerken, op een rijtje te krijgen en er de vruchten van te kunnen plukken. Toen het naar haar afscheid op deze Aarde liep kreeg ik contact met haar op zielsniveau en werd mijn vermoeden bevestigd, dat dit het proces was wat zij nodig had voordat zij Moeder Aarde kon verlaten. Op Hemelvaartsdag, na een dementieproces van 16 jaar, overleed zij op 68 jarige leeftijd.
Mam, bedankt voor alles wat je me gebracht en geleerd hebt in en over het leven!

Het proces van dementie kun je voor de persoon zelf en zijn/haar dierbaren op positieve wijze ondersteunen en begeleiden middels natuurlijke essences vanuit de Bloesemtherapie en/of Spagyriek.




Wil je het boek van Hans Stolp graag lezen?
Je kunt het via de link hieronder bestellen:



Er is een papieren boek en een ebook:





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen