vrijdag 18 november 2016

Als moeten gewoon voor je is



Wederom een mooi artikel van Mireille Mettes. Mireille heeft de MIR-Methode ontwikkeld.
Het onderwerp 'moeten' in het licht gezet:







Moeten is een heel bijzonder werkwoord! Ik ‘moet’ weer aan het werk. Ik ‘moet’ er netjes uitzien. Ik ‘moet’ mijn tuin netjes houden voor de buren. Ik ‘moet’ mijn familieleden altijd een kaartje sturen als ze jarig zijn. Ik ‘moet’ een uur naar mijn vriendin luisteren aan de telefoon. Ik ‘moet’ 3 keer per week sporten. Ik ‘moet’ koken voor mijn gezin, elke dag weer. Ik ‘moet’ met kerst naar mijn familie. Ik ‘moet’ een nieuwe auto kopen. Ik ‘moet’ aan mijn boek werken. Ik ‘moet’ knutselen met de kinderen. Ik ‘moet’ slapen. Gebruik je het woord ‘moeten’ vaak, dan ben je strenger voor jezelf dan je in de gaten hebt. Het woord ‘moeten’ laat jou geen vrijheid, geen keuze. En het woord ‘moeten’ haalt je weg bij je gevoel. Oei, best een kwalijk woord dan, dat ‘moeten’? Ja, eigenlijk wel. Want het zet jou meer klem dan je lief is! Het is dwingend en het laat je geen keuze.
Hoe streng ben jij voor jezelf?

Wat moet jij allemaal van jezelf? Moet je er elke dag tiptop uitzien? Moet je tuin altijd netjes zijn voor de buren? Moet je iedereen een kaartje sturen? Moet je je vriendin een uur lang aanhoren aan de telefoon? Moet je 3 keer per week sporten? Moet je koken voor het hele gezin, elke dag weer? Moet je met kerst naar je familie? Moet je een nieuwe auto kopen? Moet je aan je boek werken? Moet je knutselen met de kinderen?
Of mág je het? Doe je het omdat je het echt wilt?
Ben je wel puber geweest?

Jongeren die in de puberteit zijn, gaan inzien dat ze zelf ook iets te melden hebben. Dat ze steeds meer mogen bepalen over hun eigen leven. De uitspraak: “Ik moet helemaal niks!”krijg je vast wel een keer naar je hoofd van de puberende jongere in je huis. En het maakt het in een klap duidelijk: pa, ma, laat me mijn eigen weg uitstippelen! Respect en ruimte geven is dan wat ze eigenlijk vragen.
Maar wat als jij zelf nooit echt puber bent geweest? Als je nooit werkelijk dat gevoel hebt gekend dat jij over je zelf bepaalt? Dat jij nooit zelf mocht uitmaken wat je deed?
Als je de puberteit bent doorgekomen zonder dat broodnodige gevecht met je ouders, dan zou het wel eens kunnen zijn dat je veel meer ‘moet’ van jezelf dan je eigenlijk wilt.
Vervang het woord ‘moeten’

Het woord ‘moeten’ is makkelijk uit je systeem te krijgen. Als je dat doet, verandert er binnenin jou meteen iets fundamenteels: van dwang ga je je vrij voelen! Hier is een idee daarvoor: vervang het woord ‘moeten’ door ‘willen’, dan krijg je een hele andere dag. Ik ‘moet’ een bloemetje voor de buurvrouw halen, wordt: ‘Ik wil een bloemetje voor de buurvrouw halen.’ Ik ‘moet’ dit werk vandaag afkrijgen, wordt: ‘Ik ‘wil’ dit werk vandaag afkrijgen. Ik ‘moet’ zaterdag naar die verjaardag, wordt ‘Ik ‘wil’ zaterdag naar die verjaardag.’
Je krijgt ineens een extra mogelijkheid erbij: zodra je ‘wil’ zegt, krijg je automatisch de vraag in jezelf: ‘wil ik dat wel echt?’ En het roept meteen een gevoel op: je merkt meteen of je het echt wel wilt of niet! En als je het niet wilt doen, dan hoef je het dus ook niet te doen!
Van wie moet je eigenlijk?

