dinsdag 13 juni 2017

HOE OM TE GAAN MET EEN CONSTANTE PIEP IN JE HOOFD.



Tinnitus, een mooi geschreven verhaal over een vervelende kwaal...

Op facebook kwam ik een link naar dit verhaal tegen, zeer de moeite waard om te lezen!
Vandaar dat ik het graag met je deel.






Willem Schoonen– 9:41, 4 juni 2017



Sinds een jaar of zeven piept het in het hoofd van Trouw-redacteur Willem Schoonen. Tinnitus, oorzaak onbekend. Hoe blijft hij de heksenketel de baas?



Een paar keer per dag ga ik naar boven, naar mijn hoofd. Gewoon, ogen dicht en naar boven. Het is er benauwd, klein en lawaaiig. Heksenketel is het beste woord. Maar je kunt, als je binnengaat, de ruimte laten groeien: je drukt het plafond omhoog, de muren naar buiten. Het wordt groter, lichter. Nog steeds herrie, maar een herrie die zich niet zo opdringt.

Die herrie is mijn piep. Niemand kan die piep horen; hij bestaat alleen in mijn hoofd. En toch is precies bekend hoe hij eruitziet. Hij heeft een toonhoogte van 11000 Hz en een geluidsniveau van 86 dB. Dat is gemeten, in het audiologisch centrum.

Hoe meet je een piep die niet bestaat? Gewoon: je krijgt een koptelefoon op je oren, en daar wordt een toon doorheen gestuurd, een willekeurige toon. En dan ga je stemmen, net als met een muziekinstrument, tot die toon overeenkomt met jouw piep: hoger, iets lager, beetje harder, STOP! Dit is hem!
11000 Hz, 86 dB. Dat is een tandartsboor.
‘En dat hoor jij altijd?’, vragen mensen.
‘Altijd.’
‘Word je daar niet gek van?’
‘Knettergek.’

Hij is hier een jaar of zeven geleden gekomen. Toen was hij nog een ruis. Ik dacht dat ik onder de douche water in mijn oren had gekregen. Maar een verlossend plopje kwam er niet. Het ruisen bleef en werd indringender. Het werd een blijvende piep. Zonder aanwijsbare bron. Een fysieke oorzaak heeft die piep niet. Dat vindt de mens heel irritant. De moderne mens althans. We zijn grootgebracht met de wetenschap dat alles wat we gewaarworden een fysieke oorzaak heeft. Het is een van de ‘vruchten’ van de Verlichting. Fysisch determinisme, heet het in de filosofie. Fysische fenomenen die we gewaarworden, zoals een geluid, móeten een fysische oorzaak hebben, zegt die filosofie. Het is de wetenschap waarmee we worden opgevoed. Onzin natuurlijk, maar toch gaan we er steeds van uit.






Oorzaak


Ik ben net als andere patiënten door alle mogelijke tests gegaan; gehoortests, neurologische tests, MRI-scans. Je hoopt bijna dat ze een schuldige vinden, een flinke tumor of zo, die de oorzaak is van de piep. Dan heb je tenminste een verhaal, een verklaring. Maar je weet dat ze die tumor niet gaan vinden. Als je even nadenkt, kún je dat weten. Want als jij écht een probleem hebt in je hoofd, piep je wel anders. Dan kun je niet over een rechte lijn lopen, heb je evenwichtstoornissen, chronische hoofdpijn, vergeet je namen en sla je wartaal uit. Ernstige verschijnselen, waarbij een piep in het niet valt.

Net als al die andere patiënten heb ik de kno-arts horen zeggen: “Er is helaas niets aan te doen, meneer, maar het goede nieuws is: je kunt er honderd mee worden.” Geen fysieke oorzaak, en dus geen oorzaak die je weg kunt nemen. De piep blijft. Stilte is verleden tijd.

Door die piep ga je andere dingen minder goed horen, zou je denken. Maar dat is niet zo. Tenminste, niet in mijn geval, en dat van vele anderen. Tinnitus gaat juist vaak gepaard met een overgevoeligheid voor geluid. Er zijn geen geluiden meer in de achtergrond, alle geluiden komen naar de voorgrond, en je raakt in de war, want je weet niet welk geluid je voorrang moet geven; de muziek die je hoort, of de opmerking van je partner, het geluid van kinderen in de keuken, het vliegtuig dat overkomt, de regen op de ruit. Met moeite kun je die geluiden bij elkaar uit de buurt houden, tot je dat niet meer redt, en al die geluiden samensmelten tot een muur van ongedefinieerd lawaai. Met mensen rond de tafel in een gevuld restaurant, kun je een kwartier volgen wat er wordt gezegd. En dan is alles één brij geworden, en word je geen wijs meer. Je reageert niet meer, je kijkt chagrijnig, mensen denken dat je boos bent.

