vrijdag 29 juli 2016

Hand-schrift.






Schrijf jij nog wel eens met de hand? Of ben jij iemand die meer typt dan schrijft?
Heb jij nog een pen in je zak of in je tas en een notitieboekje?

Ik wil een oproepje doen, ik wil vragen of jij de uitdaging aan wilt gaan om eens stil te staan bij SCHRIJVEN, met de hand schrijven of typend schrijven; uitdagen ook om eens meer met de hand te gaan schrijven (vooral als je nu vooral je teksten typt) en te ontdekken wat dat voor jou doet. Dat mag voor een dag zijn, een week, om eens te kijken of het je bevalt, dat mag langer zijn. Het is aan jou. Ik drop het hier maar. Of, hoe en hoelang jij er gevolg aan wilt geven is jouw keuze. Ik vraag je ook om eens stil te staan bij de motivatie van de keuze die jij maakt. Typ je je teksten om gehoor te geven aan de snelheid van de maatschappij? Of typ jij je teksten omdat je daar bewust voor kiest en waarom dan? Of schrijf je juist graag met de hand. Waarom? Wat zou je in je hart het liefst doen? Met de hand je teksten schrijven of typen?

De reden om wat meer schrijfwerk in te voeren in mijn werk op dit moment is, dat dit op de eerste plaats voor mij een vorm van onthaasten is. Een persoonlijke reden: Ik heb de neiging alles bij te willen houden en er is zó ontzettend veel in mijn werk, dat ik er bijna in verzuip, als ik niet uitkijk. Het komt echter voort uit een gevoel niet goed genoeg te zijn, niet genoeg te doen, niet genoeg te weten, etc. en dat gevoel wil ik graag aanpakken. Een levensthema... Door te gaan schrijven, moet ik effectiever omgaan met mijn tijd, moet ik na gaan denken wat ik echt wel en wat ik niet aan ga pakken. Ik moet tenslotte keuzes maken. Door mezelf extra te beperken in tijdsruimte (schrijven kost meer tijd, dan typen), breng ik mezelf terug tot de essentie. En dat heb ik hard nodig. Het is een thema dat als een rode draad door mijn leven speelt. Door te typen kan ik wel in kortere tijd uitgebreider te werk gaan, maar ga ik daarmee ook de diepgang in?
Door met de hand te schrijven zet je de rem op het schrijfproces en zet je je persoonlijke ontwikkelingsproces juist in de versnelling. Schrijven gaat veelal toch een stuk langzamer dan typen of in mijn geval zeker: blind typen. Maar blind typen kan ook uiting vinden in het 'in het blindeweg' typen. Praktisch is het hand-schrift soms ook helemaal niet, omdat je soms één of meerdere kladversies moet maken, voor het naar je zin is. Dat kost ook weer veel papier en als we dan aan het milieu denken... Op een computer 'delete' je simpelweg een stukje en schrijft dat betreffende stukje weer opnieuw. Maar wat denk je? Welke versie is beter en dieper doordacht en doorleeft? De handgeschreven versie of de getypte versie? Wat denk je? Maakt dat voor jou verschil uit? Heeft dat verschil misschien te maken met de motivatie die achter het desbetreffende stuk zit? Schrijf je iets om voor een ander iets kenbaar te maken vanuit een meer algemeen, informatief of commercieel uitgangspunt, vanuit een persoonlijk uitgangspunt of schrijf je voor jezelf, om kennis te vergaren, om iets te overdenken, om iets voor jezelf te bewaren? Er zijn zoveel beweegredenen te bedenken om een tekst te schrijven, dan wel te typen. Wanneer we dingen echt willen ver-innerlijken heeft het hand-schrift een duidelijke meerwaarde, mijns inziens.

Het oproepen om eens meer stil te staan bij schrijven, hand-schrift, dan wel typen, is een oproep die vooral te maken heeft met het dichter bij jezelf komen, te ver-innerlijken, dat wat van ver komt naar binnen halen, naar het innerlijk te brengen. Schrijven kan daar een belangrijke rol in spelen. Dus vooral is de motivatie om aandacht te schenken aan 'ouderwets' persoonlijk schrijfwerk, het persoonlijk handschrift, dat een mens in zijn leven ontwikkelt. Schrijven met de hand draagt bij aan de ontwikkeling van je persoonlijkheid. Van de andere kant is het hand-schrift ook een héél persoonlijke uiting naar een ander toe, naar de lezer toe. Een persoonlijk met zorg handgeschreven Kerstkaartje is toch ook heel anders dan een digitaal Kerstkaartje, even snel middels je contactenlijst via de mail verstuurd? Sta jij daar wel eens bij stil? En ja, ik heb mij daar ook 'schuldig' aan gemaakt hoor. Maar op dit moment ben ik mijn inzichten hierover aan het onderzoeken. Wat zou het betekenen op de langere termijn als ons hand-schrift totaal zou verdwijnen? Of hou ik nu vast aan iets wat gewoonweg losgelaten mag worden? Ik ben héél benieuwd hoe de toekomstige mens, die schrijven leert op een computer en dus het hand-schrift niet meer kent (als het al zover komt), taal gaat beleven, hoe onze taal eruit zal gaan zien? En wat dat zal doen met onze communicatie met elkaar. Welke persoonlijke aspecten wel bewaard blijven of dat wij steeds meer individualisten worden. Een ander iets schrijven met de hand hoort bij een meer persoonlijk contact, mijns inziens. Hoe sta jij daar tegenover?





Je hebt op school schrijven geleerd, of misschien zelfs al daarvoor als je een nieuwsgierig en leergierig kind was zoals ik. Maar hand-schrift verdwijnt steeds meer uit onze samenleving als we ouder worden en maakt plaats voor computers, tablets, telefoons.... Weet je dat veel leerlingen op de basisschool tegenwoordig niet meer 'aan elkaar' oftewel verbonden leren schrijven in zo'n mooi schoonschrijfschriftje? Er is natuurlijk wat te zeggen voor het los schrift, vooral voor dyslectici. Het biedt ze de mogelijkheid toch het gevoel voor letters te ontwikkelen.
De tablets doen echter ook hun intrede in het onderwijs, op steeds jongere leeftijd. Mijns inziens gaat men daarmee te snel voorbij aan de kracht van schrijven, het beleven van taal. Een letter typen is heel anders dan een letter schrijven. Schrijvend ervaar je de energie van de vorm van een letter en dat helpt je met de letter te verinnerlijken, je eigen te maken. Je krijgt een veel directer contact met letters, met woorden, zinnen, met taal. Veel mensen helpt het bijvoorbeeld ook in het leren van nieuwe lesstof om deze over te schrijven, om het te ver-innerlijken, van ver naar binnen brengen. Bovendien is het voor kinderen belangrijk te leren schrijven om hun motoriek te leren ontwikkelen. Ik zie steeds meer creativiteit en schrijfwerk verdwijnen uit de scholen en ik denk dat dat niet goed is voor de ontwikkeling van het kind en daarmee uiteindelijk ook niet goed voor onze maatschappij.
Jolien Francken van de Radboud Universiteit heeft in 2013 een literatuurstudie afgerond naar het effect van typen en schrijven op de leesvaardigheid. Daar kwam uit naar voren dat schrijven met de hand andere effecten op de hersenen heeft dan typen. Ten eerste zorgt schrijven voor een betere ontwikkeling van de fijne motoriek. Ten tweede leren we letters beter en sneller herkennen, als we letters met de hand leren schrijven. En je onthoudt het ook langer, je verleert het niet meer. Er zijn wel meer onderzoeken gedaan naar de verschillen tussen schrijven en typen. Zie bijvoorbeeld dit artikel: http://4w.kennisnet.nl/artikelen/2013/10/15/schrijven-versus-typen-wat-zegt-de-neurowetenschap/
Intussen zijn er vele scholen die minder aandacht schenken aan schrijfonderwijs en die zich meer en meer richten op de moderne eisen van effectiviteit, gewin en prestatie van de maatschappij, door kinderen al jong een tablet voor te schotelen. Niets mis met het leren gebruiken van een tablet, graag zelfs, maar we moeten ons mens zijn en hoe onze hersenen werken niet vergeten. We komen steeds verder van onze natuur te staan en dat is uiteindelijk zelfs niet gunstig voor onze gezondheid, voor ons Wel Zijn.
Het handschrift is in wezen een zeer persoonlijke uiting, ieder handschrift is uniek en bij desbetreffende persoon passend als een vingerafdruk. Dat geeft al aan dat schrijven een duidelijke verbinding heeft met de heel persoonlijke aard van iemand.

Dus.... ga jij eens wat meer aandacht besteden aan je hand-schrift en/of de reden waarom je met de hand schrijft of typt? Ik ben heel benieuwd naar jullie uitgangspunten, ideeën, inzichten en gedachten hierover. Je mag ze hieronder in een commentaar delen. En als je wilt mag je ze ook per post handgeschreven toesturen. Je mag je handgeschreven stukje ook inscannen en via de mail toesturen natuurlijk. Dat scheelt je dan weer het geld voor een postzegel, maar ja, kost dan wel weer elektriciteit... mmmmm.... schrijven bij lamplicht kost ook weer elektriciteit... Iets voor de 'Keuringsdiens van Waarden', 'Kassa', of zo'n soort consumenten TV-programma om eens uit te zoeken wat nu werkelijk goedkoper en/of milieuvriendelijker is....
Ken je dat zinnetje nog van vroeger? 'Zorg je wel dat je goed leesbaar schrijft?' Moet je daar moeite voor doen, dan is het wellicht verstandig écht eens stil te gaan staan bij je hand-schrift. Wat gebeurt er in jezelf als jij moeite moet doen om 'mooi' te schrijven of op z'n minst voor een ander leesbaar? Wat gebeurt er in jezelf als iemand dat bewuste zinnetje tegen je zegt? Of wanneer iemand zegt je handschrift niet te kunnen lezen? Misschien ligt daar ook nog wel een aandachtspuntje, een thema om voor je persoonlijke ont-wikkeling mee aan de slag te gaan? Of hoeft een handschrift wellicht helemaal niet leesbaar te zijn als deze bij de schrijver past? Wat zegt dat over de schrijver? Wat zegt het over de lezer die wilt dat het handschrift leesbaar is? Zou dit voor iedereen gelden? Tja, je kunt je er zoveel vragen over stellen... Is het belangrijk? Misschien niet, maar het laat je wel stilstaan bij wie jij bent, wat je wilt vertellen, hoe je iets wilt vertellen, etc. Zonder oordeel. En daar willen we toch naartoe? Dat jij meer jezelf bent / kunt zijn? Of vind jij niet dat typen onpersoonlijker is?
Hand-schrift of typen, je kunt er op vele fronten over door filosoferen.... Sta er eens bij stil... Schrijf er eens over...






Speciale schrijfsessies/workshops om meer en beter in verbinding te komen met je Hoger Zelf, met spirituele gidsen, met energieën van bomen, bloemen, stenen, etc. zijn aan te vragen bij De Witte Waterlelie, Angelique Moorman,
via de email: dewittewaterlelie@gmail.com of
bel naar: 06-51900040

of schrijf naar:

De Witte Waterlelie - Praktijk voor Bewust Zijn
t.a.v. Angelique Moorman
Koningstraat 11
6641 KS  Beuningen

http://wittewaterlelie.blogspot.nl/



P.S.
En toen kwam ik dit e-book tegen, zeer interessant:
http://www.24papershop.com/gratis-e-book-15-redenen-waarom-schrijven-zo-belangrijk-is
Dit e-book is geschreven door Peggy van http://www.24papershop.com/
Een website voor schrijfliefhebbers! Prachtige notitieboeken en mooie pennen en nog meer...



donderdag 28 juli 2016

Het leven, spiegel van je (Innerlijk) Kind










Kippenvelmomentje... niet?

Kijk jij wel eens in de spiegel en kun je jezelf dan nog zien als kind?
Kijk jij wel eens in de spiegel en zie je jezelf als spiegel van je Innerlijk Kind?
En wist je dat jouw kind (in dit filmpje zou dit ook vader en zoon kunnen zijn) ook een spiegel is van jouzelf op die leeftijd? Jouw kind houdt jou een spiegel voor, een spiegel waarin je jezelf kunt zien.

Dat wat jij in deze wereld ervaart, hoe jouw leven eruit ziet, wat je doet en zegt en wat je niet doet en niet zegt is een spiegel van alle ervaringen en bijbehorende emoties die jij als kind meegemaakt hebt.
Het zijn de levenslessen van de ziel die je te leren hebt in dit leven, die maken hoe jij reageert, hoe jij handelt, hoe jij denkt.
Al die emoties die jij als kind ervaren hebt bepalen hoe jij nu in dit leven staat.
Ben je gaan handelen naar je gekwetst zijn?
Ben je meegegaan in de terneer halende invloed ervan?
Of ben je er juist sterker door geworden en heb je die andere kant van de wipwap opgezocht?
Heb je je verzet tegen die negatieve invloed, ben je gaan compenseren, misschien wel over-compenseren?
Maar misschien ook heb jij de middenweg al gevonden, in respect voor wie jij bent, voor je ware aard, in respect voor jouw natuur.
Misschien heb je juist aanmoediging en positieve feedback ervaren in je kindertijd en ben je die weg gevolgd. Mogelijk kwam je daarna dan de grote beren op je weg tegen.




Hoe dan ook, welke weg je ook gevonden hebt... het is een weerspiegeling van de gevoelens en emoties die jij als kind beleefd hebt. Het verleden heeft je gemaakt tot wie je nu bent. Jouw verleden als kind heeft je ervaringen geboden die je op je levenspad gezet hebben, zodat jij je levenslessen, die jij als ziel wilde leren, kunt leren. Jouw ervaringen in het verleden als kind geven jou bepaalde behoeftes die je wilt vervullen, zodat je daarover alle ins en outs leert kennen, De ene kant van de wipwap en de andere kant van de wipwap. De ene kant van de weegschaal en de andere kant van de weegschaal. De Yin en Yang van jouw ervaring. De positieve én de negatieve kant van het verhaal.

Dit alles maakt dat dit filmpje, deze dans, zo binnenkomt bij velen.
Hoe kijk jij naar dit filmpje?
Welke gedachten gaan er door je heen?
Welke emoties komen er boven?
Ook nadat je gelezen hebt wat ik zojuist geschreven heb.
Kun jij de connectie al leggen tussen het nu en toen, zodat jij vrij van toen in het nu kan staan en naar de toekomst kunt bewegen? Of zijn er nog allerlei thema's die spelen die je belemmeren vrij in het nu te staan en naar de toekomst te bewegen?
Last van ziekten en aandoeningen? Last van emotionele belemmeringen?
Dat zijn signalen dat die thema's nog bestaan en je belemmeren op de één of andere manier vooruit te komen op de manier die je eigenlijk, diep in je hart, zou willen of die je vooruit laten gaan op een manier die helemaal bij je past, los van oude pijn (fysiek dan wel emotioneel) en latere pijnlijke ervaringen.

Het is de bedoeling dat we alle ins en outs leren kennen van het aangereikte thema en dat we eraan werken die balans te vinden. Dat geldt voor ons allemaal. Daarvoor zijn we mensen geworden. Zielen die een mensenjasje aangetrokken hebben om hier op Aarde levenslessen te leren die in de Andere Wereld, in de Lichtwereld, niet te leren zijn. Deze Aarde is als het ware een klaslokaal in de grote school die Universum heet.  De Aarde die materie biedt, afgescheidenheid, individualisme. De Aarde waar we niet meer als zielen één grote energie vormen zonder afgescheidenheid. Dit is de Aarde, een omgeving door God geschapen, door de grote zielencoöperatie geschapen, en gebouwd, om ervaringen op te doen die typisch zijn voor dit klaslokaal. Een klaslokaal zoals er geen andere is. En in dit klaslokaal hebben we allemaal onze eigen projecten, ons eigen huiswerk te maken. Ga jij over naar het volgende leerjaar, of blijf jij zitten? Kom je niet vooruit?

Wanneer we het leven gaan bekijken vanuit zingeving, dan krijgt alles betekenis. Dan krijgen we meer inzicht en daarmee langzamerhand ook meer overzicht. Dan vinden we verklaringen voor dingen die gebeurd zijn en gaan we sneller begrijpen wat er op dit moment gebeurt. We zijn bezig ons te ont-wikkelen van die grote wirwar aan ervaringen en bijbehorende emoties. Ont-wikkel jij jezelf?

Wil je graag meer met zingeving in het leven aan de slag?
Wil je aan de slag met de signalen die ziekten en aandoeningen je geven?
Wil je bepaalde thema's verder uitdiepen?
Wil je je verder ont-wikkelen?

Wil je meer en meer Bewust Zijn?
Neem dan contact op met De Witte Waterlelie, Angelique Moorman
via email: dewittewaterlelie@gmail.com
of bel naar: 06-51900040,
voor consulten, workshops of cursussen, zowel individueel of in kleine groepjes.
In praktijk/atelier De Witte Waterlelie wordt gebruik gemaakt van DIVERSE METHODEN om hiermee aan de slag te gaan. Misschien is er iets wat jou aanspreekt? Of laat je verrassen door de werking van een methode die je totaal nog niet kent. Wil je individueel aan de slag, dan zal tijdens een kennismaking bekeken worden welk pad op dat moment het best bij je past. Benieuwd hoe de spiegels voor jou kunnen werken?

En alle diepgaande analyse even daargelaten... Kun jij gewoon lekker genieten van dit filmpje, van de dans, van de muziek? Voel je de energie in jezelf stromen als je geniet?




Fantastisch hè, hoe deze twee (hoe knap J.T. op zo een jonge leeftijd...) deze choreografie vorm geven? Prachtig! Dansers: J.T. Church (10 jaar) en Robert Roldan. Choreografie: Travis Wall.
Heel benieuwd trouwens hoe dit kind zijn weg verder zal vervolgen, hoe hij gevolg zal geven aan zijn kindertijd, waarvan een stukje voor mij persoonlijk zeer indrukwekkend is.


zaterdag 23 juli 2016

Paradijsjes groot en klein....



Ik ben aan het lezen in de eerste lessen van de opleiding van de OBOD tot Druïde, 1e graad, de Bardengraad. Het blijft niet bij lezen alleen, het is vooral de ervaring, het gelezene eigen maken, beleven. En dat is me niet nieuw. Er wordt me, nog zo vooraan, in de opleiding gevraagd wat Druïden voor me betekenen, wat Druïdry voor mij betekent, zo zonder er allerlei over gelezen te hebben in de opleiding. Interessant om over na te denken. Leuk ook om daar na een tijdje, na de opleiding nog eens naar te kijken en te zien wat er veranderd is.

Druïden zijn voor mij altijd al met iets magisch omgeven, een gevoel van thuis komen zonder te weten wat dat 'thuis' dan ook was of waar dat dan ook was. Een oude herinnering aan vervlogen tijden, een gevoel van heimwee, van verlangen zonder te weten waarnaar, zonder het woorden te kunnen geven.
Ik ben altijd een boekenwurm geweest. Als kind las ik boeken over megalietenbouwers, over volken die in het verre verleden leefden, meer verbonden met de natuur dan in de huidige maatschappij. Ik werd blij van iedere boswandeling waarnaar mijn ouders mij meenamen. De bomen, de planten, dieren, stenen (ik had een hele verzameling), ze waren voor mij meer dan alleen een mooi landschap, meer dan een naam in een natuurgids. Ik las over geneeskracht van planten en stenen en ik voelde me er helemaal warm en enthousiast van worden. Dat had alles te maken met mijn werkelijke 'thuis', wat dat dan ook was.

Lezen over oude volken, over Druïden, al was het maar in de strip van Astrix en Obelix, al was het 'maar' de Disney figuur van Merlijn (Arthur, madame Mikmak en de uil Archimedes niet te vergeten) of in die geschiedenisboeken... ik wist niet wat het was, maar het was alles waarnaar mijn hart begeerde. Maar er was zoveel, er waren ook de sterren aan de hemel, de meetkunde, de piramiden, er was zoveel meer dat mij boeide. Hoe moest ik in vredesnaam een vak kiezen om mij in te scholen? Alles was met alles verbonden, met iets ook diep in mij.

Jaren later, na héél veel levenservaring opgedaan te hebben, vele omzwervingen, ging ik beseffen dat alles, maar dan ook alles, maar met één ding te maken kon hebben, ik ben een heel oude ziel in een mensenjasje en ik ben een Druïde. De herinnering groeit met de iedere ervaring, met iedere letter die ik lees, met iedere oefening die ik doe. Geen herinnering uit dit leven, maar een her-innering uit vorige levens.

Ik ben een Druïde in hart en ziel. En ik wil me nog meer her-inneren, ik wil weer volledig één worden met de Druïde die in mij huist. En dat streven heeft gevolgen in alles wat ik doe...
En op die manier ben ik ook bij de OBOD terechtgekomen, de Orde voor Barden, Ovaten en Druïden. En ik smul van de oude verhalen, van de citaten en wat al niet meer, waar de liefde voor de natuur, Moeder Natuur, voor Moeder Aarde, voor de Godin Moeder Aarde, alleen maar groeit en groeit.






En dan ga je uitstapjes maken, de natuur in. De natuur voelen, ervaren, maar ook helpen creëren...

Een bijzondere plek, de eeuwenoude Wodanseiken in Wolfheze.
Een sprookjesbos eromheen, met varens, mossen, beek...
Een plek om bij weg te dromen, om tot de innerlijke stilte te geraken.
Fijn dat daar zo'n bankje staat om even stil te zitten en te genieten.
Een plek ook om in contact te komen met de wezens van Moeder Natuur.
Een plek om in contact te komen met de eigen ziel, met het Hoger Zelf.
Een plek waar druïden in hart en ziel een verbinding ervaren met de Ouden, onze verre voorouders.

Eigenlijk verwonderlijk, want de Eiken stammen niet uit die verre geschiedenis, maar toch...
Hun roots, hun wortels, reiken dieper dan hun fysieke historie.
Verhalen zijn naar hen toe gebracht, verhalen van niet zo verre voorouders, slechts zo'n 400 tot 500 jaar. Maar toch...
Het is een plek waar je de diepere verbinding met een oerkracht ervaart, een collectieve kracht die ouder is dan oud.






Een oerbos dat niet oer is qua tijdsbestek, maar oer van gevoel, oer in hart en ziel.
Zoals ieder mens niet 'oer' is in het mensenjasje waarin hij of zij op dit moment leeft, maar veelal wel van ziel, al meerdere keren op deze Moeder Aarde geleefd, maar in ieder geval verbonden met het collectief onderbewuste, dat absoluut 'oer' is.
Een bijzonder bos.
Een bos niet eens zo ver hier vandaan.
Met 20, misschien 25 minuutjes rijden ben ik er.

Ik zou graag in een bos wonen, mis het wel een beetje om niet vanuit ons huis zo het bos in te kunnen lopen, eerst met een auto te moeten rijden. Tja, wat rest je dan te doen? Verhuizen? Een voorouderlijk huis (van mijn man) verlaten? Dat zou een keuze kunnen zijn, heeft onze gedachten wel eens gepasseerd, maar dat hebben we niet gedaan. We hebben een tuin vol natuur en bomen gecreëerd. Een tuin die nog steeds groeit, met ons meegroeit. Meegroeit met de groei van ons Bewust Zijn. Een tuin met Elzen, Spar, Walnoot, Vlier, Kronkelwilg, Eik, Kastanje, Lijsterbes en Beuk. De Elzen stonden er al van oudsher als haag langs een sloot die al gedempt was voordat wij er kwamen wonen, hoewel manlief die sloot nog wel kan herinneren, in dit toen nog landelijk gebied, opgegroeid hier als kind. De Spar stamt van een Kerstboom vanuit de flat waar wij woonden voor we hier naartoe verhuisden. De Walnoot is door mijn schoonvader geplant, ongeveer in de tijd dat wij hier kwamen wonen en dus nu zo'n 23 tot 25 jaar oud is. De Kronkelwilg was ooit een Paastak in de kamer, een tweede kans gekregen op leven, weer verder mogen groeien. Eik, Kastanje en Lijsterbes lieten zich spontaan zien en groeiden (en groeien nog steeds) uit tot prachtige bomen. De Lijsterbes op dit moment weer zwaar van de bessen. Vlier is net onkruid in onze tuin, hoewel onkruid niet bestaat natuurlijk, maar het gezegde geeft wel aan dat het op vele plaatsen opkomt in onze tuin. Jammer genoeg moest een oude Vlier eruit omdat hij dwars door een deel van een schuur groeide. Een nieuwe Vlier werd gepoot op een plek waar hij wel verder uit kon groeien en is dan ook weer een krachtig exemplaar geworden, de ziel (deva) over gehuisd van de oude naar de nieuwe Vlier. Verder is onze tuin verrijkt met meerdere soorten Klimop, een Japanse Esdoorn, Hortensia's, Varens en wat al niet meer. Moeder Natuur zorgt voor de verdere verrassingen die de kop op steken en zorgen voor een verfijnde kleurige aanvulling in de vorm van Cyclaampjes, Irissen, Boshyacintjes, Bosaardbei, Karmozijnbes, Bulgaarse Sierui, Wespenorchis en wat al niet meer. Pure cadeautjes, niet gepoot. Een natuurlijk paradijsje in de achtertuin (zo'n 800 vierkante meter). Genieten dus, zeker nu in vakantietijd de grote weg vlak bij ons huis rustig is, de vogelconcerten steeds weer van zich laten horen en we ons in een landelijk vakantieoord kunnen wanen wanneer we alleen maar ervaren, kijken, luisteren en voelen. En even de huizen om ons heen wegdenken...