Als je het woord ‘moeten’ gebruikt, leg je de verantwoordelijkheid buiten jezelf. Dan heb je onbewust het idee dat iemand dat voor jou bepaalt. Wie is dat? Je partner? Je kinderen? Je vader of moeder? Of is het echt een onzichtbare ‘baas’ waar je voor moet werken?
Wanneer je het woord ‘willen’ gebruikt, vervalt die opdrachtgever. Dan doe je iets, omdat jij dat wilt. Omdat dat goed voelt. Omdat je graag wilt dat iets geregeld is. Omdat jij die taak op je wilt nemen.
Overigens is dit ‘heilig moeten’ typisch een kenmerk voor mensen met fibromyalgie. Ze staan voor iedereen altijd en overal klaar en doen daarbij vaak dingen omdat ze denken dat dat ‘moet’. Kunnen ze dat relativeren, dan kunnen zelfs lichamelijke klachten verdwijnen!
MIR-Methode en moeten

Wanneer je de MIR-Methode doet, komt je innerlijke jongere steeds meer naar voren. Lees daarover artikel 113 ‘Is de jongere in jou weer wakker?’ Je gaat van binnenuit voelen dat wat je als vanzelfsprekend doet, allemaal ter discussie komt te staan. Waarom doe ik dit eigenlijk? Wil ik dit nog wel? En langzaamaan ga je ontdekken dat jij he-le-maal niks moet! Je hebt je vrije keuze, altijd en overal!

En jij? Wat moest jij allemaal van jezelf? En merk je dat dat minder is door het doen van de MIR-Methode?


en nog meer artikelen vind je op de website: http://www.mirmethode.nl/
Tip: Schrijf je op de MIR-Methode site in voor de nieuwsbrief 
en krijg iedere woensdag zo'n interessant artikel in je mailbox!



Mijn persoonlijke ervaring met het woord 'moeten'.
Mijn leven stond altijd in het teken van 'moeten', van kleins af aan al.
Pas toen ik zelf kinderen kreeg, werd ik me écht bewust van dit 'moeten' en wat dat betekende. Ik wist niet dat een mens het gevoel kan hebben zóveel te moeten. En het ging allemaal totaal onbewust. Tot mijn jongens dus flink baalden van alles wat ze allemaal 'moesten'. Zo klein als ze toen waren... ze 'moesten' tanden poetsen, ze 'moesten' douchen, ze 'moesten' 's nachts een pyjama aan, ze 'moesten' huiswerk maken, etc. etc. Hele simpele dingetjes die zij duidelijk als bezwaarlijk 'moeten' ervoeren en dat ook duidelijk aangaven.
Het maakte mij bewust hoeveel 'moeten' er in mijn leven was en dat bleef niet beperkt tot die 'kleine' dagelijkse dingetjes, het was nog veel meer, dat snap je. Het gevoel beperkt te worden in mijn vrijheid zat 'm echter niet in het 'moeten' voor anderen. Bij de kinderen besefte ik duidelijk dat zij dingen deden, omdat wij, hun ouders, vonden dat dat 'moest'. De switch maken naar dingen doen, omdat het goed is voor jezelf, omdat het een duidelijke reden had, maakte dat ik ze veel uit ging leggen en ook aangaf dat ze een keuze hadden. Een flinke uitdaging hoor. Want hoe vaak had ik zelf niet het gevoel dat dingen 'moesten', omdat 'men' vond... omdat 'de maatschappij' vond... omdat ik zelf vond dat ik ergens aan 'moest' voldoen, want anders was ik geen 'goede moeder' en voldeed ik niet als huisvrouw of wat al niet meer. Het 'moeten' was en is nog steeds vaak, een leidraad in mijn leven. En zie daar: fibromyalgie. Mireille noemt het ook in haar artikel. Zodra het woordje 'moeten' om de hoek komt kijken en je daar volledig naar gaat leven, komen de klachten om de hoek kijken. En waarom is die connectie er? Ik wil daar even verder op in gaan.

Fibromyalgie is een ziekte die gepaard gaat met een enorme vermoeidheid en vooral veel spierpijn. In mijn geval was dat toch zeker aan de orde. Bovendien had ik zelfs last van pees ontstekingen en kwamen daar nog veel meer klachten bij, zoals veel hoofdpijn (ik had al een migraine aanleg), incontinentie zelfs en andere verschijnselen. Kortom, een pakketje waar steeds lastiger mee te leven viel. Mijn leven werd erdoor bepaald en 'normaal' functioneren werd steeds moeilijker. Ik slikte toentertijd zware medicatie tegen de migraine, 'moest' van de dokter eigenlijk nog meer troep slikken (preventief antibiotica en er is me zelfs een voorstel gedaan maar aan de morfine tegen de pijn te gaan), maar ik wilde dat niet. Liep al bij een fysiotherapeut en ook daar was het beeld voor de toekomst: rolstoel. Ik wilde daar zeer zeker niet in terecht komen.