En je gaat alles lezen wat je erover kunt vinden. Je vindt wetenschappelijke verhandelingen, die je helpen en tegelijk bang maken. Kleurrijke diagrammen die het verband laten zien tussen belasting - de piep - en belastbaarheid - jouw schouders. Die piep is steeds dezelfde, maar als jouw belastbaarheid daalt, ga je je er meer aan storen, lijkt het alsof die pier harder wordt, nog irritanter, en komt je belastbaarheid verder onder druk, waardoor de piep erger lijkt te worden...





Het is de spiraal die tinnitus tot een syndroom maakt.


Het is met deze fantoompijn, want dat is het, net als met fysieke pijn: als je fit bent en gelukkig, kun je veel hebben. Zit het leven tegen of heb je iets onder de leden, dan lijkt de pijn veel erger. Terwijl die pijn geen steek veranderd is. Maar hij vóelt erger. En daar kan de spiraal zo maar beginnen.

Je hebt het gevoel langs de rand te lopen en ieder moment in die glijbaan naar beneden te kunnen vallen. Dus je gaat als een gek zorgen dat je fit en gelukkig bent, je sport je suf, doet iedere dag yoga, mediteert tot je een ons weegt, en je probeert nog meer van je partner houden dan je al deed.

En het werkt. Je kunt een hoop hebben als je je best doet. Maar je moet je best blíjven doen, om bij die spiraal weg te blijven. Het blijft een gevecht.





Kun je dat gevecht winnen?


Ik ben bang van niet. Ik ben heel bang dat ik het zal verliezen. Die piep hoeft er niets voor te doen, hij hoeft er alleen maar te zijn en kan rustig wachten tot ik onderuit ga. Het is al zoveel mensen gebeurd; mensen die hun baan moesten opgeven, hun relatie op de klippen zagen lopen, mensen die zelfmoord hebben gepleegd. Hij gaat hoe dan ook winnen. Je raakt meer en meer afgesloten van anderen. Meer en meer opgesloten in jezelf, met je piep. Dat is wat stilte geworden is, alleen nog piep.

Maar een paar keer per dag ga ik naar boven, om het plafond omhoog te drukken, de muren naar buiten. Om mijn piep de ruimte te geven. Mediteren helpt, om het niet op een gevecht te laten aankomen, maar te ondergaan wat er in mijn kop gebeurt. Meestal ga ik alleen naar boven. Soms neem ik muziek mee. Muziek die zelf al ruimte schept. Gregoriaans gezang doet het goed, en de kosmische klanken van Arvo Pärt. Of ik neem een Nocturne mee van Chopin, om aan mijn piep te laten horen: Luister! Zo mooi kán geluid zijn!






Wat veroorzaakt tinnitus?


Een op de twintig mensen heeft last van oorsuizen. De Latijnse naam Tinnitus aurium betekent ‘het rinkelen van de oren’. Een bijna poëtische benaming van wat in veel gevallen een doordringende brom of piep is. Tinnitus kan het gevolg zijn van gehoorschade, bijvoorbeeld bij mensen die vaak op of voor concertpodia staan. En het is een symptoom van de ziekte van Menière, een aandoening aan het binnenoor die duizelig maakt. Maar de oorzaak kan ook in de hersenen liggen; als gevolg van hersenbeschadiging, gebruik van psychofarmaca, hoge bloeddruk, diabetes, en nog veel meer. In bijna de helft van de gevallen kan er helemaal geen oorzaak worden vastgesteld, en is tinnitus een fantoomgeluid, een spookverschijnsel.





De behandeling

Een behandeling voor tinnitus is er niet. Er wordt geëxperimenteerd met technieken om de hersenactiviteit te onderdrukken die bij tinnitus wordt waargenomen, met wisselende resultaten tot nu toe. Sommige patiënten hebben baat bij ruismaskeerders, die een geluid op de oren zetten dat afleidt van de eigen piep of brom. Andere patiënten slikken antidepressiva of kalmeermiddelen. En er zijn verscheidene vormen van psychologische training om de weerbaarheid van de patiënt te verhogen. Tinnitus wegnemen lukt ook langs psychologische weg (nog) niet.





Heb je zelf last van deze kwaal, dan kun je je wenden tot praktijk De Witte Waterlelie voor begeleiding vanuit Bloesemtherapie / Spagyriek / MIR-Methode en spirituele bewustwording.