Zeker als onze hond en kippetjes vrij mogen bewegen door de tuin...





Maar goed, een wandeling in dit paradijsje is niet zo ver, nodigt eerder uit te gaan zitten en genieten.
Niets te klagen dus, dat verlangen naar bos is gewoon een luxe die ik als klein kind gewend was, om bij mijn ouders de straat uit te lopen, zo het bos in... heerlijk!
Nu wonen we centraal, half uurtje van meerdere prachtige bossen vandaan, krachtplekken nog wel. Berg en Dal met zijn Duivelsberg, de Hatertse en Overasseltse Vennen met de koortsboom bij de St. Walrickkapel én de andere kant op de Wodanseiken. Een half uurtje ook verwijderd van een Hortus. Niets te klagen dus als bosliefhebber. Zeker niet met een auto onder de kont. En ik besef rijk te zijn, rijk aan prachtige wandelervaringen, rijk aan prachtige omgevingen binnen handbereik. En hier hebben we zelf een landelijk agrarisch gebied en de uiterwaarden langs de Waal natuurlijk, dat is te lopen en zeker te fietsen. Met onze kinderen ging ik vaak fietsen over de dijk, vooral insektjes waren interessant voor onze oudste. Een seizoenentafel werd steeds bijgehouden, vol verzamelingen, vol knutseldingen. Kortom er werd en wordt geleefd bij de seizoenen. De liefde voor de natuur is als klein kind al met de paplepel in gegoten. Wat onze kinderen ermee doen is hun pakkie an, maar wat mij betreft is dat gebleven, tot op de dag van vandaag en vindt alleen maar meer verdieping. Meer en meer...

De Bard in mij maakt Mandala's, maakt muziek, schrijft en vertelt de verhalen van Bewust Zijn, van bewustwording, is bewust van de weerspiegeling van de seizoenen der Natuur in onszelf.
De Ovaat in mij werkt met geneeskrachtige planten en edelstenen, met helende energie.
De Druïde in mij, dat is de leraar die in mij huist, de honger om door te geven wat ik zelf geleerd heb, zodat anderen kunnen ervaren wat bij hen past om hen te helpen groeien.
Nauw verbonden met de natuur.

Kortom: wat betekenen Druïden en Druïdry voor mij? Alles, het is de verbondenheid met het Hoger Zelf, met de Andere Wereld, maar ook met Moeder Aarde, de Natuur en al haar bewoners.

En dan moet ik eigenlijk, officieel, nog met de OBOD-opleiding (in dit leven) beginnen.
Maar zoals ik bij veel mensen merk die bij mij komen voor helingsprocessen en tekenen: de energie werkt al zodra je de serieuze intentie neerzet je ergens mee te verbinden, iets te willen leren, ergens mee te willen werken. En ja, die intentie is er mijn hele leven al en krijgt steeds meer verdieping. En hoe meer ik leer, hoe meer ik weet, hoe meer ik besef dat ik nog maar zo weinig weet.

donderdag 21 juli 2016

MIR-Methode op Radio Gelderland



Wil je duidelijke uitleg van Mireille Mettes over de MIR-Methode, luister dan eens naar een interview van Rinus van Waveren met haar. Het interview stamt uit juni 2013, maar het is tijdloos.
De MIR-Methode is een natuurgeneeswijze waarbij het zelfhelend vermogen geactiveerd wordt. Maar het helpt je ook om je levenspad te vinden, je missie in het leven.
In dit interview legt Mireille alle 9 stappen uit en haar diepere motivatie om de MIR-Methode te verspreiden. Het interview begint na 2 minuten.

http://www.mirmethode.nl/mireille-mettes-op-radio-gelderland/

Ken je de MIR-Methode nog niet en wil je er meer over weten? Ga dan naar de home page: www.mirmethode.nl 
Bekijk daar de verwelkomingsvideo en ook de instructievideo
Meld je op de home page ook aan voor de nieuwsbrief en de 6 weken begeleidingsmailtjes voor extra ondersteuning!

Als MIR-Methode Coach (opgeleid door Mireille Mettes) kan ik je begeleiden
  • als je meer uitleg wilt, mogelijk meer specifiek op jouw situatie aangepast, wat de MIR specifiek in jouw situatie voor jou kan betekenen,
  • wanneer je gewoon een 'stok achter de deur' nodig hebt om hiermee aan de slag te gaan,
  • wanneer je aan de slag gaat met een andere methode en de MIR-Methode ter ondersteuning in wilt zetten,
  • wanneer je voelt dat er ergens iets in de werking van de MIR blokkeert,
  • wanneer je graag groepsgewijs met de MIR wilt werken (geef het thema op waar je aan wilt werken en ik zet een workshop(serie) op om een groep te vormen die met datzelfde thema aan de slag wilt),
  • etc. etc.

Wil je dus begeleiding in het werken met de MIR-Methode, neem dan contact op met

Warm weer en oude klachten.






Nu het buiten warm weer is, kan het zijn dat oude klachten (die al een tijdje weg waren) weer even opspelen.
Heb je daar last van?
In dat geval is een herhalingsweek met de MIR-Methode een goed idee om de laatste lagen van je klachten weg te halen. Of, als je de MIR nog nooit gedaan hebt, deze eens op te pakken.
En/of je kunt met Bloesemtherapie of Spagyriek aan de slag om diepere lagen van je klachten aan te pakken.
Je kunt het zien als een ui die je afpelt, laag voor laag, steeds dichter naar de kern van de klacht, de ware, dieper liggende oorzaak. Die oorzaak kan liggen in je jeugd, maar ook in vorige levens. Veel Nieuwetijdskinderen en HSP-ers (High Sensitive Person = hooggevoelig persoon) zijn zelfs oud karma uit vorige levens en familiekarma aan het opruimen. De hele reden waarom zoveel lichtwerkers die vanuit levenservaring werken, zoveel op hun dak gekregen hebben en vaak veel levensbeproevingen mee te maken hebben. Ze zijn zelf aan het opruimen en verwerken en helpen ook anderen dat te doen.

Verdwijnen een aantal klachten ineens, dan zou dat een sterke aanwijzing zijn dat je de zon nodig hebt voor je gezondheid. 
De zon zorgt voor aanmaak van Vitamine D in je huid, wat vervolgens in de darmen helpt bij de opname van calcium uit je eten. 
Heb je te weinig calcium in je bloed, dan kan dat klachten geven, o.a. depressie. 

Observeer dus even hoe het nu met je is. 

Observeer ook of je ergens juist geen last meer van hebt, ondanks de lange afwezigheid van de zon, terwijl je in vorige jaren smachtte naar de zon. 
Mogelijk heb je de MIR-Methode al eens eerder gedaan en heeft deze effect gehad? Of misschien heb je al eens Bloesemtherapie remedies of Spagyriek essences gebruikt? Of misschien heb je met affirmaties gewerkt?
En misschien dacht je toen nog niet zoveel effect te hebben van de behandeling. Het kan namelijk zijn dat klachten een tijdje nodig hebben om uit je hele systeem te geraken. Bedenk dat klachten voortkomen uit diepere lagen, die mogelijk eerst aangepakt zijn. Wat heb jij in het afgelopen jaar veranderd in je denken en doen? Het zou zomaar kunnen zijn dat het toepassen van de MIR-Methode, het gebruik van Bloesemtherapie remedies of Spagyriek essences dan wel het toepassen van affirmaties, toch een uitwerking heeft gehad, waar jij je niet zo bewust van was.

Afijn, iedere flinke temperatuurwisseling kan aanleiding zijn eens even stil te staan bij de stand van zaken aangaande je klachten en persoonlijke (spirituele) ontwikkeling.


Wil je aan de slag met het afpellen van jouw ui?
Wil je oude klachten (opnieuw) aanpakken?
Als opgeleid MIR-Methode Coach, Bloesem- en Spagyriektherapeut en werkend met affirmaties en andere methoden kan ik je daarin begeleiden. Heb je interesse? Neem dan contact op met
http://wittewaterlelie.blogspot.nl/