Achteraf kan ik zeggen dat ik zeer dankbaar ben voor wat mijn kinderen mij leerden. Dat dat 'moeten' zo'n grote rol speelde in mijn leven en ik was het mezelf niet eens bewust. De moeite te voldoen aan verwachtingen van anderen of aan dingen waarvan ik dacht dat anderen die van mij verwachtten. En dat kwam dan weer voort uit een gevoel dat ik niet goed genoeg was als ik dingen 'anders' deed, als ik de dingen op mijn manier deed. Uiteindelijk wist ik zelfs niet eens meer bewust wat 'mijn manier' was. Ik raakte mezelf meer en meer kwijt. Het heeft flink wat ellende gekost voor ik stappen zette in een andere koers en voor mezelf koos. Want dat gaf me dan weer de gedachte egoïstisch te zijn of 'lui'. Tja, allemaal gedachten over mezelf die vanaf mijn jeugd waren blijven hangen, ingegeven door een opmerking van iemand. Een opmerking, wat ik diegene overigens helemaal niet kwalijk (meer) neem hoor, omdat iedereen wel eens iets zegt wat een ander intens kan raken op een vervelende manier, zonder dat het de bedoeling van die ander is. Onze gevoeligheden voor opmerkingen en daden van anderen hebben namelijk alles te maken met de levenslessen waar we in ons leven aan mogen werken. Die opmerking was dus wel blijven hangen en speelde een grote rol in mijn leven, tot op de dag van vandaag, al is het nu in mindere mate, omdat ik nu meer inzicht gekregen heb in de rode draad van mijn leven. Het werkt als een programmeertaal. Tijd dus voor 'herprogrammering'!

Dat ik niet meer wist wat 'mijn manier' was en wat ik wilde, was uit mijn bewustzijn gebannen als overlevingsstrategie, maar onbewust werkte het natuurlijk wel door. En omdat het naar dat onderbewustzijn gezakt was en een verandering wel hard nodig was om op het pad van mijn levenslessen te blijven, kon het lichaam niets anders dan signalen af gaan geven.
Ik werd 'moe' van al het 'moeten'. Gek hè?
Ik kreeg spierpijn, continu, de hele dag door. Een spierpijn die voelde alsof ik een zware griep had. Ieder dingetje dat verder nog gedaan 'moest' worden, zoals stofzuigen, boodschappen doen, hond uitlaten... het leverde alleen maar nog meer pijn.
Wat heeft spierpijn nu te maken met 'moeten'? Nou, ik zal het proberen zo duidelijk mogelijk uit te leggen. Iedere beweging die wij maken, hoe groot of klein ook, komt tot stand door beweging van onze spieren. Iedere beweging die wij maken, wordt vooraf gegaan door een intentie tot die beweging. In onze hersenen spelen we als het ware in versneld tempo een filmpje af van hoe we een bepaalde beweging willen gaan maken. Daarmee geven we de opdracht naar onze cellen door wat we willen dat er gaat gebeuren. Dat gaat natuurlijk razend snel en we zijn ons er totaal niet bewust van. Gelukkig maar... Het mechanisme van ons lichaam is iets wonderlijks. Maar goed, filmpje afgedraaid, dat is wat we willen, nu actie! En zie daar: ons lichaam doet precies wat we willen, althans... als alles goed gaat en ons lichaam in staat is om desbetreffende beweging ook daadwerkelijk uit te kunnen voeren.
Wat gebeurt er nu waardoor we spierpijn krijgen? We 'willen' iets en dat wordt gevolgd door de beweging. Maar wat nou als we het één (naar onze gedachten) 'moeten' en het ander (liever) 'willen', iets heel anders of zelfs juist het tegenover gestelde? Wat moeten die spieren dan? Je maakt een keuze door het 'moeten' te volgen, maar dat 'willen' blijft maar trekken aan die spier. Het wordt een heel touwtrek gevecht. En denk je dat je spieren dat prettig vinden? Nee, zeker niet. Dat gaat pijn doen dat getrek twee kanten op.
Het is dus zaak 'moeten' en 'willen' op één lijn te krijgen, zodat dat touwtrekken ophoudt.

Ja, ik was begonnen met lesgeven in mandala-tekenen, wat ik graag wilde, maar dan 'moet' je weer andere dingen, want je hebt de verantwoordelijkheid op je genomen lessen voor te bereiden en te voldoen aan de verwachtingen van je leerlingen (althans, dat zat dan weer in mijn hoofd)... Kortom, wel 'mijn ding' doen, maar intussen weer opnieuw zelf nieuw 'moeten' en 'verwachtingen' creëren. Dat schiet dus uiteindelijk niets op.
Ik leek wel verslaafd aan het woordje 'moeten', zonder het zelf te weten. Ik creëerde het zelf, omdat ik niet wist of zelfs niet wilde weten wat ik zelf wilde. Simpelweg omdat ik dan mogelijk niet zou voldoen, niet goed genoeg zou zijn.
En ja, dit is tot op de dag van vandaag een systeem in mijzelf dat nog steeds een grote rol speelt, al leer ik er steeds beter mee om gaan.
Zodra manlief werkloos thuis kwam, voelde ik het 'moeten' weer toenemen. Er 'moesten' tenslotte wel rekeningen betaald worden en door commercieel te denken en te voldoen aan wat 'men' verwachtte, zou ik wellicht wel meer inkomen kunnen genereren. Het bleek dat ik zo helemaal niet kon werken. De creatieve stroom viel meteen droog. En op dit moment ben ik snipverkouden, hoesten en hoe... de decibelmeter vliegen hier regelmatig omhoog. Wat betekent dat nou? Ik weet het wel. Ik ben weer hard op weg het 'moeten' een grotere rol te geven. Niet wat dat lesgeven betreft hoor, want dat doe ik dus met heel veel liefde en plezier, het gaat meer om de vorm waarin, welke stappen ik daarin durf te gaan nemen. Een tijdje terug kwamen de spierpijnen weer terug. Tja, tekenen dat ik weer in oude patronen verval. Want, ja, die spierpijnen en de vermoeidheid en alle klachten die met fibromyalgie samenhangen, waren verdwenen zodra ik het woordje 'moeten' uit mijn leven verbannen had. Maar weg is het dus nog steeds niet helemaal. De grote vraag is dus wederom 'wat wil ik nou eigenlijk'? en wat belemmert me nog steeds om mijn wil te volgen?

In die laatste vraag zit tevens ook een heel duidelijke aanwijzing dat er nog steeds een blokkade ligt om volledig te gaan voor wat ik wil. Het 'wat ik wil' ligt zelfs nog steeds onder een sluier van 'ja, maar'. En die sluier wegtrekken gaat gepaard met angst. De vraag is dus misschien eerder 'waar ben ik bang voor?' Waar ben jij bang voor?

Afijn. Mijn verhaal. De herkenbaarheid van het belang van dat ene woordje 'moeten'...
Ik deel mijn verhaal, omdat je daar mogelijk iets in herkent. Zeker diegenen die lijden onder hun fibromyalgie. Ik hoop dat je hier iets in herkent. Want als je iets herkent is het duidelijk dat jij er zelf ook iets aan kunt doen om je klachten te verlichten en er mogelijk zelfs vanaf te komen. Je lichaam geeft een signaal af dat er iets veranderd 'moet' worden, wil jij klachtenvrij door het leven gaan. Dat laatste is trouwens het enige waar het woordje 'moeten' een juiste plek heeft in een zin... 'als... dan moet je...'. Een voorwaarde om iets te bereiken. Als je iets wilt, dan moet je zus of zo doen. Maar ja, zelfs dat is geen noodzaak. Misschien vind jij een heel andere weg. Ik weet wel dat de MIR-Methode me hierin enorm gesteund heeft. Daarnaast heb ik bloesemremedies gebruikt, waardoor inzichten kwamen, zaken uit mijn onderbewustzijn naar boven gehaald werden en ik er constructief mee aan de slag kon. Een spirituele ontwikkeling ondersteunt je in dit soort dingen, geeft inzicht en vooral overzicht. En ja, je doorloopt dan wel allerlei vastzittende emoties, maar uiteindelijk krijg je er veel voor terug. Een leven! Want voor mijn gevoel was dat ver te zoeken en vol met belemmeringen in plaats van de mij zo dierbare vrijheid. Al lukt het me nog lang niet altijd om het 'moeten' uit mijn leven te bannen, is het soms zeker niet makkelijk..., ik heb mijn vrijheid gevonden en ben ontzettend blij dat ik besef dat ik zelf de touwtjes in handen heb.


Als MIR-Methode Coach en Bloesemtherapeut kan ik je wellicht verder ondersteunen als je daar behoefte aan hebt.
Ook Spagyriek kan ingezet worden bij fibromyalgie.

Tip: ga eerst met de MIR-Methode aan de slag! Een fantastische methode.
Heb je na een tijdje het gevoel dat het niet voldoende doet, dan kun je denken aan een MIR-Methode begeleider die even met je meekijkt (gegevens op de website) of extra coaching (ik ben opgeleid tot MIR-Methode Coach) en/of extra ondersteuning met Bloesemtherapie dan wel Spagyriek (beiden HBO-geschoold).
Ook wanneer je niets hebt met de MIR-Methode kun je aan de slag met Bloesemtherapie dan wel Spagyriek. Ze zijn los van elkaar zelfstandig in te zetten.

Heb je interesse? Wil je je leven met fibromyalgie veranderen? Wil je meer verdieping? Iemand die vanuit eigen persoonlijke ervaring en (inmiddels) vakkennis met je mee kijkt?
Maak dan een afspraak bij De Witte Waterlelie - Praktijk voor Bewust Zijn.
Je bent van harte welkom.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten